บทที่ 374 นี่คือชะตาชีวิต

บทที่ 374 นี่คือชะตาชีวิต

“ข้าก็ไม่ได้นอนเต็มอิ่มมานานแล้ว ป้าจางบอกว่าบัญชีของเจ้าเรียบร้อยแล้ว ในปีเดียวนี้เจ้าได้รับสองสามหมื่นตำลึงเงิน ตอนนี้ยังเหลือหนึ่งหมื่นหกพันตำลึง ก็เพียงพอจะใช้ไปทั้งชีวิตแล้ว” กุ่ยเม่ยลูบหัว แล้วหยิบเอาบัญชีที่ได้แยกประเภทไว้ ส่งให้กับกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะโดยปกติก็มีชิงต้ายคอยจัดการอยู่แล้ว

นางพลิกดูบัญชีอย่างผ่านๆ แต่กุ่ยเม่ยที่อยู่ข้างกาย เหลือบไปเห็นฮัวหลีที่อยู่อีกมุมหนึ่ง

ฮัวหลีตกใจมากจนถอยไปชิดติดกับกำแพงด้านหลัง ถูกกุ่ยเม่ยมองอย่างเพ่งเขม็ง

กู้อ้าวเวยกำลังพลิกดูบัญชีภายใต้แสงของโคมไฟที่อยู่ในมือของกุ่ยเม่ย ลูบหัวไปพลางพูดว่า “ฉีหรัวไม่ได้ทำผิดกับข้าจริง ๆ เงินมากมายขนาดนี้ข้ามาถือไว้เองก็ไม่มีประโยชน์ นำเงินหกพันตำลึงมอบให้กับหวางโม่เพื่อแจกจ่ายให้ราษฎรที่กำลังลี้ภัย กองเสบียงของเขาควรจะมีอาหารไว้ตลอดเส้นทาง”

“ได้ อย่างนั้นข้าจะเก็บส่วนที่เหลืออีกหมื่นตำลึงไว้ให้เจ้า” กุ่ยเม่ยซ่อนสมุดบัญชีไว้เรียบร้อย ก็พากู้อ้าวเวยออกไปอย่างไร้ร่องรอย

“เงินอีกหมื่นนั้นเจ้าเก็บเอาไว้ใช้แต่งงานเถอะ รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิ เจ้าค่อยให้ชิงจือช่วยอะไรข้าสักอย่าง” กู้อ้าวเวยตบไปที่ไหล่ของเขาเบาๆ “ชิงจือเป็นหลานของป่ายเหลากุ่ย เจ้าไปสืบข่าวคราวมา คิดหาวิธีทำให้เขายอมดูแลชิงจือชั่วคราว จากนั้นก็ไปภูเขาเทียนไปดูหลุมฝังศพของท่านปู่ ทำเรื่องทุกอย่างนี้เสร็จสิ้นก็ประมาณสามสี่เดือน”

“ข้าไปแล้วเจ้าก็ไม่มีคนคอยรับใช้ข้างกายแล้วสิ” กุ่ยเม่ยลูบหัว

“ยู่จูกับจื่อที่หลิ่วเอ๋อแนะนำไว้ก็ไม่เลวนะ ไม่ต่างจากเจ้ามาก อย่างน้อยต่อว่าพวกเขาก็ไม่เท่ากับดม่ไก่อย่างเจ้า” พูดจบ กู้อ้าวเวยก็วิ่งกลับไปยังวิหารเฟิ่งหมิง แต่ก็ไม่พบใครในนั้นแล้ว

ถูกเรียกว่าแม่ไก้แบบนี้กุ่ยเม่ยถึงกับถอนหายใจ และได้หันกลับไปมองยังทิศทางของฮัวหลีอีกครั้ง แล้วก็รีบตามกู้อ้าวเวยออกไป

รอจนทุกอย่างสงบนิ่งไม่มีความเคลื่อนไหว ฮัวหลีลูบหน้าอกตัวเองแล้วออกมาจากเงามืด ยังคงรู้สึกตกใจอยู่

กู้อ้าวเวยทำไมถึงได้มีเงินมากมายแบบนี้! และอีกหมื่นตำลึง พูดว่าจะให้ก็ให้เลย โดยที่ยังไม่รู้แน่ชัดว่ากุ่ยเม่ยนางเป็นคนอย่างไร!

นางรีบกลับไปยังวิหารชีงเฟิงของกู้จี้เหยา นำเรื่องราวที่ได้เห็นวันนี้ไปบอกกับกู้จี้เหยา

กู้จี้เหยาก็ยังไม่เข้าใจ แม้ว่ากู้อ้าวเวยจะได้รับกุ่ยเม่ยมากจากซ่านจินจื๋อ แต่กุ่ยเม่ยก็บอกว่าตนเองเป็นคนที่ซ่านจินจื๋อเลี้ยงดูมา จะไว้ใจได้มากแค่ไหน”

“เจ้าว่า เป็นไปได้ไหมว่ากุ่ยเม่ยกับกู้อ้าวเวยจะเกี่ยวข้องกับแบบนั้น” ดังนั้นนางจึงไม่ได้สนใจเรื่องของอ๋องจิ้งเลย” ฮัวหลีทำท่าทางค่อนข้างสนิทสนม

กู้จี้เหยาเหมือนเพิ่งเข้าใจเรื่อง “ที่เจ้าพูดมาก็ดูมีเหตุผล”

“ก่อนหน้านี้ที่อารามไป๋หม่า ข้าคิดว่านางเป็นแค่คนโง่คนหนึ่ง แต่วันนี้ข้ากลับรู้สึกว่านางตบตาคน เรื่องที่ท่านพ่อบอก เจ้าไม่ได้เอาไปบอกนางก็ดีแล้ว จะเป็นการดีหากหลังจากนี้นางจะไม่รับรู้เรื่องบกพร่องใด ๆ” ฮัวหลีส่ายหัวซ้ำ ๆ แต่ในใจกลับรู้ดี คนที่นางกลัวไม่ใช่กู้อ้าวเวยแต่เป็นกุ่ยเม่ย

ดวงตาเมื่อครู่นี้ ในแววตาของกุ่ยเม่ยเต็มไปด้วยความโหดร้ายและคำเตือน

“ท่านอ๋องคงจะไม่ใช่คนที่ขี้รำคาญอะไร หากให้ท่านอ๋องรู้ว่าท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่...”

“แต่สถานการณ์ในตอนนี้ของอ๋องจิ้งยังมองในแง่ดีไม่ได้ อย่างที่พี่ใหญ่พูดไว้ อ๋องจิ้งตั้งใจที่จะปกปิดเรื่องการแพร่ระบาด ผู้ลี้ภัยจึงได้เข้ามาร้องเรียนถึงเมืองเทียนเหยียนแล้ว ตอนนี้พี่ชายก็เป็นอัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ถ้าหากอ๋องจิ้งคิดจะเงยหน้าต่อหน้าฮ่องเต้แล้ว ก็คงต้องกล้ำกลืนความเจ็บชำน้ำใจ ร่วมมือกับพี่ใหญ่และท่านพ่อ” ฮัวหลีหัวเราะอย่างเยือกเย็น