บทที่ 462 ความสามารถ

บทที่ 462 ความสามารถ

เฉิงซานเงียบก้มหัวแล้วถอยหลังไปสองก้าว

ซ่านจินจื๋อแปลกใจกับความคิดของซูพ่านเอ๋อ แต่ในตอนสงครามไม่สามารถว่อกแว่กรู้สึกคลุมเครือกับเธอได้ ทำได้เพียงแค่จับจดหมายราชการในมือไว้แล้วพูดเสียงต่ำว่า “หยูนเฉินนับได้ว่าเป็นแค่คู่ต่อสู้เท่านั้น ถ้าอยากส่งคนไปจัดการเก็บเขาก็เป็นการเปล่าประโยชน์”

เมื่อซูพ่านเอ๋อเห็นเขานิ่งก็ได้แต่โทษตัวเองที่ร้อนรนแล้วรีบนั่งลงบนเตียงนุ่ม พูดด้วยเสียงต่ำต่อว่า “แต่เขากับองค์ชายสามนำทหารไปปกป้องเมืองกวนผิงแล้ว ตอนนี้ก็มีแผนเริ่มโจมตีชิงคูเมืองทั้งสองกลับมา ตอนนี้เมืองชี่ก็ถูกฉวยโอกาสโดนโจมตีเมื่ออ่อนแอในสายตาก็น่าจะชนะ ท่านพี่จื๋อทำไมถึงแค่ออกคำสั่งทหารแต่ไม่ไปช่วย ถ้าฮ่องเต้…..”

การกระทำที่ปิดเอกสารทางการของซ่านจินจื๋อตัดบทซูพ่านเอ๋อ”นี่ก็เป็นแค่ความสามารถอันต้อยต่ำขององค์ชายสาม”

ซูพ่านเอ๋อเม้มปาก ไม่พูดอะไรมาก

“ก็ถึงแม้ว่าในเวลานั้นทหารเมืองนั้นจะพังแต่กำลังทหารของแคว้นเจียงเยี่ยนกลับมีนับสิบนับล้านถ้าข้าอยากทำอะไรก็สามารถใช้กำลังทหารจากตรงนี้ลงมือได้”พูดถึงตรงนี้ซ่านเซิ่งหานก็โบกมือสั่งให้เฉิงซานออกไป ตนเองก็พูดกับซูพ่านเอ๋ออย่างใจเย็นว่า “กำลังทหารของแคว้นเจียงเยี่ยนส่วนมากเป็นทาสและทหารตายสร้างความวุ่นวายอะไรมากไม่ได้หรอกแต่กลับสามารถส่งออกมาขัดขวางได้พวกเขาก็คือลูกมือที่ดีที่สุด”

“งั้น ท่านพี่จื๋อท่านอยากทำอะไร?”

“ถ้ามีวีธีทำให้อีกฝ่ายสงสัยว่าพวกเราส่งคนไปสอดแนมอยู่ในหมู่ทาส พวกเขาก็จะฆ่าไปบางส่วน นอกจากนี้ พวกเหล่าทาสที่แม้จะใช้มีดทหารได้แย่ที่สุดแต่ถ้าใช้โอกาสที่ไม่ระวังเข้าโจมตีฆ่าไปสักหมื่นสองหมื่นก็ไม่เลว”ซ่านจินจื๋อยิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วพูดต่อว่า “นอกจากนี้เจ้าองค์ชายสามนี่คิดจริงๆหรือว่าข้านั่งรอวันตาย?”

ซูพ่านเอ๋อไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ เพียงแต่เห็นทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน

ทหารคุกเข่าที่พื้นพูดเสียงทุ้มว่า “ท่านอ๋อง เหล่าแม่ทัพพร้อมแล้ว สามารถเคลื่อนทัพได้ตลอดเวลา”

ซูพ่านเอ๋อเบิกตากว้าง แต่ซ่านจินจื๋อยังคงทำเป็นไม่ใส่ใจ “ข้าไม่สามารถเรียนรู้ความโลเลขององค์ชายสามได้ การบุกโจมตีเป็นเรื่องของข้า”

…...

ไม่กี่วันต่อมาตอนพระอาทิตย์ตกดิน กู้อ้าวเวยถึงได้รับข่าวในบ้าน

เยว่ที่ใส่ชุดดำก็มาหยุดอยู่ที่ข้างๆเธอเอาเรื่องที่ซ่านจินจื๋อรับชัยชนะยึดเมืองชี่ได้มาประกาศ “นอกจากนี้เมืองชี่ยังไม่ได้เตรียมตัวดี ต้องรอหลังจากครึ่งเดือนถึงจะสามารถเก็บกวาดคนได้หมด แต่อ๋องจงผิงอยู่หลังเมืองชี่ทำอะไรสักอย่าง ฝ่าบาทสั่งให้ข้ามาบอกท่านว่าให้ท่านโน้มน้าว….”

พูดถึงตรงนี้ กู้อ้าวเวยก็ยิ้มอย่างเย็นชา “มีอะไรให้โน้มน้าว อ๋องจงผิงมีความสามารถตั้งเท่าไหร่ ฝ่าบาทรู้ชัดเจนที่สุด เทียบกับพูดโน้มน้าวแล้วส่งคนไปถามอ๋องจงผิงว่าอยากทำอะไรถ้าเป็นเรื่องที่ไม่อันตรายก็ปล่อยไป แต่ถ้าคิดแย่งผลงานเชื่อว่าองค์ชายสามจะมีข้อชี้ขาดของตนเอง”

“แต่ฝ่าบาทสั่งให้ข้ามาถามท่านคือ…...”

“แม้แต่คนทั่วไปข้ายังจัดการไม่ได้เลยจะไปจัดการเรื่องระหว่างพี่น้องพวกเขาได้อย่างไร ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นผู้รุกราน ถ้าเกิดทะเลาะกันขึ้นมาจริงๆข้าก็ไม่สามารถไปพูดขอร้องแทนฝั่งไหนได้” กู้อ้าวเวยพูดอย่างเย็นชาแล้วก็หันไปมองเยว่ “ถ้าฝ่าบาทยังอยากทดสอบความไว้ใจของข้าที่มีต่ออ๋องจงผิงองค์ชายหก ยิ่งไม่จำเป็น ความขัดแย้งระหว่างพี่น้องข้ายิ่งไม่อยากยุ่ง ความขัดแย้งเรื่องอำนาจข้าถึงจะเข้าร่วม”

สีหน้าของเยว่ซีดแต่ก็ทำได้เพียงเอาสิ่งที่กู้อ้าวเวยพูดไปบอกซ่านเซิ่งหาน

แต่ตอนที่อยู่ในลานเล็กๆนี้กู้อ้าวเวยเพียงถือหนังสือเดินเข้าห้อง ตอนนี้เหล่าเด็กๆก็กล้าที่จะพูดคุยกันเสียงเบาๆแล้วแต่เนื่องจากเป็นทาสจึงไม่กล้ากำเริบนัก

กู้อ้าวเวยก็ยังไม่ได้เตรียมที่จะตัดสินแบ่งแยกเพศเด็กอย่างชัดเจนแต่ด้วยอายุที่ยังเด็กยังไม่รู้เรื่องอะไร สองสามวันมานี้ก็รู้แต่พูดว่าหิวแล้ว ง่วงแล้ว

เหล่าเด็กๆเห็นกู้อ้าวเวยเดินเข้ามาก็คิดอยากหัวเราะ มีกินมีดื่มแถมยังมีชื่อให้เรียกขาน ก็มีความสุขกว่าไหนๆ