บทที่ 322 นำคำมาบอกถึงบ้าน

บทที่ 322 นำคำมาบอกถึงบ้าน

“คิดจะใช้หนังสือการแพทย์สองเล่มไล่ข้าเชียวหรือ?”

กู้อ้าวเวยช่วงชิงหนังสือการแพทย์สองเล่มนั้นกลับมา พลิกเปิดดูสองสามแวบด้วยรอยยิ้มแป้น แต่หลังจากอ่านสารบัญก็หุบรอยยิ้ม เริ่มอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจสักพัก และกอดมันอย่างระมัดระวัง

จะว่าไปแล้วซ่านเซิ่งหานก็อยู่ร่วมใต้ชายคาเดียวกันกับกู้อ้าวเวยมาเป็นเวลานาน เขารู้สึกสรรเสริญต่อการที่กู้อ้าวเวยเป็นคนตั้งใจทำงานขนาดนี้อย่างมาก

“เจ้าต้องการให้ข้าขอบคุณเจ้าอย่างไร?” ซ่านเซิ่งหานทำเพียงยิ้มๆ หย่อนตัวนั่งเอง และรินชาให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

กู้อ้าวเวยกอดหนังสือนั่งลงตรงข้ามกับเขา พลางยิ้ม “ข้าต้องการพื้นดินที่อยู่นอกเมืองเทียนเหยียน เอามาปลูกดอกไม้ ปลูกดอกไม้ที่เหมาะกับการทำแต้มชาด”

ปลูกดอกไม้?” ซ่านเซิ่งหานไม่เข้าใจเอาเสียเลย

“ใช่แล้ว” กู้อ้าวเวยพยักหน้า “ตอนนี้ฉีหรัวรับช่วงดูแลสำนักเยียนหยู่เก๋อเป็นการชั่วคราว ถ้าหากมัวแต่ชะล่าใจส่วนที่ถูกฉีหมิงกินอย่างเอาตาย ยิ่งทำให้เกรงกลัวว่าฉีหยู่จะมาหาเรื่องแย่งชิงกิจกาจครอบครัวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่หากนางมีกองกำลังของตัวเอง วันหน้าต่อให้ไม่อยู่สำนักเยียนหยู่เก๋อแล้ว นั่นก็เป็นการประสบความสำเร็จอย่างหนึ่ง”

ซ่านเซิ่งหานรับฟัง ยิ่งไม่เข้าใจไปกันใหญ่ “เจ้าก็ดีต่อฉีหรัวสหายผู้นี้จริงๆ นั่นแหละ”

“แต่ไรมาข้าไม่เคยทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์กับข้า แม้ฉีหรัวจะเป็นเพื่อนข้า แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้สนิทกับข้าเหมือนหยินเชี่ยวอยู่วันยังค่ำ” กู้อ้าวเวยกะพริบตาให้เขาอย่างน่าสนใจ ปายเสาร้องเหมียวๆ หมายจะขุดดินใต้ต้นไม้ กู้อ้าวเวยรีบวางหนังสือลง เพื่อไปหิ้วปายเสากลับมา

ซ่านเซิ่งหานไม่เข้าใจการกระทำเหล่านี้ของกู้อ้าวเวย แต่ก็รู้ว่านางเฉลียวฉลาดยิ่งนัก

“เรื่องนี้จัดการได้ง่ายมาก พรุ่งนี้ก็จะส่งคนไปจัดซื้ออย่างลับๆ ที่มาวันนี้ ยังมีเรื่องของบิดาเจ้าอยากจะพูดด้วย” ซ่านเซิ่งหานหุบยิ้มด้วยเช่นกัน พลางเล่าเรื่องของกู้เฉิงกับกู่เซิงโดยละเอียด

รวมถึงกู้เฉิงตั้งใจเป็นจักจั่นลอกคราบไปสู่ความตาย ให้ลูกชายที่มีวุฒิภาวะซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางราชสำนัก ซ่านเซิ่งหานคอยผสมโรงผลักคุณงามความชอบแห่ง เมืองยิ่งโจวทั้งหมดให้กับกู่เซิง เพื่อให้กู่เซิงรับสืบทอดตำแหน่งเฉิงเสี้ยงได้สะดวกราบรื่น รวมถึงหลังจากกู้เฉิงถูกช่วยเอาไว้ก็เปลี่ยนชื่อแซ่เป็นพ่อค้าแห่งเมืองหยูโจว ถึงตอนนั้นค่อยรับ กู่เซิงกลับมาอีกครั้ง โดยบอกว่ากู่เซิงเป็นลูกที่พลัดพรากของเขา และปฏิบัติอย่างถูกต้องตามครรลองอีกครั้งภายใต้พระเนตรของฮ่องเต้

