บทที่ 342 เปิดฟ้าพลิกแผ่นดิน

บทที่ 342 เปิดฟ้าพลิกแผ่นดิน

เจ็ดวันให้หลัง รุ่งอรุณ

ประตูของภายใต้เมืองเปิดออก ม้าเร็วตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาในวัง ขุนนางนับไม่ถ้วนรีบ

กู้อ้าวเวยกำลังถือเกี๊ยวอยู่ ถามหมอที่จี้ซื่อถาง (ร้านขายยา) อยากรู้ว่านายท่านจะกลับมาเร็ววันนี้เมื่อไหร่

แต่เมื่อเขากินเกี๊ยวชิ้นน้อยๆ ในมือเสร็จ ซ่านจินจื๋อขี่ม้าสีดำมาหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของนาง ยื่นมือออกมาแล้วขมวดคิ้ว “ตระกูลหยุนเกิดเรื่องแล้ว ตามข้ากลับตำหนักไปซะ”

กู้อ้าวเวยอึ้งไปชั่วครู่ แต่ก็จับมือของเขาแล้วพลิกตัวขึ้นม้าไป

นานมากแล้วที่ไม่ใกล้ชิดกับซ่านจินจื๋อเช่นนี้ ในใจของกู้อ้าวเวยปรากฏความรู้สึกประหลาดขึ้นมาชนิดหนึ่ง ในที่สุดก็ถูกกลิ่นอับชื้นในคุกอันมืดมิดกดความรู้สึกนั้นลงมา คิดไม่ถึงว่าจะน่าพะอืดพะอมเล็กน้อย

ซ่านจินจื๋อก็นานมากแล้วที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับกู้อ้าวเวยเช่นนี้ ในใจปรากฏความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนขึ้นมา ทำให้เขาชะลอความเร็วลงโดยอัตโนมัติ พูดด้วยโทนเสียงต่ำว่า “เฉิงซานพาชิงจือกลับมาแล้ว”

“พวกเจ้าทำอะไรกัน” กู้อ้าวเวยแอ่นร่างยืดขึ้นมา

“ตระกูลหยุนทรยศขายชาติ เมื่อเช้าพี่ใหญ่มีบัญชาให้จับพวกตระกูลหยุนเข้าคุกรอสอบปากคำ ข้าให้ชิงจือที่ไม่ดีมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนของตระกูลหยุนส่งคนไปรับ การเคลื่อนไหวของเฉิงซานเร็วมาก อีกสองสามวันก็คงถึงแล้ว” ซ่านจินจื๋อพูดอย่างเร็วมาก และน่าเชื่อถือมากด้วยเช่นกัน

กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ ตระกูลหยุนอยู่ดีๆ จะกลายเป็นคนทรยศขายชาติไปได้เช่นไรกัน

เมื่อก่อนช่วงวันเวลาที่กลับถึงตระกูลหยุนเหล่านั้น นางรู้ดีว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นพวกชอบอิสรเสรี ท่านปู่ก็หวังว่าหลังจากรุ่นนี้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องถูกควบคุมและคุกคามจากพวกราชวงศ์ จะสามารถค่อยๆ เป็นอิสระ

ทำไมถึงมีเหตุผลที่ทรยศขายชาติได้กัน

ยิ่งคิดก็คิดไม่ออก ในใจของกู้อ้าวเวยก็ยิ่งกระวนกระวาย อยากจะรีบกลับไปตำหนักอ๋องโดยเร็วพลัน

ซ่านจินจื๋อพานางมาถึงห้องหนังสือ นำเรื่องราวที่ตระกูลหยุนทรยศขายชาติบอกนาง

เห็นว่ามีคนพบว่าตระกูลหยุนไปมาหาสู่กับแคว้นเจียงเยี่ยนอย่างลับๆ ล่อๆ ดังนั้นพวกขุนนางในพื้นที่จึงคอยจับตาดูเป็นพิเศษ แล้วพบว่าตระกูลหยุนเรียกหาคนในยุทธภพ หลายวันที่แล้วยิ่งพบว่าคนของแคว้นเจียงเยี่ยนไปมาหาสู่ตระกูลหยุนที่หลังเขา อีกทั้งยังกลับออกไปอย่างไม่เป็นอะไรเลย ก็เลยรู้สึกแปลกๆ โดยปกติแล้วตระกูลหยุนจะตรวจตราเข้มงวด หากคนที่ไม่รู้จักเข้าไปจริงๆ ออกมาไม่ตายก็ต้องได้รับบาดเจ็บ

