บทที่ 485 ไม่เข้าใจท่านพ่อท่านแม่เลย

บทที่ 485 ไม่เข้าใจท่านพ่อท่านแม่เลย

“ชิงต้ายต้องการเห็นโลกที่ยิ่งใหญ่สารพันนี้ ข้าจึงพยายามคิดหาวิถีทางทำให้โลกนี้สงบสุขและปรับเปลี่ยนทัศนียภาพเพื่อนาง ในเมื่อซูพ่านเอ๋ออยากสังหารข้าให้ตาย ข้าก็จะส่งนางขึ้นเครื่องตัดหัวด้วยมือของข้าเอง ในเมื่อกู้เฉิงต้องการชีวิตเป็นอมตะ ข้าก็จะทำให้เขามีชีวิตอย่างหนอนแมลงไปตลอดกาล”

กู้อ้าวเวยเค้นเสียงทีละคำ ความเหนียวหนืดสีแดงบนเล็บคล้ายกับติดหนึบอยู่ในลำคอ ความเจ็บปวดยากจะทานทน

ท่าทางสงบที่แสดงออกตั้งหลายปีมานี้ แทบจะถูกซ่านจินจื๋อซึ่งร่ายรำดาบหมายจะเชือดเฉือนบิดาฉีกทึ้งออก

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา คล้ายกับมองเห็นแววสั่นสะเทือนในดวงตาของฉูหลี่อย่างชัดเจน และก็มองเห็นท่าทางมึนงงของหยุนหว่าน ทว่านางกลับทำเพียงรุดหน้าไปครึ่งหนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งเฮือก ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “เรื่องราวส่วนที่เหลือข้าได้บอกเล่าให้คนอื่น ๆ ได้รับรู้หมดแล้ว แผนการเหล่านี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง ข้าคงทำได้เพียงไปชางหลานสักเที่ยวด้วยตัวเองเท่านั้น”

หยุนหว่านกำหมัดแน่นอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับยังคงไม่ได้ยื่นมือออกมาฉุดรั้งกู้อ้าวเวยเอาไว้

มีเพียงฉูหลี่ที่ลุกพรวดพราดขึ้นมาเต็มแรง กดหัวไหล่ของนาง “ข้าจะช่วยเจ้าแก้แค้นเอง...”

“แผนการที่ข้าเขียนไว้สำเร็จแล้ววางอยู่บนโต๊ะของฉูห้าว” กู้อ้าวเวยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา “ข้าจำต้องไปชางหลานสักเที่ยว เรื่องราวเหล่านี้ข้าจะทำให้ดี ไม่ว่าจะเพื่อเรื่องหัวใจของข้าเอง หรือว่าทำเพื่อเอ่อตานของท่านก็ตาม”

“แผนการอะไร? เจ้าเด็กคนนี้ ถึงขั้นเขียนจดหมายไปให้คนต่อใครตั้งกี่คนลับหลังข้าเชียว”

หยุนหว่านตบผิวโต๊ะพลางลุกขึ้น ทำเอากุ่ยเม่ยตกใจถอยหลังสองก้าว มองไปทางแผ่นหลังของกู้อ้าวเวยอย่างค่อนข้างละอายใจ

คล้ายกับถูกสายตาและการเคลื่อนไหวของหยุนหว่านและฉูหลี่ทำให้ตกใจ ความเคียดแค้นเหล่านั้นในค่อย ๆ ถูกกดทับลงไปบ้างแล้ว แม้แต่น้ำเสียงก็เริ่มแผ่วลงบ้างเช่นกัน “หลายคน แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องราวที่พวกเขาอยากจะทำทั้งนั้น ข้าเพียงแต่คอยผสมโรง”

“เจ้า!” หยุนหว่านโกรธเคืองเต็มที่

ตอนก่อนหน้าที่จะพบลูกสาว นางก็ถูกความรู้สึกดีใจที่หาลูกสาวพบประเดประดังเข้าสู่สมอง ทำเพียงส่งคนไปตามคำพูดของลูกสาวเท่านั้น ทว่าดูจากปัจจุบันแล้ว นางไม่ได้กำลังเล่นปรบมือสนุกสนาน หากแต่ขับเคลื่อนเรื่องราวบางอย่างอยู่เบื้องหลังคนจำนวนไม่น้อย เพื่อนำมาซึ่งเป้าหมายที่แตกต่างกันออกไป

ฉูหลี่เองก็พลอยสีหน้าเปลี่ยนไปด้วย เพราะอะไรเขาจึงไม่เคยได้ยินว่ามีแผนการอะไรมาก่อนเลย?

