บทที่ 459 ฐานะ

บทที่ 459 ฐานะ

ฉางอีฉินสามารถทนให้ซ่านเซิ่งหานปฏิบัติต่อเยว่อย่างไม่ทุกข์ร้อนอันใด แต่กลับทนไม่ได้ที่ซ่านเซิ่งหานรำลึกถึงกู้อ้าวเวย

ที่ชั้นสองของจวนองค์ชายสามดูเหมือนว่าจะไม่มีคนอยู่ แต่หลังจากที่ซ่านเซิ่งหานพาทหารออกรบ ก็ยังคงหลงเหลือไว้เพียงบ่าวไพร่ทำความสะอาดปัดกวาดอยู่ทุกวัน แม้นางจะมองเห็นชายคาของเรือนหลังเล็กในสวนของตนเอง ในใจก็ยังอิจฉาอยู่

แต่กู้จี้เหยาก็อยู่โดดเดี่ยวเช่นกัน ความรักอันบริสุทธิ์ที่มีต่อซ่านจินจื๋อกลายเป็นความกังวลและความแค้นมานานแล้วไม่มีที่ไหนจะให้ระบาย นางมักถูกเรียกว่าฉางอีฉินในฐานะบุตรสาวของขุนนางผู้มีความผิด ไปๆ มาๆ พวกนางก็รู้หมดทุกอย่างแล้ว

แต่ที่น่าแปลกก็คือ แม้ว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดโปง แต่ก็ไม่เคยมีใครฉีกหน้าผู้ที่นามว่าหยูนเฉินได้เลย ปรากฏให้เห็นกู้อ้าวเวยที่แกล้งตายแล้วจากไป กลับเพียงแค่ต้องการยืมโอกาสนี้มาสร้างสัมพันธภาพกับแคว้นเอ่อตาน

ความจริงทั้งหมดอยู่ภายใต้อำนาจอันยิ่งใหญ่

กู้อ้าวเวยกลับมาถึงในค่ายทหารชายแดน ได้รับคำสั่งแรก เป็นคำสั่งลับของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต้วนโฉงและองครักษ์ยี่สิบกว่านาย

“คนยี่สิบสี่คนรักษาความปลอดภัยของเจ้า รอจบสิ้นเรื่องสงคราม ข้าจะส่งคนพาเจ้าส่งกลับมาที่แคว้นเอ่อตาน”

กลับไปที่แคว้นเอ่อตานหรือ

นางไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะเหยียบย่ำ ณ ดินแดนแห่งนั้นอย่างจริงใจเต็มเท้า และตระกูลหยุนครอบครัวนางล้วนอยู่ที่แคว้นชางหลาน ลงหลักปักฐานที่นี่มายี่สิบกว่าปีแล้ว บัดนี้กลับเพราะว่าบนตัวนางมีเลือดเนื้อเชื้อไขไหลเวียนอยู่ จึงต้องส่งนางกลับไปในที่ที่ไม่คุ้นเคยในชีวิตมาก่อน

“ทำไมฮ่องเต้จึงรู้ว่าข้าเป็นใคร” กู้อ้าวเวยใจเย็นจนไม่ได้ฉีกจดหมายลับฉบับบนั้นออกเป็นชิ้นๆ ในใจก็รู้ว่า หากตัวเองเป็นบุตรสาวของฮ่องเต้แคว้นเอ่อตาน ต้วนโฉงก็จะไม่ส่งคำสั่งลับเช่นนี้มาเด็ดขาด แต่กลับจะยัดเยียดข้อหาปลอมแปลงหลอกลวงตัดหัวนางซะ

แต่นางก็จะไม่ซาบซึ้งที่ไม่ตัดศีรษะของนางเพียงอย่างเดียว

ซ่านเซิ่งหานก็ไม่รู้เช่นกันว่าใครกันแน่ที่พบความลับนี้ได้ เขายังอยากจะปลอบโยนสองสามคำพูด เยว่พุ่งเข้ามา ณ ตอนนั้นอย่างหัวทิ่มหัวตำ แล้วก็มองเห็นราชโองการลับในมือของกู้อ้าวเวย จึงชะงักไปชั่วครู่ เรียกซ่านเซิ่งหานออกไป

“เรื่องอันใดกัน” ซ่านเซิ่งหานถาม

“เป็นฮูหยินที่เอาฐานะของนางบอกกู้จี้เหยา แม้ว่าทิงเฟิงโหลจะส่งคนไปคอยจับตาดูกู้จี้เหยา กลับปิดกั้นฮูหยินที่มารับยาจากนางที่ชั้นสองไปไม่ได้ ลายมือไม่สามารถหลอกลวงผู้คนได้” เยว่พูดอย่างตื่นตกใจ

สีหน้าของซ่านเซิ่งหานสลดลงมาทันใด

ในห้องกู้อ้าวเวยก็เดินออกมาตอนนั้น ดูเหมือนกับว่าจะไม่ได้ยินคำพูดของเยว่ แต่กลับเอาราชโองการลับฉบับนั้นส่งมอบใส่ในมือของซ่านเซิ่งหานกลับไปใหม่ “ทาสรับใช้พวกนั้นพำนักกันอยู่ที่ใดกัน”

“อยู่ในห้องฝั่งตะวันตกของเมือง อีกทั้งในป้อมที่เพิ่งจะโจมตีสำเร็จ ยังเหลือทาสรับใช้อยู่อีกประมาณหลายพันคน แต่ดูเหมือนว่าอ๋องจิ้งจะมีประสงค์ให้ฆ่าพวกเขา ยังจำเป็นต้องหารือ” ซ่านเซิ่งหานพูดเช่นนี้ พลางโบกมือให้เยว่

“ข้าจะไปเอาคนมาตอนนี้” กู้อ้าวเวยพูด ขยับผ้าคลุมหน้าที่อยู่บนไหล่ “เรื่องนี้ยังต้องรบกวนให้ฝ่าบาทช่วยข้าปกปิดเอาไว้ ข้าไม่เคยเอาตัวเองไปเป็นคนของแคว้นเอ่อตานเลย”

“เรื่องนี้แน่นอน” ซ่านเซิ่งหานยิ้มขึ้นมาทันที “แค่กระดูกของทาสรับใช้พวกนี้จะไม่เป็นไปตามที่คาดหวังไว้ ข้าไม่วางใจให้เจ้าเพียงคนเดียวไปโน้มน้าวพวกเขา ข้าจะส่งคน......”

“ไม่จำเป็น แค่ส่งคนไปดูแลพวกเขาไปนอกเมืองที่ไม่มีคนก็พอแล้ว ผ่านไปอีกสองสามชั่วยาม แคว้นเจียงเยี่ยนด้านนั้นก็จะเป็นไปตามแผนที่พวกเราคาดการณ์ไว้ เข้าจู่โจมเมืองชี่ ถึงเวลาเจ้ายังต้องรับมือให้ดีๆ ตัดช่องทางหนีทีไล่ ไม่ต้องกังวลใจกับเรื่องนี้” กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นมา บนใบหน้าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่เรียบเฉย

ความโมโหเมื่อครู่ไม่มีเหลืออย่างทันใด