ดวงตากู้อ้าวเวยค่อยๆ หรี่ลง แต่กลับไม่ได้มีความผิดแผกตามที่ซ่านเซิ่งหานจินตนาการเอาไว้ ตรงกันข้ามทำเพียงถอนใจเบาๆ “กู้เฉิงทำงานหนักมานานกว่าสามสิบปีสำหรับเรื่องนี้”

“เจ้าไปรู้มาจากไหน” ซ่านเซิ่งหานมุ่นคิ้ว กู้อ้าวเวยดูลำบากเล็กน้อย

“ข้ารู้มาจากไหนมันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือเขาเห็นข้ากับกู้จี้เหยาเป็นลูกที่ถูกทอดทิ้ง ถ้าหากในตอนแรกกู้จี้เหยาไม่ได้แต่งเข้าตำหนักอ๋อง ป่านนี้ไม่ใช่ว่าต้องเข้าไปนอนในโลงแล้วหรือ” กู้อ้าวเวยหัวเราะเย็นชาหนึ่งครั้ง “คนอย่างนี้ท่านเหลือกู่เซิงไว้บงการนับว่าไม่เลวเลย แต่ขอเพียงกู่เซิงคนนี้ไม่โง่ กู้เฉิงก็คงอยู่ได้ไม่พ้นสามปีหรอก”

มองดูความเย็นชาบนใบหน้าของกู้อ้าวเวย เป็นครั้งแรกที่ซ่านเซิ่งหานต้องขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมให้กับนาง

“เจ้าเกลียดที่เขาเห็นเจ้าเป็นหมากรึ?”

“ข้าเกลียดที่ปีนั้นเขาฆ่าท่านแม่ของข้า” กู้อ้าวเวยหันหน้ามองไปทางเขาอย่างจนปัญญา “ถึงแม้ข้าจะไม่เคยเห็นท่านแม่มาก่อน แต่ในเมื่อเขาเล่นสนุกกับชะตาชีวิตของท่านแม่ข้า วันนี้ต่อให้ถูก กู่เซิงคนนั้นฆ่าตาย ก็คงเป็นเพราะเวรกรรมตามสนอง”

ซ่านเซิ่งหานมองไปที่นาง “หากเจ้าเป็นชาย ไม่แน่ว่ายังจะพอประสบความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ได้”

“ข้าเป็นชายก็ดี หญิงก็ดี ก็แค่อยากแก้ไขเรื่องนี้ให้เสร็จแล้วมีอิสระเสรีชั่วชีวิต” ทันใดนั้นกู้อ้าวเวยกับยิ้มให้เขาขึ้นมา ภายใต้แสงจันทร์สุกสกาวนี้มันกลับดูสวยงาม

“เจ้ายังอยากแก้ไขเรื่องอะไรอีก” ซ่านเซิ่งหานจนปัญญา

“ย่อมต้องเป็นการแก้แค้นอยู่แล้วสิ รอพวกเขาเอาของที่ติดค้างข้ามาคืนแล้ว นั่นมันก็คงเกือบๆ แล้วล่ะ” กู้อ้าวเวยกอดปายเสาพลางนั่งลง เห็นสีหน้าซ่านเซิ่งหานดูแปลกๆ จึงเอ่ยต่อ “แต่ว่าท่านวางใจได้ ข้าบอกว่าจะช่วยท่านขึ้นเป็นฮ่องเต้ก็คือจะช่วยท่านขึ้นเป็นฮ่องเต้”

“ให้ข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้ก็เพื่อจะแก้แค้นใคร” ซ่านเซิ่งหานกระตุกมุมปาก รู้สึกเพียงว่ากู้อ้าวเวยพูดเหตุผลอะไรออกมา เขาก็ไม่รู้สึกว่ามันแปลก