ตอนที่ 456
บทที่ 456 เจรจาการค้าเปิดเผยฐานะ
October 22, 2026
บทที่ 456 เจรจาการค้าเปิดเผยฐานะ
วันที่สองเช้าตรู่ นายพลของแคว้นเจียงเยี่ยนก็ล้อมเอาโรงเตี๊ยมไว้ทั้งหมดแล้ว
กู้อ้าวเวยกำลังใส่ซอสเปรี้ยวในตะกร้าเกี๊ยว ผิงชวนกุ่ยเม่ยซ้ายคนขวาคนอารักขานางเอาไว้ อย่างมากก็แค่มองไปทางแม่ทัพที่กำลังเดินมาด้านนี้ ดูเหมือนว่ากุ่ยเม่ยจะรู้จัก
นี่คือหนึ่งในแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเจียงเยี่ยน ล่ายเสวียน แม้ว่าจะรูปงาม แต่รูปร่างกำยำ ใบหูและคางมีรอยบาดแผลจากมีดเป็นสีน้ำตาลเข้ม
เอาขวดซอสเปรี้ยววางลง เถ้าแก่เนี๊ยรีบเช็ดมือ เข้ามาต้อนรับ “แม่ทัพล่าย เช้าขนาดนี้ท่าน.....”
“ได้ยินมาว่าที่นี่มีคนอยากทำการค้า ข้าก็จะมาดูหน่อย คนผู้นี้ทำการค้าคนเป็น หรือการค้าคนตาย” น้ำเสียงของล่ายเสวียนหนักแน่นนัก ดาบใหญ่ในมือกระทบพื้นด้วยเสียงอู้อี้
เถ้าแก่เนี๊ยรีบถอยไปด้านหลัง กู้อ้าวเวยจึงเลิกคิ้วมามองเขา ระหว่างนั้นก็เอาเกี๊ยวที่ใส่ซอสเปรี้ยวเสร็จแล้วเข้าปากไป “จะเป็นหรือจะตาย ดูไปแล้วก็คงจะเป็นกองทัพของแคว้นเจียงเยี่ยนเป็นเช่นไร”
“โอหังอวดดี ทหาร นำนางไป......”
“หรือว่าในสายตาของท่าน มีเพียงแคว้นชางหลานแคว้นเจียงเยี่ยนถึงจะเป็นแคว้นใหญ่” กู้อ้าวเวยขัดจังหวะเขาด้วยคำพูดเพียงเบาๆ เลิกดวงตาที่เย็นชาขึ้นมา “ตามฐานะของข้า คนที่ตำแหน่งเล็กๆ อย่างเจ้าจะมาต่อรองอะไรได้ หากว่าไปแล้ว ก็ให้คนระดับสูงของเจ้ามาต่อรองกับข้า”
ทหารที่อยู่ด้านหลังอยากจะขึ้นมา ล่ายเสวียนกลับยกมือขึ้นรั้งเอาไว้
แคว้นใหญ่บัดนี้ นอกจากแคว้นเจียงเยี่ยนและแคว้นชางหลานแล้ว ก็คงจะมีแค่แคว้นเอ่อตานแล้ว เจ้าก็ไม่น่าใช่คนโง่ คนที่อยู่ด้านหน้าซ้ายขวาล้วนเป็นยอดฝีมือ ก็ย่อมมีอารมณ์โดยตัวเอง ท่าทางการกินข้าวแม้จะเร็ว แต่กลับมีความเป็นผู้ดี แน่นอนว่าไม่ใช่คนธรรมดา
“จะพิสูจน์ได้อย่างไร”
“หากตามความหมายของข้าแล้ว ให้พวกทาสรับใช้นี้ฟังไปแล้ว ท่านสามารถรับผิดชอบได้หรือ” กู้อ้าวเวยเก็บสายตาที่เย็นชากลับมา อีกทั้งเอาเหล้าที่อยู่ข้างมือของกุ่ยเม่ยซึ่งยังไม่ได้ดื่มหยิบข้ามมา “เรียกหัวหน้าของพวกเจ้ามาเถอะ ข้าก็ไม่อยากจะทำให้เป็นข่าวใหญ่ไป”
