บทที่ 274 ไร้ประโยชน์

บทที่ 274 ไร้ประโยชน์

ฝนตกหนัก

กู้อ้าวเวยเดินอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจว่า เสื้อผ้าเกือบเปียกหมดแล้ว

ชิงต้ายกับคนรับใช้ผู้อื่นอยู่หากกับเธอไกลจนเดินไม่ทัน แอบถามเธออย่างเสียงเบา “คุณหนูตั้งใจพูดถึงถุงน้ำดีหงล์ใช่ไหม”

“ใช่สิคะ ถ้าฉันพูดถึงแต่เรื่องที่จะไปเมืองเยว่ซานอย่างเดียว ไทเฮาต้องสงสัยว่า ฉันมีเป้าหมายอะไรแน่นอน” กู้อ้าวเวยหน้าเข้มงวด และเช็ดน้ำบนไหล่ แต่เห็นชิงต้ายไม่ได้อยู่ในร่มเลย จึงรีบจับเอามีดมาถือเอง

“ไม่ถูกธรรมเนียมค่ะ” ชิงต้ายเตือนเธอเบาๆ

“คุณเป็นพี่สาวของฉัน ฉันไม่สนใจธรรมเนียมอะไรหรอก” กู้อ้าวเวยเดินเข้าใกล้ชิงต้าย และเดินช้าลง ให้สองคนได้อยู่ในร่มไว้ไม่โดนฝน พูดต่อว่า “และอีกอย่าง ฉันไม่เพียงแต่ต้องทำตัวเอาใจซ่านจินจื๋อเท่านั้น และยังต้องทำตัวสนใจไทเฮาอีกด้วย ท่านจึงจะได้วางใจ”

“ทำไมคะ ตั้งใจทำเอาใจแบบนี้ ยิ่งทำให้คนอื่นสงสัยอีก” แม้ว่าฝนตก แต่ชิงต้ายไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่

“คนในราชวงศ์ มีแต่คนที่เก่งกว่าและฉลาดกว่า ถ้าคุณอ้อมไปอ้อมมา กลับให้พวกเขาเกิดความสงสัยอีก” และปกติ เวลาอยู่กับไทเฮา เธอก็ตามใจตัวเอง อยากพูดอะไรก็พูดไป กตัญญูไทเฮาเหมือนกับแม่ของตัวเองจริงๆ

ชิงต้ายไม่รู้จะพูดอะไร รีบเดินออกไปนอกวังพร้อมเธอ และเดินเร็วขึ้นด้วย พูดต่อว่า “คุณหนูใจดีไปค่ะ”

“ฉันใจร้ายอยู่นะ พูดว่าจะกตัญญูไทเฮา แต่ก็ยังทำแบบนี้กับท่าน” กู้อ้าวเวยมองหน้าเธอ ไม่รู้จะทำยังไง

“งั้นท่านไปถึงเมืองเยว่ซาน ยังจะช่วยรักษาไทเฮาไหมคะ” ชิงต้ายพูดจบ เห็นกู้อ้าวเวยตาโตขึ้นนิดๆ และต่างฝนวิ่งไปข้างหน้า พร้อมตอบไปว่า “คุณกับกุ่ยเม่ยสองคนไปได้เร็ว ฉันไปช่วยท่านชายเมิ่งก่อนแล้วกัน รอพวกคุณกลับมานะ”

กู้อ้าวเวยอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่มองที่หลังของชิงต้ายและยิ้มอย่างเดียว รีบกลับไปตำหนักอ๋อง

ถึงตำหนักอ๋อง พวกเฉิงซานยังเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู กู้อ้าวเวยโยนร่มให้เฉิงซาน ยิ้มอย่างอวดดี และพูดว่า “เดี๋ยวฝนหยุด ฉันจะเริ่มเดินทาง”

“พระชายาครับ ท่านอ๋องสั่งมา ห้ามออกไปเด็ดขาดครับ” เฉิงซานถือร่มไว้และตอบเธอ

“บอกให้ท่านอ๋องไปถามไทเฮาก่อนเถอะ” กู้อ้าวเวยพูดจบและเดินข้าวไปข้างในอย่างมั่นใจ

เห็นเฉิงซานสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่ทราบว่ากู้อ้าวเวยใช้วิธีอะไร สามารถชักชวนไทเฮาได้ด้วย

รีบไปรายงานเรื่องนี้กับซ่านจินจื๋อ ซ่านจินจื๋อโกรธและตบโต๊ะลุกขึ้น รีบเข้าไปในวังเพื่อวยืนยันเรื่องนี้ ไทเฮาเห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี จึงบอกว่าตัวเองอยากไปแช่น้ำแร่

ส่วนเรื่องที่จะไปหาถุงน้ำดีหงล์ ไทเฮาไม่ได้พูดถึงสักคำ

ซูพ่านเอ๋อคนนี้ เป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกชายสองคนนี้มีปัญหากัน เธอเป็นคุณแม่ของพวกเขา ไม่อยากจะฆ่าซ่านจินจื๋อจริงๆหรอก เพราะฉะนั้น มีแต่ปิดบังไว้ก่อน กลัวเดี๋ยวจะเกิดเรื่องที่เหมือนซ่านหลิงเอ๋อร์อีก

“ตอนนี้ฝนตกหนัก พายุรุนแรง ถ้าเสด็จแม่เกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง และจะเอาไงดีละ ลูกก็ยุ่งงานมาก ตามไปไม่ได้อยู่ดี” ซ่านจินจื๋อสีหน้ามืดมน

กู้อ้าวเวยชักชวนเสด็จแม่ได้สำเร็จ แค่เพราะสาเหตุนี้จริงๆเหรอ

“คุณไม่ต้องตามไปด้วยหรอก อายเจียได้ยินว่า องค์ชายสี่มีปัญหากับชายาของเขา อายเจียคิดว่าจะให้เขาสองคนไปด้วย เพื่อให้สองคนนี้ดีกัน” ไทเฮาอ้างว่า

“ที่จะให้องค์ชายสี่ไปด้วย เป็นการตัดสินใจของเวยเอ๋อเหรอครับ”

“ซวนเอ๋อร์ คุณไม่เชื่อใจเวยเอ๋อเลยนะ” แววตาของไทเฮาเต็มไปด้วยความสงสัย และในใจยิ่งเชื่อคำพูดของกู้อ้าวเวย แม้ว่าปกติเขาสองคนทำเหมือนรักกันมากเมื่ออยู่ในวัง แต่ในฐานะเป็นคุณแม่ เธอเองก็พลาดจริง ลืมไปว่ายังมีซูพ่านเอ๋อเป็นหนอนบ่อนไส้อยู่ระหว่างสองคนนี้

ถูกพูดถึงเรื่องในใจของตัวเอง ซ่านจินจื๋อก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรมาก แค่เห็นสีหน้ามืดลง พยักหน้าและพูดว่า “แม้ว่าลูกชอบเวยเอ๋อ แต่เธอเป็นคนที่ช่างวางแผน ฉลาดหลักแหลม ลูกจำเป็นต้องทำการเตรียมตัวเผื่อไว้ด้วย และอีกอย่าง เธอจะไปเมืองเยว่ซานมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาคนไข้้ที่เป็นคุณแม่ของลูกน้องคนหนึ่งของผมเอง การที่เสด็จแม่รับปากกับเธอนี้ ไม่เหมาะสมจริงๆครับ”