บทที่ 298 มีดที่เกิดสนิม

บทที่ 298 มีดที่เกิดสนิม

ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก โลงศพของหยุนหว่านฮูหยินถูกขโมยไปนานแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวอะไรเหมือนเดิม

เหลือแต่แผ่นหินจารึกหน้าหลุมฝังศพที่เอียงอยู่ข้างๆ ตัวอักษรหยุนหว่านบนแผ่นหินจารึกถูกขีดทำร้ายด้วยอุปกรณ์ที่แหลมคม ไม่เหลืออะไรเลยสักนิด กู้อ้าวเวยนั่งยองลง และจับดินมาดู ไม่เห็นมีปัญหาอะไร

“ลองขุดดู” กู้อ้าวเวยรู้สึกผิดปกติ คิดว่าต้องมีปัญหาแน่นอน

กุ่ยเม่ยไปเอาท่อนไม้ที่มีขนาดใหญ่เท่ากับแขนที่ข้างๆมาขุดดินออก พอขุดได้ลึกถึงประมาณครึ่งตัวคน เขาหมดแรง ขุดไม่ไหวแล้ว กู้อ้าวเวยใช้เท้าเขี่ยดินข้างๆออกไป แต่ฝนตกหนักมาก ลำบากจริงๆ

“มีของอยู่ในนั้นครับ” กุ่ยเม่ยตะโกนขึ้น และหยิบเอาของออกจากหลุม เช็ดดินออกและเอาให้กู้อ้าวเวย

สองคนจ้องมองตากัน กู้อ้าวเวยตกใจ พูดว่า “เป็นมีดที่เกิดสนิมที่ชิงต้ายได้พูดถึงเมื่อก่อนนี้ไหม แต่ได้เอาให้คุณบิดาแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ที่นี่คะ”

กุ่ยเม่ยส่ายหัว สองคนคิดอยู่สักพัก ไม่กล้าให้คนอื่นรู้จัก เลยห่อมีดที่เกิดสนิมนั้นไว้ และเติมหลุมให้เหมือนเดิม แต่เสื้อผ้าทั้งสองคนสกปรกมาก กลับไปสภาพนี้ไม่ได้แน่นอน เลยตัดสินใจไปบ้านของตระกูลเมิ่งที่อยู่ชานเมืองก่อน

ยัยโง่หงกำลังมองดูพวกสิ่งของในบ้าน ที่เตรียมไว้เพื่อต้อนรับฮูหยินสองคนนั้น

พอเห็นกู้อ้าวเวยเป็นสภาพที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยดินโคลนมาถึงที่บ้าน จึงรีบเชิญสองคนนี้เข้าไปในบ้าน เธอเองไปต้มน้ำให้พวกเขาอาบน้ำ ช่วยเตรียมเสื้อผ้าที่สะอาดให้เปลี่ยน และต้มน้ำซุปขิงมาให้พวกเขาดื่ม

“ฝนตกหนักขนาดนี้ พวกคุณขึ้นไปภูเขาทำไมคะ ดูสิ ชุดนี้ซักไม่สะอาดแล้วนะ”

ยังโง่หงโยนเสื้อผ้าลงบนพื้น ดูท่าทางน่าจะไม่ซักแล้ว สักพักเหมือนนึกถึงเรื่องอะไร ตบหัวตัวเอง และพูดว่า “พวกคุณไปเขาหยินซานใช่ไหมคะ พึ่งนึกออกว่า สุสานของหยุนหว่านฮูหยินอยู่บนภูเขานั้น”

“ค่ะ” กู้อ้าวเวยพยักหน้า และดื่มน้ำซุปขิงร้อยๆ

“เรื่องสุสานหยุนหว่านฮูหยิน ข้าทาสไม่รู้เรื่องหรอก แต่ข้าทาสรู้จักว่า บนภูเขานั้น อันตรายมากนะตอนนี้ ข้าทาสไปเอาฟืนกับคนตัดไม้แบกฟืนเมื่อครั้งที่แล้ว เขาบอกว่าผียายเฒ่ากลับมาแล้ว จะไปประหารชีวิตของคนในจวนเฉิงเสี้ยง” ยังโง่หงเล่าไปด้วยคิดไปด้วย

