บทที่ 421 โลกช่างกลม （1）

บทที่ 421 โลกช่างกลม （1）

ถึงยามอาทิตย์อัสดง ร้านค้ามากมายทยอยปิดประตู

แต่ที่ท้องถนนย่านกามารมณ์กลับคึกคักเป็นอย่างยิ่ง สองข้างถนนเต็มไปด้วยหญิงสาวงดงาม

เดิมทีคิดว่าเมื่อตนมายังที่แห่งนี้ไม่ควรจะเขินอาย ทว่าเพียงแค่หญิงสาวเหล่านั้นเข้ามาใกล้ จิตใต้สำนึกของกู้อ้าวเวยก็อยากจะผลักออกไปแต่จำใจต้องแสดงให้สมจริง จนในที่สุดก็เดินมาถึงอาคารที่สูงที่สุด หญิงสาวร่างบางจากประตูทางเข้าได้โถมพิงในอ้อมอกของเขาไปแล้ว “คุณชาย...”

กู้อ้าวเวยหลั่งเหงื่อเย็นไปทั้งร่าง ใบหน้าแดงระเรื่อ

กระแอมเสียงพยายามให้เสียงของตนฟังดูคล้ายชายหนุ่มขึ้น กู้อ้าวเวยเพียงทำตามวิธีที่ศึกษามาก่อนหน้านี้ โอบหญิงสาวแล้วเข้าไปในหอนางโลม เบื้องหน้าสว่างไสว ชายหญิงพัวพันบ้างพูดคุยบ้างหัวเราะ ถึงแม้ว่านางจะหน้าหนาเพียงไรเมื่ออยู่ที่นี่ก็ยังอดที่จะหน้าแดงไม่ได้

เพียงเร่งรีบโอบหญิงสาวขึ้นไปด้านบน สตรีนางนี้ถึงจะสงบลงมาบ้าง

หญิงสาวนางนี้คือสตรีที่องค์ชายสามจัดการแทรกซึมเข้าไปในหอนางโลมแต่ละแห่ง ตามวิธีที่ตกลงกัน ด้านหลังของผนังนี้ก็คือห้องที่สหายร่วมงานของซ่านจินจื๋อพูดคุยกัน เพื่อป้องกันไม่ให้โดนจับได้หญิงสาวนางนี้ไม่กล้าที่จะเจาะผนัง ทำเพียงลอกผนังให้บางลงอีกชั้น พื้นที่เท่าฝ่ามือก็เพียงพอที่จะได้ยิน

“นางโลมรู้จักอายที่ใดกัน มีสิ่งปลอมแปลงกั้นไว้ยังเห็นได้ว่าหน้าแดง” หญิงสาวนางนั้นหัวเราะเบาๆ เห็นกู้อ้าวเวยยังนั่งอยู่ตรงขอบเตียงจึงถอดรองเท้าเองแล้วปีนขึ้นเตียงไป

กู้อ้าวเวยคลับคล้ายยังมองเห็นว่าใต้ที่นอนนั้นวางสิ่งใดไว้ก็ยิ่งวางตัวไม่ถูก

หญิงสาวหัวเราะเสียงใสพร้อมซ่อนสิ่งของเหล่านั้นไว้ กระดิกนิ้วให้กู้อ้าวเวยแล้วทำรูปปาก “มาฟังสิ”

กู้อ้าวเวยจำต้องปีนขึ้นเตียงไป แนบไปกับผนังแล้วตั้งใจฟัง

ด้านตรงข้ามแว่วเสียงของสตรี ผ่านไปชั่วครู่ถึงเงียบลงเสียงของซ่านจินจื๋อก็ดังขึ้น “เตรียมการพร้อมหรือยัง?”

“เตรียมการพร้อมแล้ว แต่ทว่าหากจะจัดการเงินพวกนี้อาจจะยังต้องผ่านมืออ๋องจงผิง อินโจวนั้นอยู่ห่างไกลทั้งยังอุดมสมบูรณ์ยิ่ง เงินผ่านจากทางมือเขาย่อมไม่มีปัญหาอันใด” เสียงของบุรุษอีกคนดังขึ้น

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว หากว่าเงินนี้ผ่านทางมือของอ๋องจงผิงจริง ถึงเวลานั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ย่อมตกใส่หัวอ๋องจงผิง เพื่อเรื่องของตนเองแล้วซ่านจินจื๋อถึงกับไม่คำนึงถึงอ๋องจงผิงเชียวหรือ?

“แต่ทว่าจะดีที่สุดหากไม่บอกเรื่องนี้แก่อ๋องจงผิง เพียงใช้ประโยชน์จากกำลังคนที่เราแทรกซึมเป็นคนของเขาไว้ก็ได้แล้ว”

อีกคนหนึ่งพูดขึ้นในขณะเดียวกัน กู้อ้าวเวยชะงักเล็กน้อย นี่หมายความว่าแทรกซึมคนสอดแนมไว้อย่างนั้นหรือ?

นางควรยินดีที่ยังไม่ได้บอกเรื่องของตนเองแก่ซ่านเชียนหยวนใช่หรือไม่

ในขณะที่นางกำลังตั้งใจฟัง ทันใดนั้นหญิงสาวข้างกายก็ร้องตะโกนหนึ่งประโยคเบาๆ นางตกใจจนแทบกระโดด มองนางด้วยดวงตาที่เบิกโต หญิงสาวนางนั้นทำมือให้เงียบเสียงแก่นาง เสียงที่ทำให้ผู้คนต้องหน้าแดงค่อยๆ ดังขึ้น

ใบหน้าใบหูกู้อ้าวเวยแดงเถือกในทันใด ทว่าด้วยรู้ว่าหญิงสาวนางนี้ทำเพื่อความสมจริงจึงได้แต่อดทน

ฟังมาชั่วครู่ ซ่านจินจื๋อยังพูดถึงเรื่องอื่นๆ อีกไม่น้อย อย่างเช่นควรนำเงินพวกนี้ออกมาอย่างไร ทั้งยังต้องแบ่งมอบให้ทั่วสารทิศ นอกจากนั้นยังต้องรับขุนนางเข้ามาอีกชุด

ชื่อของขุนนางกังฉินเหล่านั้นมีโผล่มาบ้างเล็กน้อย กู้อ้าวเวยถือกระดาษพู่กันจดไว้ครบถ้วน ฟังมาเรื่อยๆ จนได้หนึ่งชั่วยาม หญิงสาวนางนั้นหยุดเสียงลงนานแล้วแต่ยังคงพูดถ้อยคำหวานอันแสนโจ่งแจ้ง และเพื่อเป็นการร่วมมือกู้อ้าวเวยทำได้เพียงต้องทำเสียงต่ำตอบรับ ช่างน่าอายอย่างแท้จริง