บทที่ 335 ยอมรับความผิด

บทที่ 335 ยอมรับความผิด

คุกเข่าลงบนพื้น ไหล่สองข้างถูกเฉิงยีกับเฉิงเอ้อกดไว้อย่างแรง สองคนทำเกินหน้าที่ไป

ซ่านจินจื๋อยืนอยู่ข้างหน้า เขาก้มตัวลงและจับคางของเธออย่างโหดร้าย แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดและเย็นชา

“นิสัยของเจ้าเปลี่ยนไม่ได้จริงๆนะ ร่างกายของพ่านเอ๋อทนไม่ไหวที่เจ้ามาทำร้ายแบบนี้ รีบเอายาแก้ออกมา อย่าให้ข้าบีบบังคับแล้วกัน” ซ่านจินจื๋อพูดอย่างรวดเร็ว นำเสียงเต็มไปด้วยความน่าเบื่อ

“ฉันไม่ได้ทำ จะรู้ได้ไงว่าเธอเป็นพิษจากยาพิษชนิดไหน ควรใช้ยาแก้ยังไงคะ” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แต่หัวใจนิ่งเฉย แค่รู้สึกน้อยใจนิดๆ “นอกจากว่า คุณให้ฉันไปช่วยรักษา...”

“พะ—“

เสียงตบหน้าดังทั่วห้องโถง

กู้อ้าวเวยหันหน้าไปอีกด้าน ทั้งหูอื้อและเลือดไหลจากปากของเธอด้วย

“พู” กู้อ้าวเวยหัวเราะขึ้น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความสลดใจอย่างยิ่ง แววตาดูไม่สดใสเหมือนแต่ก่อน เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองหน้าเขา พูดว่า “ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนทำ ฉันไม่เถียง ฉันไม่มียาแก้ คุณเอาชีวิตฉันไปเถอะ”

เธอดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม เสมือนคนเมาเหล้าที่ไม่ค่อยมีสติ

สีหน้าของเฉิงอีกับเฉิงเอ้อที่ยืนอยู่ข้างหลัง เข้มงวดมาก และรู้สึกขนลุกขึ้น

ซ่านจินจื๋อคิ้วขมวดและมองหน้าเธอ ยังไม่ทันพูด ได้ยินเสียงของเธอ พูดว่า “กุ่ยเม่ย พาชิงต้ายจากไปเถอะ ชีวิต ฉันคืนให้คุณ”

พอพูดจบ กุ่ยเม่ยอุ้มเอาชิงต้ายอย่างกระทันหัน และกระโดดขึ้นไปบนหลังคา จากไปอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ชิงต้ายเปิดตาโต ในใจไม่กล้าเชื่อเลย

“ให้คนไปตาม” เฉิงซานก็ตามไปหาพวกเขา

เหลือแค่พวกเขาสี่คนอยู่ในห้องโถง

กู้อ้าวเวยก้มหน้าไว้ ถอนหายใจ พูดว่า “คุณอยากได้แค่ชีวิตของฉันไม่ใช่เหรอ ปล่อยพวกเขาไป ฉันจะยอมรับว่า ฉันเป็นคนทำเอง”

ซ่านจินจื๋อบกมือขึ้น เฉิงอีเฉิงเอ้อรีบกระโดดไปด้านข้าง กู้อ้าวเวยรู้สึกเจ็บอย่างกระทันหัน พอนึกออก เธอถูกผลักไปกระทบกับผนังอย่างรุนแรง เหมือนไฟเผาทั้งตัว และอาเจียนเป็นเลือดออกมาด้วย เธอจับไหล่ตัวเองและมองหน้าของซ่านจินจื๋อ ถอนหายใจลึกๆ ไม่พูดอะไรสักคำ

“เอายาแก้พิษออกมา” ซ่านจินจื๋อโกรธมาก เดินเข้าไปใกล้เธอ

ตอนแรกเขาคิดว่า กู้อ้าวเวยลืมเรื่องพวกนั้น และไม่ถือซูพ่านเอ๋อเป็นศัตรูอีกแล้ว

แต่ตอนนี้ ซูพ่านเอ๋อเป็นพิษ รวมทั้งเมี่ยวหารก็ไม่มีทางรักษา ยาพิษแบบนี้ มีแต่กู้อ้าวเวยคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรักษาได้ แต่ดูสภาพของกู้อ้าวเวยในตอนนี้ ไม่อยากสารภาพจริงๆ เขาจึงโมโหมาก

“ข้ารักและโปรดปรานเจ้าขนาดนี้ แต่เจ้าแอบติดต่อองค์ชายสามก่อน ตอนนี้ยังทำร้ายพ่านเอ๋อด้วย” ซ่านจินจื๋อจับลากเธอขึ้นมา จ้องมองตาของเธออย่างโมโหโกรธ

“ตั้งแต่แรกเป็นตนมา ฉันไม่เคยทำร้ายใครทั้งนั้น”

“คือ คุณ ที่ไม่เชื่อฉันเอง”

แม้ว่าเสียงเบา แต่เหมือนมดตัวเล็กๆกำลังกัดหัวใจและทำให้คันอย่างไม่สบายมาก

กู้อ้าวเวยถูกเขาจับเสื้อไว้ แต่เธอดูใจเย็นมาก แววตาไม่สะท้อนความหมายอะไรออกมา เหลือแต่ความว่างเปล่า

เธอยกมือและจับมือของซ่านจินจื๋อ ยิ้มกับเขาอย่างกระทันหัน ถามว่า “คุณรับไม่ได้ที่ซูพ่านเอ๋อตาย งั้น...คูณรับได้เหรอคะถ้าฉันตาย”

ซ่านจินจื๋อจับปกเสื้อของเธอ เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

สองคนจ้องมองตากัน ซ่านจินจื๋อโกรธมาก กำกำปั้นไว้แน่นๆจนมีเสียงกระโดก กำปั้นที่สามารถทำให้กู้อ้าวเวยเสียชีวิตได้ ผ่านไปตั้งนาน แต่ก็ไม่เห็นเขามีการกระทำต่อไป กู้อ้าวเวยกลับมองหน้าของเขาอย่างใจเย็นๆ