บทที่ 392 อารมณ์พิธีสมรส

บทที่ 392 อารมณ์พิธีสมรส

“ที่แท้เป็นเช่นนี้......”

กู้อ้าวเวยกดไปที่หน้าอกของตน จับไปที่มุมโต๊ะอย่างสั่นเทาแล้วพยุงตัวลุกขึ้นยืน มองดูกระดาษทั้งสามแผ่นบนโต๊ะอย่างจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า น้ำลายที่อยู่ในคอเริ่มหวานเข้มข้นขึ้น นางกลับไม่มีจิตใจที่จะไปหยิบยาให้ตัวเองอีก

ซ่านเซิ่งหานที่อยู่ข้างๆ ก็รีบพยุงนาง เห็นนางหน้าซีดขาวอย่างทันที ก็ยังไม่ได้พูดคำพูดใดที่ปลอบประโลม ก็ได้ยินเสียงกุกกักอยู่ในใจ ทำให้ซ่านเซิ่งหานยิ่งทำอะไรไม่ถูกมากยิ่งขึ้น

ในดวงตาดอกท้อคู่นั้นตอนนี้เต็มไปด้วยคริสทัล น้ำตาไหลลงบนโต๊ะเป็นสายๆ

“ตอนนั้นข้าเชื่ออย่างเต็มอกว่าไม่ใช่เขาเป็นคนทำแน่นอน” กู้อ้าวเวยปัดมือของซ่านเซิ่งหานที่กำลังจะยกมา จ้องมองตัวหนังสือสองสามตัวของจดหมายฉบับนั้นอย่างแน่นิ่ง

มีเพียงวิชาลับของตระกูลหยุนเท่านั้น ที่จะสามารถรักษาอาการป่วยของพ่านเอ๋อได้

ลายมือของตัวอักษรเหล่านั้น กู้อ้าวเวยเพียงแค่มองอยู่ชั่วครู่ก็ดูออก นางก็เคยนั่งโต๊ะเดียวกันกับซ่านจินจื๋อ เข้าออกพร้อมกัน แต่นอกจากตัวอักษรบรรทัดนี้แล้ว เนื้อหาของจดหมายทั้งสามฉบับดูเหมือนกันมาก

ความจริงได้ปรากฏชัดโดยที่ไม่ต้องพูด

“เรื่องนี้ยังไม่ปรากฏความจริงออกมา ข้าจะบอกเจ้าเอง เพียงแค่หวังว่าเจ้าจะได้ระวัง ดีที่สุดคือต้องสืบดูอย่างละเอียด เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องที่องค์ชายคนอื่นสร้างความบาดหมางกันได้” ซ่านเซิ่งหานรู้สึกว่าสีหน้าของกู้อ้าวเวยมีบางอย่างไม่ถูกต้อง รีบปลอบใจ “เจ้ารู้ว่าองค์ชายหลายคนบัดนี้มีความคิดเห็นในตัวข้าและอ๋องจิ้ง อยากจะสร้างความบาดหมาง”

ได้ยินคำพูดของเขา สติของกู้อ้าวเวยก็กลับมา แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถต่อต้านกับพิษในร่างกายได้ มุมปากมีเลือดซึมไหลออกมา

“นี่เจ้า......” ซ่านเซิ่งหานรีบเอาแขนเสื้อให้นางเช็ดเลือด มือไม้พันกันทำอะไรไม่ถูก

“ข้าจะไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง” กู้อ้าวเวยโบกมือไปมาบ่งบอกว่าตัวไม่เป็นอะไร พลางพูดกับเขาต่อว่า “ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จะให้เจ้าช่วย”

