บทที่ 432

บทที่ 432

ด้านนอกของตำหนักอ๋องจิ้ง ฉีหลินและหยินเชี่ยวได้เตรียมรถม้าพร้อมแล้ว

ก่อนที่กู้อ้าวเวยจะขึ้นไปบนรถม้านางยังคงส่งสายตาไปมองตำหนักอ๋องจิ้งอีกครั้ง ความรุ่งเรืองในวันนั้นตอนนี้ได้หายไปทั้งสิ้น แต่อ๋องจิ้งยังคงเข้มแข็งมั่นคงมาก ดูเหมือนว่าซ่านจินจื๋อจะถอนตัวออกจากศาล แต่ในความเป็นจริงไม่ว่าจะเป็นอย่างไร นางกลับต้องปกป้อง โดยเฉพาะข่าวคราวพลพรรคของเขาที่มีอยู่เกือบจะทั่วแคว้นชางหลาน

“คุณหนู!” เสียงประหลาดใจของหยินเชี่ยวดังขึ้น

กู้อ้าวเวยรีบยกม่านขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นฉีหลินกำลังเอามือข้างหนึ่งปากปากหยินเชี่ยวไว้ ทั้งยังส่งสายตามองมายังนาง พูดขึ้นด้านหลังพร้อมรอยยิ้มจางๆ “ข้าพบได้ง่ายดาย พวกเจ้าคงจะจำข้าได้”

“ถ้าไม่ใช่กุ่ยเม่ยบอกเอาไว้ ก็คงจะนึกไม่ออก” ฉีหลินเห็นหยินเชี่ยวดิ้นอยู่ในอ้อนแขน จึงรีบปล่อยนางออก ถูกสายตาผู้หญิงจ้องมอง แต่ก็ได้แต่ถูกจมูก “นี่ไม่ใช่สิ่งดีต้องระวังที่สุดหรือ อย่าเรียกว่าคุณหนู”

หยินเชี่ยวสงบลง ในขณะที่เข้ามาแสดงความภักดี ก็ยังไม่ลืมที่จะพูดถึงเรื่องที่ตนเองได้ไปคารวะที่หลุมฝังศพของชิงต้าย กู้อ้าวเวยได้ยินเสียงจ๊อกแจ๊กบนรถม้า ในใจยิ่งรู้สึกมีความสุข เพียงทิ้งเรื่องเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง”

“อ้อใช่สิ คุณหนู ตอนนี้พวกเราต้องการกลับไปอินโจว เจ้าพาข้าไปเที่ยวด้วยได้ไหม” หยินเชี่ยวกอดแขนของกู้อ้าวเวยไม่ยอมปล่อย “เจ้าคงจะยังไม่รู้ ฉีหลินกับพี่สาวต้องทำงานทุกวัน ในวันปกติมีเพียงสาวใช้ไม่กี่คนที่อยู่ในตำหนักอ๋องจงผิง แต่ยังไม่กล้าไม่เชื่อฟังข้า มันเป็นชีวิตที่แสนลำบากเลย”

ฉีหลินพูดไม่ออกบอกไม่ถูก “นี่ก็เป็นวันที่ดี”

หยินเชี่ยวยกคิ้วขึ้น ฉีหลินหยุดไปชั่วครู่ไม่โอหังอีก มองอย่างจดจ่อไปยังกู้อ้าวเวย หวังว่านางจะจัดการกับมันได้

“ไม่ใช่เพราะเจ้าตามใจเหรอนางถึงเป็นแบบนี้” กู้อ้าวเวยอยู่ฝั่งเดียวกับหยินเชี่ยวตามปกติ หวังจะกระตุ้นให้หยินเชี่ยวยิ้มออก “อินโจวก็ต้องไป แต่ข้านัดกับใครสักคนไว้แล้ว ต้องไปพาพวกเขาไปเที่ยวอินโจวด้วยกันสักวันสองวัน ถึงเวลานั้นก็คงต้องรบกวนพวกเจ้าแล้วล่ะ”

“ใครเหรอ” หยินเชี่ยวแปลกใจ

“ชิงจือกับเด็ก ๆตระกูลหยุน พวกเขามักไม่ได้ออกไปไหน คงจะดีไม่เลวที่จะให้พวกเจ้าคอยดูแลพาไปอินโจสเพื่อเปิดหูเปิดตา” กู้อ้าวเวยเอนตัวในรถม้า ลูบหน้าผาก “แต่ไปที่นี่ ข้ายังหวังว่าอ๋องจงผิงคงจะไม่ออกจากศาล มิเช่นนั้นแผ่นดินของอินโจวคงโดนตกอยู่ในมือคนโลภ”

ฉีหลินและหยินเชี่ยวมองหน้ากันและกัน แต่ก็ยังไม่เข้าใจ

กุ่ยเม่ยชินหูชินตาแล้ว ตอบสนองขึ้นมาทันที เพียงแต่พยักหน้า “ข้ากับองค์ชายสามได้พูดกันเรื่องจะออกไปแล้ว แต่พูดแต่เพียงเรื่องกลับตระกูลหยุน เจ้าไปกระตุ้นอ๋องจงผิงอีกสักครั้ง วันหลังก็ไม่กลัวว่าองค์ชายสามไม่วางใจเจ้า”

“ไม่วางใจจะดีกว่า เจ้าไม่เห็นสายตาที่เขามองข้าหรือ” กูอ้าวเวยอธิบายพลางกลอกตาของนาง

กุ่ยเม่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนระเบิดคำสองคำออกมา “จิ้งจอก”

กู้อ้าวเวยมองกลับไปอย่างไม่ยอมน้อยหน้า “รู้ไว้ด้วยว่าข้าเป็นคนที่ไม่ได้ทำอะไรเรื่องพวกนั้นเลย ความร่วมมือระหว่างข้ากับองค์ชายสามตั้งแต่ต้นเพียงเพื่อล้างแค้นเท่านั้น”

“อย่างนั้นทำไมตอนนี้เจ้าต้องให้ความร่วมมือกับคนหลายคนขนาดนี้ กลัวว่าจะมีใครมาติดตามเพื่อเปิดเผยเจ้า หลังจากนั้นเจ้าก็จะกลายเป็นหยุนหว่านคนที่สอง เจ้าตายมาแล้วหนึ่งครั้ง แต่จะเข้าประตูผีเป็นครั้งที่สองไม่ได้” กุ่ยเม่ยก็ได้ทำตามคำพูดอย่างเข้มงวด

กู้อ้าวเวยกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา