บทที่ 347 สืบไม่เจอ

บทที่ 347 สืบไม่เจอ

กำแพงสูงที่จวนของซ่านจินจื๋อดูไปแล้วก็สูงกว่าปกติเล็กน้อย

“ข้าจะพบท่านอ๋อง” กู้อ้าวเวยขอบตาแดงก่ำเดินมาถึงหน้าประตูที่มีองครักษ์ยืนอยู่ด้านหน้า

“ท่านอ๋องมีคำสั่งว่าไม่ว่าใครก็ไม่พบ” สีหน้าขององครักษ์ทั้งสองไม่ไหวติง

กู้อ้าวเวยกัดฟัน หันตัวกลับไปที่วิหารเฟิ่งหมิง เอาเรื่องที่วันนี้ไปได้ยินมาทั้งหมดเล่าให้กุ่ยเม่ยฟัง กุ่ยเม่ยกลับคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว “ในดวงตาของท่านอ๋อง ชีวิตของผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องเหมือนกับต้นหญ้า”

“แต่บัดนี้ข้าไม่มีใครเป็นที่พึ่งแล้ว” ใบหน้าของกู้อ้าวเวยดูไม่สบายใจ

นางเอาชื่อเสียงของพระชายาจิ้งทำลายจนหมดสิ้นไปนานแล้ว แต่ซ่านจินจื๋อกลับบอกกับผู้คนภายนอกว่านางไม่ได้รับความเอ็นดู บวกกับเรื่องเชือกทวงชีวิตนั้นกับฮูหยินหยุนหว่าน พวกขุนนางต่างพากันจะโค่นอำนาจอ๋องจิ้ง ก็เลยไม่ยอมเข้าใกล้นางแม้แต่นิด

แต่องค์ชายสามคือผู้ที่สามารถช่วยได้ แต่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหยุนเลย ไม่รู้ว่าเขาจะยอมช่วยเรื่องเผือกร้อนมือเช่นนี้หรือไม่

น้าจางนำชิงจือวางลงบนเตียงให้นอนหลับ ก็เดินดุ่มๆ เข้ามา ได้ยินคำพูดของกู้อ้าวเวย ดวงตากลิ้งไปมาชั่วครู่แล้วรีบพูดว่า “ไม่เช่นนั้นก็ให้ข้าไปที่ตำหนักขององค์ชายสาม ส่งจดหมายให้สักหน่อยเถอะ”

“อันตรายเกินไป” กู้อ้าวเวยมองนางอย่างบอกไม่ถูก คนที่ฉีหรัวส่งมา แน่นอนว่านางเชื่อหมดใจอยู่แล้ว “อีกทั้งหากเข้าไปโดยตรงเช่นนั้น เกรงว่าจะปกป้องตัวเองไว้ไม่ได้”

“งั้นก็ต้องไปส่งข่าวสักหน่อย ท่านอยู่ขอร้องอ๋องจิ้งทางนี้ก่อน ข้าจะไปไต่ถามองค์ชายสามทางนั้นเอง ก็หวังว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ได้” น้าจางรู้ชื่อเสียงของกู้อ้าวเวยมานานแล้ว นางรู้สึกชอบพอมาก ก็ยินดีที่จะเสี่ยงอันตรายเป็นธรรมดา

ในเมื่อน้าจางพูดเช่นนี้แล้ว กู้อ้าวเวยก็ได้เพียงตอบตกลง

กุ่ยเม่ยกลับห้ามปรามนาง “ตอนนี้ใจของเจ้ายังไม่นิ่ง พักผ่อนสักหน่อยก่อนเถอะจะดีกว่า ตื่นขึ้นมาค่อยมาคิดหาวิธี”

กู้อ้าวเวยยังอยากจะชนกันซึ่งหน้าไปเลย แต่พอได้ฟังที่กุ่ยเม่ยพูดก็เลยพยักหน้า หันหน้าไปแล้วนอนลง

แต่พอถึงตอนกลางดึกที่อากาศเย็น กุ่ยเม่ยยังคงนอนอย่างไม่รู้สึกตัวอยู่ในห้อง ก็ได้ยินเสียงประตูถูกผลักออก รีบจับกระบี่ข้างกายของตนแน่นอย่างทันที ลุกขึ้นนั่งอยู่บนแคร่เตียงด้วยเสียงเบาๆ ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่ประตู

แต่เมื่อประตูถูกเปิดออก กลับเห็นเงาของร่างที่ดูคุ้นเคยร่างหนึ่ง

“ข้าคิดออกแล้ว อีกทั้งตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เหมาะเจาะพอดี” กู้อ้าวเวยเดินเข้ามา จับกุ่ยเม่ยแน่นแล้วเดินออกไป

กุ่ยเม่ยรีบจับนางเอาไว้ จุดตะเกียงแล้วใส่เสื้อผ้า ถามนางว่า “ตอนนี้มีวิธีการอะไรหรือ”

กู้อ้าวเวยนั่งลงตรงฉากบังตา ตอบว่า “เจ้าพาข้าบุกเข้าไปเลย ข้าจะให้เขาเลือกแค่สองตัวเลือก ให้เขาเขียนหนังสือหย่าให้ข้า ไม่ก็ให้ข้าไปตายด้วยกันกับตระกูลหยุน”

ท่าทางการใส่เสื้อผ้าของกุ่ยเม่ยนิ่งไปชั่วครู่ “ท่านอ๋องจะยอมหลงกลเจ้าหรือ”

“วันนี้ซูพ่านเอ๋อให้ข้าไปเห็นแล้ว ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่าข้าสำคัญต่อเขามากแค่ไหน” กู้อ้าวเวยมองฉากบังตาอย่างเย็นชา

เดิมทีกุ่ยเม่ยอยากจะห้ามปรามนาง แต่พอคิดถึงชีวิตของคนตระกูลหยุนที่มากมายขนาดนั้น จึงปิดปากดีกว่า

หลังจากหนึ่งก้านธูปผ่านไป ทั่วทั้งตำหนักอ๋องจิ้งปั่นป่วนขึ้นมา

มือข้างหนึ่งของกุ่ยเม่ยจับกู้อ้าวเวยที่กำลังอยู่หน้าห้องหนังสือของซ่านจินจื๋อ ตอนที่เฉิงซานและพรรคพวกบุกเข้ามา ทำให้กู้อ้าวเวยกลิ้งไปสองตลบ คลานขึ้นมาจากพื้น พอเงยหน้าก็สบตาเข้ากับซ่านจินจื๋ออย่างจัง

“ข้าจะมาเอาหนังสือหย่า” กู้อ้าวเวยลูบหน้าของตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นหิมะหรือเป็นของอะไรที่เป็นน้ำ ตอนที่ปัดหัวเข่าลุกขึ้นยืนก็ไอไปสองที

บนคอของกุ่ยเม่ยก็มีดาบสองเล่มส่องสว่างวางอยู่ ได้แต่ยืนอยู่ที่เดิมขยับไม่ได้