คนตัดไม้แบกฟืนคนนั้น อายุน่าจะเกินห้าสิบแล้วนะ แต่เพื่อการทำมาหากินจึงต้องไปตัดไม้ฟืนที่ภูเขา เขาเคยปีนภูเขาที่อยู่ข้างๆเมืองเทียนเหยียนเกือบทุกภูเขาละ จึงได้เล่าเรื่องนี้ให้ยังโง่หงฟังเมื่อเอาไม้ฟืนมาส่งที่บ้าน

“เขายังได้พูดอะไรอีก” กู้อ้าวเวยสีหน้ามืดมน

“เขายังบอกว่า กู้เฉิงปิดบังได้ชั่วคราว แต่ปิดบังไม่ได้ตลอดชีวิตหรอกค่ะ บอกว่าหยุนหว่านฮูหยิน ไม่ควรอยู่กับเขา ควรอยู่กับอดีตจักรพรรดิ ประมาณนี้ค่ะ และยังพูดว่า หยุนหว่านฮูหยินเป็นคนที่น่าสงสารมาก และยังเคยได้ยินว่า แต่ก่อนมีเสียงร้องไห้ของผู้หญิงมาจากในตำหนักเจิ้นหุน (ตำหนักผู้พิทักษ์)นั้นด้วย” ยัยโง่หงเห็นสีหน้าของกู้อ้าวเวยไม่ค่อยดี รีบพูดว่า “เป็นข่าวลือเฉยๆนะ คิดว่าไม่มีผีบนโลกนี้หรอกค่ะ จึงไม่ได้ฝากให้นายท่านซู๋ไปบอกท่านค่ะ”

กุ่ยเม่ยเข้าใจความคิดของยัยโง่หง เรื่องผีหรือกำลังวิเศษพวกนี้ พูดมั่วไม่ได้จริง

กู้อ้าวเวยคิดไปคิดมา เรื่องนี้ก็ไม่ได้เข้าใจยากนะ

เธอลืมไปว่า ตอนแรก ตระกูลหยุนควรแต่งงานกับคนในราชวงค์ แต่เมื่อกู้เฉิงแต่งงานกับหยุนหว่าน เขายังไม่ได้เป็นเฉิงเสี้ยงด้วยซ้ำ ต้องโชคดีและมียุญคุณแค่ไหน จึงได้แต่งงานกับหยุนหว่าน ถ้าคนตัดไม้แบกฟืนคนนั้นพูดความจริง งั้นตำหนักเจิ้นหุน (ตำหนักผู้พิทักษ์)แห่งนี้ คิดว่าเป็นการหลอกเล่นเฉยๆ เพื่อให้กู้เฉิงกลัว และไม่กล้าทำไม่ดีต่อหยุนหว่าน

แต่เสียดายที่อดีตจักรพรรดิป่วยหนักมาก ยังไม่ทันให้หมอรักษา เกิดจลาจลในราชวงศ์ อดีตจักรพรรดิสวรรค์คต และฮ่องเต้ปัจจุบันนี้ครองราชย์ เรื่องนี้จึงจบไปอย่างไม่เรียบร้อย ดูท่าทางของซ่านจินจื๋อแล้ว เขาน่าจะไม่ทราบเรื่องนี้หรอก

“ผมอยู่ต่อแล้วกัน รอดูผียายเฒ่านั้นเป็นสภาพไหนกันแน่” กุ่ยเม่ยมองหน้ากู้อ้าวเวย

“ได้ค่ะ” กู้อ้าวเวยหันหน้ามาและพยักหน้า

ยัยโง่หงยังงงอยู่ บอกให้กุ่ยเม่ยถ้ายังไม่กลับตอนนี้ เดี๋ยวมาพักทานข้าวที่นี่ได้