บทที่ 453 ตรงไปทางแคว้นเจียงเยี่ยน

บทที่ 453 ตรงไปทางแคว้นเจียงเยี่ยน

“ก็แค่บทลั่วฉ่าวเล่มหนึ่ง หรือว่ามีคนที่สามารถมองทางออกของคลองลั่วส่วยได้จริงๆ”

ซูพ่านเอ๋อเอาจดหมายฉบับนี้วางลงตรงหน้าซ่านจินจื๋ออย่างไม่พอใจ ดอกตาหงส์ที่ยังคงสว่างไสวคู่นั้นได้แค่หยุดไว้ที่ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อที่อยู่บนรายงาน แล้วจึงพูดต่อว่า “พวกนี้เป็นข่าวที่อ้ายจือให้มา หากเป็นดังข่าวคราวเช่นนี้จริง รอจนถึงเวลาที่พวกเขาบุกมา พวกเราก็จะสู้สุดกำลังความสามารถ

รายงานถูกวางลง แม้ว่าซ่านจินจื๋อจะไม่รู้ว่าทำไมนางจึงได้ข่าวคราวจากมือของอ้ายจือได้ แต่ก็ควรระวังเป็นดีที่สุด

“ส่งคนไปดูคลองลั่วส่วยอยู่ในที่ลับๆ ดีที่สุด”

“แต่......” ซูพ่านเอ๋อยังคงไม่ยอมฟังคำพูดของน้องชายโดยชอบธรรมอย่างกู้อ้าวเวย

“ไม่ต้องพูดแล้ว ทุกสิ่งอย่างระวังไว้ดีที่สุด อีกอย่างส่งคนไปสืบดูสถานการณ์ของทางแคว้นเจียงเยี่ยนด้วย” ซ่านจินจื๋อพูดจบ ก็ให้นางออกไป ตัวเองจะต้องถกเถียงเรื่องสำคัญกับผู้น้อยอีก

……

ในขณะเดียวกัน กู้อ้าวเวยกำลังคลานขึ้นมาจากบนพื้น

นายทหารที่ใช้ขวานอันใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ามองเขาคลานขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็มองไปที่ดาบยาวที่อยู่ในมือของนางอีกครั้ง พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ข้าว่านายท่าน นี่ท่านแค่หนึ่งกระบวนท่ายังรับไว้ไม่ได้”

ปัดขี้ฝุ่นที่อยู่บนตัวออก ทั่วทั้งแขนของกู้อ้าวเวยล้วนชาไปหมด เดิมทีอยากจะเรียนสักหลายกระบวนท่ากับกุ่ยเม่ยผิงชวน แต่ทหารที่อยู่บนสนามรบกับคนของยุทธภพไม่เหมือนกัน หากหันไปทางด้านหน้ายังสามารถเห็นกุ่ยเม่ยกับผิงชวนพระพุทธรูปสององค์ใหญ่คอยอารักขาอยู่กันคนละข้าง บนหน้ายังแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มอีกด้วย

แม่ไก่สองตัว

กู้อ้าวเวยอดคิดไม่ได้ ได้แค่เผชิญหน้าต่อไป แต่กลับถูกคว่ำลงกับพื้นอีกครั้ง เหลือไว้เพียงลมหายใจ ลูบโคลนที่อยู่บนหน้า “ไม่เอาแล้ว มือจะหักแล้ว”

นายทหารจึงหัวเราะออกมาแล้วดึงนางขึ้นมา “ช่างฝีมือเหมือนพวกผู้หญิงเสียจริง”

กู้อ้าวเวยขี้เกียจเถียงด้วย ถึงยังไงตัวเองแท้จริงแล้วก็เป็นสตรี

กุ่ยเม่ยจึงเดินขึ้นมา พูดด้วยโทนเสียงต่ำว่า “ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วยาม หมอที่นายท่านเห้อส่งมาก็พามาแล้ว ยาสมุนไพรก็เอามาแล้ว ไปตรวจดูสักหน่อยไหม”

“ได้” กู้อ้าวเวยเอาแขนเสื้อเช็ดทำความสะอาดขี้ฝุ่นที่อยู่บนหน้า รีบเดินออกจากสนามฝึกซ้อมไปทางด้านหลัง

มีทหารไม่น้อยที่หลายวันนี้ได้เจอเข้ากับจุนซือ แม้ว่าจะเป็นจุนซือ แต่กลับไม่มีกลิ่นอายของพวกที่เป็นหนอนหนังสือเลย อีกทั้งยังไปมาหาสู่กับทุกคนที่สนามฝึกซ้อมอย่างเป็นกันเองอีก พอว่างก็สอนหนังสือพวกทหาร ทุกวันก็มาฝึกซ้อมสองชั่วยาม

คนไม่น้อยล้วนประมือกับนาง ดูๆ ไปแล้วเป็นเพียงคนที่ร่างเล็กๆ คนหนึ่ง กลับเป็นคนที่ล้มแล้วปีนขึ้นมาได้เร็วคนนั้น

ทุกวันของกู้อ้าวเวยล้วนว่าง บัดนี้ข่าวคราวที่ทางแคว้นเจียงเยี่ยนส่งมาให้นั้นนับวันจะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ ก็เท่ากับว่าท่าทีของทางนั้นยิ่งเคร่งเครียดมากขึ้น ตามด่านชายแดนก็มีการรบกันย่อยๆ ไม่ขาดสาย จดหมายฉบับหนึ่งของนางก็เลยให้เห้อจิ้นหล่างส่งหมอมา

ส่งหมอมาแล้วเจ็ดถึงแปดคน หนึ่งในนั้นที่ทำให้กู้อ้าวเวยต้องแปลกใจก็คือ จางเหยียงซานที่ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว

“ไม่ได้พบกันนางเลย” บัดนี้จางเหยียงซานดูมีราศีจับ สง่างาม ได้เห็นท่าทางที่ดุร้ายเหมือนหมาป่าเช่นนี้ของนางได้แต่หัวเราะเบาๆ “ข้ายังคิดว่าเจ้าเป็นพวกที่ชวนคนไม่น้อยหลงใหล กลับคิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเลอะเทอะ”

“จะว่าไปก็นับว่าข้าได้รับวิชามาจากท่าน บัดนี้กู้กลับรู้จักมาเยาะเย้ยข้าแล้ว” อ้าวเวยยกมือขึ้นนวดปลายจมูกไปมา ค่อยๆ ตรวจสอบดูยาสมุนไพร แล้วจึงพาคนไปดูแลอย่างดี จึงเสร็จภารกิจที่ต้องทำ

ยังไม่ได้ไปสอนคนอ่านหนังสือ ทหารในเมืองก็รีบร้อนเข้ามาอีก

มีคนหานางเจอ พูดโทนเสียงต่ำว่า “ผ่าบาทให้ท่านไปที่กระโจม มีเรื่องจะหารือ”

กู้อ้าวเวยได้เพียงเอาใบรายการใส่เข้ามือของจางเหยียงซาน “ในเมื่อมาแล้ว ก็ทำอะไรสักหน่อยละกัน ไปตรวจสอบเอาอาหารจากนายทหารด้านนั้น แล้วก็ไปดูที่ในห้องด้านนั้นว่าขาดยาสมุนไพรอะไร จดรายการขึ้นมาด้วยตัวเอง อย่าว่างอยู่เลย”