แต่ผู้นี้กลับไม่เป็นอย่างที่คิด ดังนั้นจึงส่งคนคอยจับตาดู ในที่สุดก็ยิงถูกนกพิราบสื่อสารของตระกูลหยุนได้ตัวหนึ่ง พบว่าที่ขาของนกมีป้องไผ่เล็กๆ ติดอยู่ พอเปิดดูพบว่าทั้งสองฝ่ายกำลังส่งข่าวให้กัน จับตาดูสองสามวัน จับได้จดหมายเจ็ดฉบับ บัดนี้หลักฐานครบถ้วน ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะเป็นเช่นไรเมื่อคนของตระกูลหยุนถูกพากลับมาแล้ว

แค่ตระกูลหยุนก็มีปัญหาเช่นกัน ตระกูลหยุนมักจะปิดประตูไม่ออกมา ไม่พอแขก เป็นเช่นนี้ราวสามเดือนกว่าแล้ว

คนที่ฮ่องเต้ส่งไปเกรงว่าจะเข้าไปไม่ได้ ถึงเวลาอาจจำเป็นต้องถามวิธีการเข้าถ้ำจากกู้อ้าวเวย มิเช่นนั้นก็จะต้องจับนางเข้าไปในคุกด้วย

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว ซ่านจินจื๋อกลับเปิดปากพูด “ข้าได้บอกกับเสด็จพี่แล้ว เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยไปที่หลิ่งหนานตระกูลหยุน แต่ถูกคนของโหวเซ่อจับตัวไป ไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้ ดังนั้นจึงปิดเรื่องที่ไปหลิ่งหนาน

“อีกทั้ง ตอนนั้นเจ้าใช้ชื่อเอ่อร์ชิงเมื่อตอนอยู่ที่หลิ่งหนาน ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าเคยไปที่นั่นแล้วหรือยังแน่”

ฟังถึงจุดนี้ ในใจของกู้อ้าวเวยก็รู้สึกบอกไม่ถูก แต่พอหวนคิดไป ตอนนั้นที่ตนเองถูกโหวเซ่อจับไปนั้น ก็มีองค์ชายสี่เป็นพยานได้ ยังมีลูกน้องของทุ้งโจวไม่น้อยที่เป็นพยานได้ ราวกับว่าจะสมเหตุสมผล

“ตระกูลหยุนไม่ทรยศขายชาติแน่นอน” กู้อ้าวเวยมองไปทางซ่านจินจื๋ออย่างทันทีทันใด

“ข้าไม่มีวิธีการใดเลย เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย” ซ่านจินจื๋อกลับขมวดคิ้วไม่คายกับเรื่องนี้ “อีกทั้งข้ากับเจ้าเป็นสามีภรรยากัน หากข้าเข้าร่วมกับเรื่องนี้ด้วย เสด็จพี่ก็คงหมดความเชื่อถือในตัวเจ้า”

กู้อ้าวเวยไม่รู้จะทำเช่นไร และก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ถึงจะเป็นผลดี

“อีกทั้ง เสด็จพี่ก็มีวิธีที่จะทำให้พวกเขาออกมาแน่ ข้าปกป้องชิงจือไว้ได้ ก็นับว่าใช้ความน่าเชื่อถือของข้าที่มีต่อเสด็จพี่ไปหมดแล้ว” ซ่านจินจื๋อพูดถึงตรงนี้ ก็มองไปทางกู้อ้าวเวยชั่วครู่ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าก่อนที่ตระกูลหยุนจะปิดถ้ำ ก่อนหน้านั้นชิงจือถูกป่ายเหลากุ่ยส่งไปให้พวกคนล่าสัตว์เลี้ยงดู”