ก่อนหน้านี้กู้อ้าวเวยหมายจะทำเรื่องใด ๆ ก็ตาม แต่ไรมาไม่เคยรู้จักว่าต้องบอกกล่าวบิดามารดาด้วย ปัจจุบันถูกท่านพ่อท่านแม่ทั้งสองคนมองเช่นนี้ กลับสับสนอยู่เหมือนกัน “ข้าไม่ได้คิดจะปิดบังเสียหน่อย เพียงแต่เรื่องราวพวกนี้ตัวข้าเองสามารถจัดการได้ ไม่จำเป็นต้องให้ท่านแม่เป็นกังวลใจ ความปลอดภัยของข้าก็มีกุ่ยเม่ยคอยอยู่ข้าง ๆ อยู่แล้ว”

ขณะนั้นเอง หยุนหว่านกลับไม่ได้เอ่ยวาจา ทำเพียงทอดถอนใจหนึ่งเฮือกพลางขอบตาเรื่อแดง ฟุบนั่งลงบนเก้าอี้อย่างซังกะตาย ฉีหรีวที่ตามขึ้นมาติด ๆ กลับเลิกหัวคิ้วขึ้น สบตากับฉีหลินแวบหนึ่ง

พวกเขาเหล่าสหายพวกนี้นับว่าปัญหาของกู้อ้าวเวยเกิดขึ้นที่ไหน

ถึงแม้นางจะรู้จักความกตัญญูกตเวที แต่คล้ายกับแต่ไหนแต่ไรมานางไม่รู้ว่าควรจะเข้ากับบรรดาญาติ ๆ อย่างไรดีนั่นเอง

เมื่อเห็นบรรยากาศมาคุเบื้องหน้า ฉีหรัวจึงรีบรุดกระแอมไอเบา ๆ หลายที ก้าวเข้ามาข้างหน้า “ท่านลุงท่านป้า นางเพียงแค่ไม่รู้ว่าควรปรับตัวให้เข้ากับท่านพ่อท่านแม่อย่างไรดี เรื่องบางอย่างก็คิดไม่ค่อยรอบคอบนัก พวกท่านเองก็ทราบ ราชวงศ์มักจะเป็นสถานที่ซึ่งวางอุบายกันไปมาตลอดเวลา...”

“ข้ารู้” หยุนหว่านพยักหน้าอย่างจริงจัง ยิ่งมองไปทางฉูหลี่ด้วยความขุ่นเคืองเต็มกำลัง พลางเอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องนี้จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่ความผิดของเวยเอ๋อเลย เพียงแต่พ่อแม่อย่างพวกเราขาดความรับผิดชอบจึงจะถูก”

“ต่อให้เจ้าจะไปชางหลาน ก็ต้องไปในฐานะองค์หญิงเอ่อตาน ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ข้าจะรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้อย่างไรกัน” หลังจากฉูหลี่นิ่งเงียบไป ก็กล่าวด้วยเสียงมาดมั่น

กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจว่าหยุนหว่านเจาะจงไปที่เรื่องใด จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ข้อนี้ต้องแน่นอนอยู่แล้ว”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะรีบส่งคนไปส่งเจ้ามุ่งสู่ชางหลาน ตอนนี้เอ่อตานถึงแม้ว่างหลานจะสงบศึกด้วย แต่หนึ่งในนั้นจะต้องมีกลอุบายบางอยู่อยู่เป็นแน่ หากว่าเจ้ายังคงจะควบคุมเจียงเยี่ยน อย่างไรก็ให้กุ่ยเม่ยอยู่ที่นี่เพื่อเจรจากับเจียงเยี่ยนเถิด ข้าจะส่งคนไปเป็นเพื่อนเจ้า...”

“ไม่จำเป็น ผิงชวนและหลิ่วเอ๋อจะต้องปกป้องเจ้าได้รอบด้านที่เทียนเหยียนอย่างแน่นอน” หยุนหว่านตัดบทของฉูหลี่ และเอ่ยปากอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง “จากนี้หากว่าเจ้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ก็ต้องส่งคนมาบอกข่าวนะ หากว่าจงใจฉายเดี่ยวอีกละก็...”