บทที่ 313 ทำการค้า

บทที่ 313 ทำการค้า

“แต่ว่า ท่านต้องปล่อยให้เขายังเหลือลมหายใจ จะดีร้ายอย่างไรก็เป็นบิดาข้า”

กู้อ้าวเวยเอื้อมมือคว้าข้อมือของซ่านจินจื๋อ เชิดคางของตนกลับมา

ซ่านจินจื๋อพลันเลิกคิ้ว เดิมทีเขาคิดว่ากู้อ้าวเวยจะพูดเพื่อกู้เฉิง กู้อ้าวเวยเป็นคนปากแข็งใจอ่อนมาตลอด ดูคล้ายไร้เมตตา แต่มีคุณธรรมน้ำมิตรมากกว่าใครในใต้หล้า ทั้งเป็นคนฉลาดในการใช้คนอย่างไม่ต้องสงสัย

““ข้าเดิมคิดว่าจะทำให้เจ้าต้องปวดใจเสียอีก ดังนั้นจึงได้ลองใจดู จะตำหนิข้าหรือไม่?” ซ่านจินจื๋อชักมือกลับพลางถอนหายใจเบาๆ

“ไม่ตำหนิหรอก หากท่านเพียงแต่รับปากว่าจะไม่ลงมือกำจัดเนื้อร้ายให้ข้า ข้าอาจจะไม่โกรธ” กู้อ้าวเวยลูบคางของตนอย่างลืมตัว “ท่านไม่จำเป็นต้องรักใคร่กลมเกลียวข้าในแบบเดียวกับซูพ่านเอ๋อร์ ข้าเห็นแก่สถานการณ์โดยรวมเป็นสำคัญ

ฟังคำของกู้อ้าวเวย ดวงใจซ่านจินจื๋อถูกเติมเต็มทีละน้อยๆ

ทว่าเขาลืมไปนานแล้วว่าควรจะรักใคร่ผู้อื่นอย่างไรนอกจากซูพ่านเอ๋อร์ กระทั่งบัดนี้การปฏิบัติตัวกับกู้อ้าวเวยก็ยังระมัดระวังด้วยซ้ำ

“ซูพ่านเอ๋อร์ละอายต่อกู้จี้เหยา”

“เช่นนั้นวันหน้าท่านก็ปฏิบัติดีกับนางมากหน่อย”กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วมุ่นมองเขา นำมือของตนวางบนบ่าของเขาอย่างใจกล้า เอ่ยเสียงค่อย “นางแต่งเข้าจวนอ๋องแล้ว วันหน้าก็ออกไปไหนไม่ได้แล้ว หากแม้กระทั่งท่านไม่ชื่นชอบนาง นางครึ่งชีวิตที่เหลือย่อมพังทลายแล้ว”

“หากข้าดีกับนางมากขึ้น วันหน้าเจ้าจะช่วยข้าหรือ?” ซ่านจินจื๋อเป็นฝ่ายคว้ามือนางกลับ กลิ่นสุราชิงเหมยบนกายของนางคล้ายมีคล้ายไม่มี

“ย่อมได้ บิดาแม้ไม่รักถนอมพวกเรา แต่กู้จี้เหยาอย่างไรก็เป็นน้องสาวข้า”กู้อ้าวเวยพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ได้ ข้ารับปากเจ้า” ซ่านจินจื๋อพยักหน้า เห็นบ่าวรับใช้นอกเรือนวิ่งเข้ามา เขาเพียงยืนขึ้นอุ้มกู้อ้าวเวยไปหลังฉากบังลม วางนางลงบนฟูกอย่างอ่อนโยน

กู้อ้าวเวยส่งยิ้มให้เขา พลางรั้งแขนเสื้อของเขาไว้ “ท่านให้ข้ากักบริเวณอยู่ในวิหารเฟิ่งหมิงแล้ว แล้วยังคิดจะนำตัวข้ากักบริเวณอยู่หลังห้องหนังสืออีกหรือ?”

“คืนนี้ค่อยลงโทษเจ้า” ซ่านจินจื๋อดีดหน้าผากนาง อ้อมฉากบังลมกลับมานั่งที่ตำแหน่งประธาน

เฉิงซานที่อารักขาอยู่ด้านข้างถอนหายใจโล่ง สภาพจิตใจขอท่านอ๋องในที่สุดก็ดีขึ้นเสียที

ขณะที่แอบอยู่หลังฉากบังลม กู้อ้าวเวยพลิกกายฟังเหล่าเสนาบดีด้านนอกที่พูดคุยเรื่องราวของราชสำนัก ทว่าภายในใจกลับมีวิจารณญาณเป็นของตนเอง

สักวันที่นางสามารถหลุดพ้นจากจวนอ๋องแห่งนี้ ในอนาคตบนโลกนี้จะไม่มีกู้อ้าวเวยคนนี้อีกต่อไป

เช่นนั้นแล้ว ซ่านจินจื๋อจะลืมตนหรือไม่?

คิดฟุ้งซ่านอยู่ชั่วครู่ นางก็หลับสนิทไป

รอจนกระทั่งหลังจากซ่านจินจื๋อสะสางเรื่องราวเสร็จ เห็นนางหลับสนิท จึงพานางกลับวิหารเฟิ่งหมิงอย่างเงียบๆโดยไร้สุ้มเสียง แล้วนอนหลับตามนางไป ทว่าในใจกลับคิดเรื่องราวบางอย่าง

若

หากตอนแรก คนที่เขารู้จักก่อนเป็นกู้อ้าวเวย มิใช่ซูพ่านเอ๋อร์ล่ะ

ตำแหน่งฮ่องเต้นี้ เขาไยมิใช่ไม่สนแล้ว?

นอนหลับในขณะที่ยังมีเรื่องราวในใจ ซ่านจินจื๋อกลับยากที่จะหลับลง

เป็นเวลาหลายวันติดต่อกันที่ซ่านจินจื๋อนำกู้อ้าวเวยไว้ข้างกาย กู้อ้าวเวยแทบจะเท้าไม่แตะพื้น กระทั่งมีความเคยชินตระกองกอดของซ่านจินจื๋อ แต่ในวันนี้ หลิ่วเอ๋อร์กับจื่อเหมิงอาศัยป้ายร้านเข้ามาคุยการค้า นางจึงได้แต่ให้ซ่านจินจื๋อออกไปในตอนเช้าตรู่ รออยู่คนเดียวเพียงลำพัง