บทที่ 562 เข้าสู่ความวุ่นวาย

บทที่ 562 เข้าสู่ความวุ่นวาย

หยุนหว่านถูกจัดการไว้ตรงกลางของด่านเจิ้งสุ่ย รอถึงพรุ่งนี้เช้า ก็จะมีคนมาปกป้องเขาส่งไปยังตำบลเหยสุ่ย

กุ่ยเม่ยกว่าจะกลับก็กลางดึก

ตอนที่กลับมา เขาก็เห็นซ่านจินจื๋อเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนั่งล้างมืออยู่ บนหัวไหล่และข้อมือมีรอยถูกกัด แล้วก็รอยมือบนใบหน้า

พวกทหารก็ยืนด้านนอกไม่กล้าเข้าใกล้ แม้กุ่ยเม่ยเองก็ยังไม่เคยเห็นเขาในสภาพนี้

“เมื่อครู่ร้องไห้ไปพักหนึ่ง ข้ากอดนางจนหลับไป” ซ่านจินจื๋อรีบพูดออกมา แล้วก็ล้างมือ แล้วให้หมอมาจัดการกับแผลนาง

ข้างหูก็ยังมีเสียงวิ๊งๆอยู่

กุ่ยเม่ยนั่งขัดสมาธิข้างๆเตาไฟ แล้วมองเขา “เมื่อก่อนตอนนางฝันร้ายก็มักจะร้องไห้ แต่นางไม่ชอบให้ใครเห็น ถ้าข้าอยู่ด้วย นางก็จะหาข้ออ้างไปนั่งที่อื่น แล้วนางก็ชอบกดดันตนเอง ยอมให้เสียสละตนเอง เพื่อไม่ให้เสียแผนใหญ่”

พูดๆไปสักพัก เขาก็ตั้งใจฟัง

เขารู้ดี ว่ากุ่ยเม่ยไม่พอใจในตัวเขาหลายจุด วันนี้ได้คุยกันเยอะ แสดงว่าเขาวางใจมากขึ้น

เคยเป็นนายบ่าวกัน ครั้งนี้ซ่านจินจื๋อมองเขาเป็นน้องชาย

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ากุ่ยเม่ยจะเป็นคนละเอียด จำอะไรได้มากมาย บางทีเห็นกุ่ยเม่ยเป็นคนไม่เอาไหน แต่บางทีก็จริงจังขึ้นมา แต่ปฏิบัติกับเพื่อนและคนที่เคารพกลับชิลๆ ไม่หวังอะไรมาก

คุยกันจนดึก ก็มีเสียงดังขึ้นในกระโจม ซ่านจินจื๋อรับลุกขึ้น “เดี๋ยวข้าไปดูเอง”

“ได้” กุ่ยเม่ยพยักหน้า แล้วก็นั่งข้างเตาไฟต่อ ตอนนี้พวกทหารถึงได้กล้าเข้ามา แล้วก็ถามความสัมพันธ์ขององค์หญิงกับอ๋องจิ้ง แล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้กุ่ยเม่ยฟัง

ตอนที่ซ่านจินจื๋อเปิดม่านเข้าไป กู้อ้าวเวยลุกขึ้นนั่งแล้ว ผมถูกสยายออก บนใบหน้ายังมีเหงื่อเล็กน้อย ดวงตาที่ร้องไห้ยังคงบวมตุ่ย แล้วก็หันหลังมามามองซ่านจินจื๋อ

ทั้งสองจ้องตากัน ซ่านจินจื๋อก็เลยเดินเข้าไป แล้วเข้าไปนั่งข้างๆลูบหัวนาง “ดีขึ้นหรือยัง? ข้าให้คนไปเตรียมอาหารให้แล้ว อยากจะกินจืดๆหน่อยหรือมีเนื้อสัตว์หน่อย? ”

กู้อ้าวเวยมองเขาอยู่นิ่งๆสักพัก แล้วก็ยื่นมากอดเขาไว้ จมูกของนางมาซุกที่ซอกคอของเขา ไม่ร้องไห้และไม่พูดอะไร แต่คิดว่าเมื่อครู่ตนเองเสียสติแล้วทำเรื่องอะไรที่น่าเกลียดออกไป ท่าทางเหมือนจะขอโทษ

ซ่านจินจื๋อก็ขยับเข้ามาใกล้ แล้วก็กอดหลังของนาง ตบหลังเบาๆ “ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าก็อ้อนคนเป็นเหมือนกัน”

“เจ้าไม่ชอบหรือ?” กู้อ้าวเวยตัวแข็ง แล้วก็ถูกเขากอดแน่นขึ้น “ชอบสิ ถ้าเจ้ามาอ้อนข้าตลอดมันจะดีมากเลย”

นึกว่ากู้อ้าวเวยจะว่าเขาคิดเกินเลย แต่นางก็ยังวางใจไปมาก แล้วพูดว่า “ตอนนั้นข้าน่าจะใจเย็นๆ แต่ข้าก็กลัว”

“ข้าทำดีมากแล้ว ในแผนการทหาร ทำให้จุดประสงค์ของศัตรูเปลี่ยนไป เอาการเสียสละที่น้อยที่สุดไปหลอกศัตรู” ซ่านจินจื๋อพูดเบาๆ แล้วก็เอานางมากอดไว้บนขา แล้วเห็นนางน้ำตาเริ่มคลอเบ้า แล้วก็เจ็บในใจ แต่ตอนนี้ก็ต้องใจแข็งไว้ “ แต่เจ้าไม่คิดถึงตัวเองเลย”

กู้อ้าวเวยคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้