บทที่ 477 จนมุม

บทที่ 477 จนมุม

ดูเหมือนจะเห็นความตกตะลึงในสายตาของนาง “แม่เจ้าสอน แม้หลายปีมานี้ไม่มีความพัฒนาขึ้น แต่ก็ไม่แย่ลง”

กู้อ้าวเวยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรจะพูด เพียงดึงมือของตนเองออกอย่างเฉยชา “ข้าเองก็เป็นหมอ กินยาแล้วก็จะดีขึ้น”

“งั้นชีพจรของเจ้า……” ฉูหลี่ยังพูดไม่จบ แค่มองแขนข้างหนึ่งของกู้อ้าวเวยที่จับผ้าห่มให้แน่น เปิดผ้าห่มขึ้นจากขาทั้งสองขึ้นเล็กน้อย กู้อ้าวเวยตะลึงอีกครั้ง ขาทั้งสองที่ดูน่ากลัวนั้นถูกมองเห็นอย่างชัดเจน

“นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดว่าดีหรือ!” ฉูหลี่นำผ้าห่มวางกลับไป

ครั้งนี้ กู้อ้าวเวยไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวจริงๆ เพียงแค่ถูกฉูหลี่กดไหล่และให้หมอหลวงสองคนจับชีพจร เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ยิ่งกว่านั้นหมอหลวงทั้งสองคนที่มีอายุมากกว่าครึ่งร้อยปีคุยกันเรื่องการไม่ใส่ใจร่างกายของตนเอง สำหรับเรื่องนี้หมอหลวงก็ทำอะไรไม่ถูก “พิษชนิดนี้อาจไม่แพร่กระจายไปสักพัก นอกจากนี้ขาขององค์หญิงเคยได้รับบาดเจ็บจากความหนาวเย็น อาจต้องพักรักษาตัวหลายปี ถึงจะสามารถรักษาให้หายขาดได้”

ได้ยินคำว่าหลายปี สีหน้าของฉูหลี่ก็แย่ลงไปอีก

รอจนกระทั่งทุกคนออกไป ในตำหนักมีเพียงพวกเขาพ่อลูกสองคน ใบหน้าของฉูหลี่นั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่ในมือทำตามที่หมอหลวงสอนเมื่อครู่ นวดให้นางโดยขั้นด้วยผ้าปูที่เตียงที่หนา “ระหว่างนี้ เจ้าต้องพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ให้ดี เรื่องอื่นค่อยว่ากันวันหลัง”

“เวลาไม่รอข้า จะว่าไปท่านก็ยังคงไม่ยืนยันว่าข้าคือบุตรสาวของท่าน……”

คำพูดที่เหลือถูกหยุดด้วยสายตาของฉูหลี่และไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ กู้อ้าวเวยเพียงแค่หันศีรษะด้วยความรู้สึกผิด มองไปที่ภาพม้วนบนผนัง กังวลเล็กน้อยในใจ

นางจะกล้าพูดได้อย่างไรว่าไม่ใช่บุตรสาวของเขา!

ในใจฉูหลี่ก็เกลียดที่ไม่สามารถสั่งสอนบุตรสาวที่ไม่เชื่อฟังคนนี้ได้ แต่เมื่อคิดถึงบนขาที่บอบช้ำราวกับเต็มไปด้วยเถาวัลย์เมื่อครู่ ก็เจ็บปวดในใจแทบทนไม่ไหว

“แม้แคว้นชางหลานจะซ่อนเจ้าไว้อย่างดี ถึงขั้นมอบเจ้าให้กับอ๋องจิ้ง เจ้าก็คือบุตรสาวข้า” ฉูหลี่พูดอย่างอดทน นวดขานางเบาด้วยปลายนิ้ว “หลายปีมานี้ข้าไม่ได้อยู่เคียงข้างเจ้า ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ วันข้างหน้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีแน่นอน เจ้าก็วางใจอยู่ที่นี่……”

“ท่านเป็นฮ่องเต้แบบนี้หรือ?” ดวงตาของเขามองสายตาที่เย็นชาของกู้อ้าวเวย ไม่มีความนุ่มนวลในดวงตาคมชมพูที่แตกต่างจากหยุนหว่าน มีเพียงความเย่อหยิ่งและเกิดขึ้นจากความเย็นชาเท่านั้น “เหล่าทาสของแคว้นเจียงเยี่ยนไม่เคยถูกมองว่าเป็นมนุษย์ หากข้าสามารถลงมือเร็วขึ้น พวกเขาสามารถออกจากความทุกข์ได้เร็วยิ่งขึ้น”

“ท่านเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นเอ่อตานแล้ว ดังนั้นในโลกนี้มีเพียงดินแดนแห่งแคว้นเอ่อตานเท่านั้นหรือที่ที่อยู่ในสายตาท่าน?”

กู้อ้าวเวยเย่อหยิ่งและอวดดี ฉูหลี่เก็บมือ ค่อยๆ ใจเย็นลง “สิ่งที่ข้าต้องการคือครึ่งชีวิตที่เหลือของเจ้านั้นปลอดภัยและราบรื่น” สิ่งต่าง ๆ ในโลกนี้ยังมีผู้คนอีกมากมายที่เต็มใจกังวล

“ในเมื่อข้าสามารถเป็นกังวลได้ ยังไงก็ต้องมีส่วนร่วม ที่ข้ามาที่นี่ไม่ได้เพื่อมายอมรับความสัมพันธ์กับท่าน แค่หวังว่าท่านจะผสมโรงได้” พูดถึงจุดนี้ กู้อ้าวเวยถอนหายใจเล็กน้อย “ขาของข้าไม่มีอะไรมาก……”

“แต่ข้าเป็นทุกข์ใจมาก” ฝ่ามือกว้างของฉูหลี่วางที่บนบ่าของนาง ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นก็ถูกรบกวนด้วยความเจ็บปวดในเวลานี้ “เจ้ารู้หรือไม่ หลังจากข้ารู้ว่าพระชายาจิ้งแห่งแคว้นชางหลานถึงแก่กรรม ในใจมีความวิตกและหวาดกลัวมากแค่ไหน? ”

ร่างกายตกตะลึงเล็กน้อย มือของกู้อ้าวเวยจับผ้าห่มไว้ครึ่งหนึ่ง ความเย็นชาของดวงตาหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“สิ่งที่เจ้าจะทำเป็นเรื่องที่ดี เป็นเรื่องใหญ่ ข้ารู้สึกภูมิใจอย่างมาก แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยง” ฉูหลี่ลูบหัวของนางอย่างระมัดระวังด้วยฝ่ามือ น้ำเสียงอ่อนโยนมากขึ้น “แต่ก็เพราะข้าและหยุนหว่านทำไม่ถูก ทิ้งให้เจ้าเติบโตด้วยตนเอง ทุกวันนี้คงทุกข์ทรมานมาก จากนี้ข้าจะอยู่กับเจ้ามากขึ้น และรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของครอบครัวยิ่งใหญ่เพียงใด”

ไม่คาดคิดพ่อผู้ให้กำเนิดยังคงเป็นบุรุษผู้แข็งแกร่งแต่มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่

หากอยู่ในภาวะปกติ กู้อ้าวเวยจะถกเถียงอย่างแน่นอน แต่คำพูดติดอยู่ที่ปาก และพูดออกมาไม่ได้