เมื่อวานที่พาฝูงทาสรับใช้เดินเตร่ผ่านตลาดไปเป็นใครอีก
ล่ายเสวียนเป็นแม่ทัพ แน่นอนว่าไม่ถูกกู้อ้าวเวยทำให้ตกใจง่ายๆ แต่อีกด้านหนึ่ง เขาก็ต้องสืบฐานะของคนผู้นี้ให้ดีเสียก่อน ก็เลยให้พวกทหารกลับไป เขาคนเดียวกับนายทหารอีกคนที่เหลืออยู่ พวกทหารชั้นผู้น้อยก็ล้อมอยู่ด้านนอก
“พูดได้แล้ว” ล่ายเสวียนตรวจสอบดูพิรุธของคนผู้นี้ที่กินไม่หยุดอยู่ตรงหน้า
กุ่ยเม่ยเหยียบเท่าของนางที่ใต้โต๊ะอย่างไม่เกรงใจ กู้อ้าวเวยเกือบสำลัก ความงามทั้งหมดจะกลายเป็นศูนย์ ตบหนึ่งครั้งจนเอาตะเกียบมาอยู่บนโต๊ะ พูดด้วยเสียงเข้มว่า “ข้าก็แค่กินเกี๊ยวเท่านั้น มีธุระก็รอให้ข้ากินให้เสร็จก่อนค่อยพูด”
ประโยคนี้ดูเหมือนว่าจะบอกเตือนกุ่ยเม่ย แต่ความจริงแล้วกลับกดแรงกดดันของล่ายเสวียนอยู่
ผู้ช่วยของล่ายเสวียนถูกทำให้ตกใจอยู่ชั่วครู่ ล่ายเสวียนกลับเปิดปากออกอย่างใจจเย็น “คนของแคว้นเอ่อตาน มาทำการค้าขายอะไรกับพวกเราที่นี่”
“แน่นอนว่าทำการค้าอาวุธ นายท่านบอกว่าพวกเราช่วยอะไรไม่ได้มากในที่แจ้ง แต่สามารถผูกสัมพันธ์ได้ในที่ลับ ครั้งนี้ที่ข้ามา ก็ให้ข้าหา.....” กู้อ้าวเวยพูดถึงตรงนี้ ก็เงียบเสียงไป ตวัดสายตาไปทางผิงชวน “ท่านแม่ทัพนั้นมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไรกันนะ”
ผิงชวนคิดไปมาสักครู่ “แม่ทัพอ้ายหยินหรือ”
“ใช่ๆ แม่ทัพขวางตา(คำว่าขวางตาในภาษาจีนออกเสียงว่าอ้ายเหยียง การออกเสียงคล้ายกับชื่อของอ้ายหยิน)” กู้อ้าวเวยพยักหน้าอย่างทันที ในมือกลับค่อยๆ เคลื่อนไปอาผ้าที่อยู่ในมือของกุ่ยเม่ยมา เลียนแบบท่าทางการเช็ดมุมปากของพวกชนชั้นราชวงศ์ แล้วก็โยนกลับไปแล้ว “คิดไม่ถึงว่าจะพบท่านก่อน
หากถูกคนอื่นได้ยินว่ามีคนเรียกอ้ายหยินว่าขวางตา เกรงว่าจะถูกตัดหัวเสีย
แต่ล่ายเสวียนกลับไม่ได้มีทีท่าอื่นใด ได้เพียงพูดต่อว่า” การค้าอาวุธหรือ เจ้ามาเองก่อนคนเดียว เจ้านายของเจ้าไม่กลัวว่าพวกเราจะเอาเจ้าเป็นเชลยหรือ”