“อะไร” ซ่านเซิ่งหานมองท่าทางของนาง ช่างน่าสงสารจับใจยิ่งนัก

“ข้าอยากรู้ว่าในยุทธภพมีคนที่ใช้พัดกระดูกหรือไม่ อีกทั้งยังเป็นวิชาของสำนักเหลี่ยงหยี รบกวนเจ้าช่วยหาข่าวคราวของเขาให้หน่อย แล้วก็ช่วยข้าสืบดูเรื่องของหยุนหว่านแม่ข้าให้ด้วย” กู้อ้าวเวยในที่สุดก็ดึงสติกลับมาได้ กินยาแล้วจึงค่อยๆ นั่งลงมา ใจทั้งใจไม่สามารถสงบลงได้ในทันที

ซ่านเซิ่งหานพยักหน้ารับปาก มองสีหน้าที่ประหลาดนั้นของนางอีกครั้ง “ร่างกายของเจ้า......”

“ไม่ร้ายแรง” กู้อ้าวเวยส่ายหน้าอย่างเสียมิได้ “ทุกสิ่งทุกอย่างต้องรบกวนเจ้าแล้ว รอจนถึงเวลาที่สมควร ข้าจะไปอยู่ข้างกายเจ้า เพื่อช่วยเจ้าให้ได้มาซึ่งตำแหน่งฮ่องเต้”

ในใจนางวุ่นวายมานานแล้ว ก็ไม่มีวิธีใดที่จะช่วยซ่านเซิ่งหานในสภาพเช่นนี้

ในใจของซ่านเซิ่งหานดูร้อนรน แต่เดิมทีเขาก็แอบออกมา ในเมื่อได้รับการรับประกันจากกู้อ้าวเวยแล้ว เขาก็ไม่ควรอยู่นาน ได้แค่จากไป

ในห้องนี้ ในที่สุดเหลือเพียงกู้อ้าวเวยคนเดียว

นางมองไปที่จดหมายบนโต๊ะอย่างเงียบๆ ยังไม่ไปเจอซ่านจินจื๋อเพื่อหาคำตอบ

แต่นางรู้ นางเชื่อว่าซ่านจินจื๋อให้ร้ายตระกูลหยุน ก็แค่เพื่อให้ได้มาซึ่งใบยา

เพื่อซูพ่านเอ๋อ เรื่องอะไรเขาก็ทำได้ทั้งนั้น

เขาสามารถให้ร้ายภรรยาของตนเพื่อซูพ่านเอ๋อ และก็ยังสามารถฆ่าพี่น้องสายเลือดเดียวกับตนเพื่อซูพ่านเอ๋อได้อีกด้วย แน่นอนว่าก็สามารถใส่ร้ายนางทั้งครอบครัวเพื่อซูพ่านเอ๋อได้เช่นกัน ส่งนางทั้งครอบครัวไปสู่สุคติ

ทั้งๆ ที่รู้อย่างชัดเจนขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ตัดสินใจจะตัดความสัมพันธ์กับเขาอย่างเด็ดขาด แต่บัดนี้ นางอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา ได้แค่ปิดปากของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้ดังออกมา ฝนพรำด้านนอกหน้าต่างเริ่มค่อยๆ หนักขึ้น ก็สามารถกลบเกลื่อนเสียงสะอื้นในห้องนั้นได้ หลายวันติดต่อกัน กู้อ้าวเวยไม่ออกจากบ้านแม้แต่ครึ่งก้าว เรื่องที่ทำเยอะที่สุดในแต่ละวันก็คือนั่งเหม่อ

จวบจนหลายวันผ่านไป ยู่จูถือผ้าคลุมไหล่มงกุฎหงส์เดินมาข้างกายนาง ลายบนเนื้อผ้าล้วนเป็นฝีมือของนางในวังที่รีบเย็บให้ทันเวลา ดูประณีตเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งมงกุฎหงส์ก็ยังดูประณีตมาก ยู่จูรู้สึกเต็มไปด้วยการสรรเสริญต่อสิ่งนี้ กู้อ้าวเวยกลับเหลือบตาไปมองผ้าคลุมไหล่มงกุฎหงส์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามยู่จูว่า “ท่านอ๋องล่ะ”