ตอนที่ 538
บทที่ 538 เรื่องราวเปิดเผย
October 22, 2026
บทที่ 538 เรื่องราวเปิดเผย
ซ่านจินจื๋อโมโหอย่างมาก แต่เขากลับไม่สามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้แม้แต่นิดเดียว
เพียงเพราะว่าเขายังจำได้ว่ากู้อ้าวเวยลงโทษเขามาตั้งแต่แรกแล้ว สถานการณ์ ณ ตอนนี้เทียบไม่ได้กับเมื่อก่อนที่ไม่เชื่อใจซึ่งกันและกันมานานมากแล้ว กู้อ้าวเวยมีเหตุผลเพียงพอที่จะจากไปหลังจากที่เขาทำเกินกว่าเหตุมากเกินไป
เขาไม่สามารถแยกจากกู้อ้าวเวยได้
ซ่านจินจื๋อสงบลงภายนอกการคาดไม่ถึง แม้กระทั่งวางชิงจือลงบนพื้น พูดกับกู้อ้าวเวยว่า “ข้าพาเขาไปทานอาหารเช้า”
กู้อ้าวเวยหรี่ตาลงชั่วครู่ โบกมือกับเขา “ดูไปแล้วเจ้าจะเสพสุขกับบทลงโทษเหล่านี้อย่างมากทีเดียว”
“ใครเรียกให้ข้าถูกเจ้ากินจนทะลุปรุโปร่ง อย่าให้ข้าพบว่าคุยกับหลานนานไปในขณะที่ท้องว่างอยู่” ซ่านจินจื๋ออ้อมไปด้านหลังของเวยเวยจูงมือน้อยๆ ของชิงจือ อีกทั้งยังพูดคำว่าหลานสองพยางค์นี้อย่างชัดๆ
กู้อ้าวเวยได้แค่กระแอมไปหนึ่งเสียงต่อสิ่งนี้ หันหน้าไปมองซ่านเซิ่งหาน “เจ้าเห็นแล้วหรือยัง”
“ระหว่างเจ้ากับเขามักจะข่มขู่กันไปมาเช่นนี้หรือ” ตอนนี้เป็นเยว่ที่ถามขึ้นอย่างทนไม่ได้
“ที่เยอะก็คือเกี้ยวกันไปมา แต่ในความจริง เขาอยู่ข้างกายข้าก็จำเป็นต้องยอมรับการทรมานจากข้า ในเมื่อเขายินยอมที่จะเปลี่ยนแปลงปรับปรุงตัวเองใหม่ และเมื่อก่อนข้าก็เคยรับปากเขาไว้ แน่นอนว่าจะไม่รำลึกถึงคนอื่นเด็ดขาด” กู้อ้าวเวยพูดออกมาอย่างเรียบง่าย แล้วก็ลุกยืนขึ้น
ณ ตอนนี้ ซ่านเซิ่งหานก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน มองข้อมือที่เล็กๆ ของกู้อ้าวเวย ค่อยๆ พูดว่า “ข้าไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยแล้วใช่ไหม”
“น่าเสียดายที่ตอนนั้นเจ้าไม่ได้รับโอกาสนี้” กู้อ้าวเวยยกมุมปากขึ้นด้วยความน่าเสียดาย พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าอยู่ด้วยกันกับซ่านจินจื๋อ ให้เขายอมรับเอาชิงจือเป็นท่านอ๋องน้อย วันข้างหน้าเจ้าก็ไม่ต้องกังวลกับตำแหน่งฮ่องเต้อีก”
กู้อ้าวเวยเพียงแค่สาธยายถึงความเป็นจริงเท่านั้น
แต่ซ่านเซิ่งหานกลับหลบตาต่ำลง ใช้สายตาที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมที่กู้อ้าวเวยไม่เคยเห็นมาก่อนมองไปที่นาง
“เจ้าหวังว่าข้าจะได้สืบทอดราชบัลลังก์หรือ”
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการหรือ” กู้อ้าวเวยมองเขาอย่างแปลกใจ
นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ซ่านเซิ่งหานกลับหัวเราะออกมา “แต่ข้ารู้สึกเสียใจในภายหลังแล้ว”
“ทำไม” กู้อ้าวเวยอึดอัดไปทั้งตัว นางกลัวที่สุดคือซ่านเซิ่งหานหลังจากได้สืบทอดราชบัลลังก์ก็ปล่อยวางไป หากเป็นเช่นนี้ คนที่นางคิดว่าสำคัญมากเหล่านั้นก็ควรจะต้องตกอยู่ในอันตรายอีก
“วันเวลาเหล่านั้นในตอนนั้นที่อยู่ด้วยกันกับเจ้า เป็นช่วงที่ข้ามีความสุขมากที่สุด” ซ่านเซิ่งหานขยับขึ้นมาดด้านหน้า สังเกตดูหน้าของกู้อ้าวเวย ใบหน้าใบนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรกับนางเมื่อปีก่อนนั้นเลย อีกทั้งยังดูผ่อนคลายมากขึ้นด้วย
กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจมากขึ้น “พวกเราก็แค่ตรวจดูรายชื่อเท่านั้น”
“นอกจากเจ้า ข้าไม่เคยให้ใครคนใดคนหนึ่งไปอยู่ในห้องบรรทมของข้านานขนาดนั้นเลย” ซ่านเซิ่งหานแค่รู้สึกหายใจไม่ค่อยออก ความซับซ้อนในใจของเขาดุเหมือนว่าจะไม่เคยทำให้กู้อ้าวเวยได้ใส่ใจถึงเลย แต่เขาไม่อยากปล่อยทิ้งไปแต่แรกอยู่แล้ว “ข้าชอบเจ้าจริงๆ”
สีหน้าของกู้อ้าวเวยดูแปลกไปนิดหน่อย สุดท้ายกลับได้แต่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองเขาอย่างระวัง “ข้าไม่สามารถตอบคำถามตามความปรารถนาของเจ้าได้”
นางเคยลองที่จะยอมรับความปรารถนาดีทั้งหมดขององค์ชายหกที่มีต่อตนเองอย่างตั้งอกตั้งใจแล้ว
แต่ผลลัพธ์ก็คือการทดลองครั้งนี้ทำให้เขากลายเป็นหมากตัวหนึ่งของซ่านจินจื๋อ บัดนี้ได้กลายเป็นคนแปลกหน้ากันกับนางไปแล้ว
ตอนที่ควรปฏิเสธ ก็ควรพูดให้ชัดเจน
“พวกเราล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เมื่อเทียบกับความรักใคร่สองพยางค์นี้ เยอะยิ่งไปกว่านั้นก็คือภาระหน้าที่และคำมั่นสัญญา” พูดจบ กู้อ้าวเวยแค่มองไปที่นอกประตูที่ซ่านจินจื๋อยืนอยู่ชั่วครู่ พูดด้วยเสียงราบเรียบว่า “คำพูดของข้าหมดเพียงเท่านี้ หากไม่กินข้าวกินยาตรงตามเวลา เขาก็จะไปบอกกับท่านแม่เป็นแน่”