บทที่ 349 รู้คำตอบ

บทที่ 349 รู้คำตอบ

เริ่มใกล้มืดแล้ว ลมหิมะนอกหน้าต่างยิ่งแรงขึ้นอีก

ประตูถูกปิดสนิท หน้าต่างยังคงถูกเปิดอยู่ครึ่งๆ กลางๆ เตาอังความร้อนที่ข้างเท้ายังสว่างอยู่ ชาร้อนข้างมือยังอุ่นๆ อยู่

ซ่านจินจื๋อตลอดทั้งวันไม่มีจิตใจที่จะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เงยหน้าขึ้นมา เห็นบนบ่าของกู้อ้าวเวยปกคลุมไปด้วยหิมะที่หนาชั้นมาก บนคิ้วก็ถูกหิมะขาวปกคลุมด้วย ในใจยิ่งว้าวุ่น “ปิดหน้าต่างซะ”

คนรับใช้ตัวน้อยที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายรีบไปปิดหน้าต่างทันที

“ท่านอ๋อง พระชายารองส่งอาหารเย็นมาแล้ว” เฉิงซานพูดเสียงเบาข้างหูของซ่านจินจื๋อ เห็นซ่านจินจื๋อจะเปลี่ยนสีหน้า รีบพูดอีกว่า “นางยังบอกว่าจะมาขอร้องให้พระชายากลับไป”

ฟังจบ ซ่านจินจื๋อโบกมือ เฉิงซานให้คนเอาเข้ามาวางอย่างเข้าใจในทันที

กู้จี้เหยามาในชุดขาวเขียวทั้งตัว ตอนที่หิ้วกล่องอาหารเดินเข้ามาก็ไม่ลืมที่จะมองไปที่กู้อ้าวเวย

ที่อยู่ท่ามกลางหิมะครู่หนึ่ง ตลอดทางที่เดินมา ปัดละอองหิมะบนไหล่ และคารวะ “ท่านอ๋อง”

“ไปเอาพี่ของเจ้ากลับไป” ซ่านจินจื๋อโยกมือขึ้นทั้งสองข้าง และเปิดตำราในมือออกต่อ ไม่มีอารมณ์ที่จะรับอาหารแต่อย่างใด

กู้จี้เหยามาตามคำพูดของหลานเอ๋อร์ แน่นอนว่าไม่ออกไปง่ายๆ เด็ดขาด หลังจากนำอาหารวางลงบนโต๊ะอย่างว่าง่ายแล้ว ก็มาอยู่ที่ท่ามกลางลมหิมะจริงๆ แอบมองดูหน้าต่างนั้นค่อยๆ ถูกเปิดออกอีก ก็เลยคุกเข่าลงข้างกายกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป

“เจ้าลำบากอะไรเช่นนี้” กู้จี้เหยาเอาห่อกระดาษน้ำมันควักออกมาจากในแขนเสื้อ หยิบเอาคุกกี้จำนวนหนึ่งยัดเข้าปากนาง ยังไม่ลืมที่จะโน้มน้าวต่อว่า “หากยังจะคุกเข่าต่อไปอีก เจ้าจะต้องป่วยหนักในไม่ช้าแน่นอน”

แต่กู้อ้าวเวยก็ได้แค่มองดูนางอย่างเรียบเฉยชั่วครู่แสดงรอยยิ้มที่แยบยลออกมา กลับส่ายหัวไม่กิน

กู้จี้เหยามีความรู้สึกว่ารู้ทันตนเอง ก็ได้แต่แกล้งปลอบประโลมก็แค่นั้น จึงกลับห้องไป เห็นซ่านจินจื๋อมองมาทางหน้าต่างอย่างสติหลุดลอย ก็เลยค่อยๆ มาที่ข้างกายของเขา “ท่านอ๋อง หากท่านอยากให้ท่านพี่กลับไปจริงๆ ก็น่าจะพอมีวิธีอยู่”

“ว่ามาสิ” ซ่านจินจื๋อจึงหันมามองนางด้วยสายตา

ใจของกู้จี้เหยาราวกับมีดบิด เบะปากแล้วพูดว่า “ท่านพี่อยากเอาความรักความเอ็นดูของท่านมาข่มขู่ท่าน แค่ท่านแสดงออกว่าไม่ได้รักนาง นางก็จะผิดหวังไปเองตามธรรมดา”

ซ่านจินจื๋อมองกู้จี้เหยาอยู่ชั่วครู่ เหมือนกับว่าเห็นถึงความคิดของกู้จี้เหยาทะลุปรุโปร่งทั้งหมด

แต่กู้จี้เหยาถูกจับได้ก็ได้แค่หน้าแดงระเรื่อ ตามที่หลานเอ๋อร์พูด เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนที่ฉลาดนัก บัดนี้หากไม่มีความกล้าแม้แต่นิดเดียว วันข้างก็จะไม่เหลือที่ให้นางยืน

“เพียงแค่ท่านอ๋องใช้ประโยชน์จากข้าได้ ท่านพี่จะต้องตายใจในไม่ช้า” นางยังพูดต่อ

ซ่านจินจื๋อยังคงลังเล หากทำเช่นนี้ กู้อ้าวเวยจะผิดหวังในตัวเองจริงๆ หรือเปล่า

“ท่ามกลางลมหิมะเช่นนี้ ผ่านไปอีกหลายวันจะต้องป่วยเป็นไข้หนังแน่นอน” กู้จี้เหยายังคงเพิ่มรสชาติลงไปอีกต่อเนื่อง ก็น่าจะรีบร้อนขึ้นมาบ้างแล้ว “ใจคนสามารถทำให้อบอุ่นได้ แต่หากเป็นโรคเรื้อรัง ก็มีเพียงชั่วชีวิตนี้ชีวิตเดียวแล้วล่ะ”

เงียบขรึม

หลังจากนั้นนานมาก ซ่านจินจื๋อจึงกวักมือมาทางนางให้คนเปิดหน้าต่างออกอีกหน่อย

ในห้องมีความอบอุ่นมีชีวิตชีวา แต่ใจของกู้อ้าวเวยดวงนี้กลับถูกลมหิมะพัดจนเย็นยิ่งขึ้นอีก

รากฟันของนางเริ่มสั่นไปมา ได้ยินเสียงพูดเสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังมาจากในห้อง นางเริ่มทำลำตัวให้ตรง ขาสองข้างเกือบจะชาไปหมดแล้ว แต่กุ่ยเม่ยก็ยังไม่มีข่าวดีใดๆ ส่งมาบอกนางเลย ซ่านจินจื๋อก็ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนให้