บทที่ 568 เบื้องหลังตำบลเหยสุ่ย

บทที่ 568 เบื้องหลังตำบลเหยสุ่ย

“ให้นางนอนที่นี่แหละ เดี๋ยวข้าใส่ยาให้นางเอง”

กู้อ้าวเวยป้อนน้ำให้นาง แล้วก็ลุกไปตำยาข้างๆ

เฉิงซานก็ไปจัดการเรื่องตนเอง ซ่านจินจื๋อยืนอยู่ข้างประตู สายตามองไปยังมือของกู้อ้าวเวย พอกำลังจะเดินออกไป นางก็เรียกเขา

“ข้าคิดว่าเจ้าจะฆ่ามือสังหารย์คนนั้น”

“ไม่หรอก ข้าจะต้องรอนางไปส่งข่าว ให้เขาทั้งสองลืมเจ้าเสีย ” เขาหยุดฝีเท้า ซ่านจินจื๋อรู้ว่านางไม่พอใจที่ให้จื่อไปเสี่ยงอันตราย เขาก็พูดต่อว่า “หลังจากนี้ข้าจะทำตามวิธีของข้า”

“ทำอย่างไร?” กู้อ้าวเวยหันมามองนาง แล้วก็ตำยาไป

“ตีเอาแคว้นซินและแคว้นเจียงเยี่ยน แล้วก็แต่งตั้งกู่เซิง” ซ่านจินจื๋อเดินเข้าไป แล้วเห็นว่าแผลเป็นหลังมือมันดูไม่เข้าตา “ข้าจะไม่ให้เจ้าบาดเจ็บอีก”

กู้อ้าวเวยเปลี่ยนไปจับเสื้อของเขา แล้วผลักที่กำแพง สายตาแดงก่ำ “อยากจะเอาชีวิตคนแคว้นชางหลานไปแลกกับความสงบ มันไม่น่าจะใช่นะ”

“เจ้าน่าจะรู้ ชีวิตคนก็แค่ตัวเลข ทหารพวกนั้นเป็นอาวุธของข้า ตอนที่เข้าค่ายทหารของข้ามา พวกเขาก็รู้แล้วว่าต้องเป็นคนของข้า สักวันหนึ่งก็ต้องพลีชีพในสงคราม ” เขาเอามือมาจับมือของนางไว้ “ตอนแรกเจ้าก็น่าจะรู้ ข้าเป็นราชนิกุล ไม่เพียงทำเพื่อเจ้า แต่ทำเพื่อแคว้นชางหลาน”

“ทำไมรึ เจ้าอยากจะยอมรับผิดกับซูพ่านเอ๋อหรือ?”

กู้อ้าวเวยพยายามดึงมือออก แล้วรู้สึกว่าเขาแปลกๆ

ก็แค่มือสงหารย์ในระหว่างทางเดินเรือ ทำให้นางรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปมาก

“แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยว นอกจากเจ้าจะสามารถทำให้กู่เซิงขึ้นครองราชย์ได้” ซ่านจินจื๋อมองนาง “ในเมื่อเราคิดเห็นไม่ตรงกัน เช่นนั้นก็ทำเช่นเดิม”

“ได้” กู้อ้าวเวยมองเขา “ในเมื่อเจ้าอยากจะพนันกับข้า เช่นนั้นก็มาดูกันว่าใครจะนำหน้า แต่เจ้าต้องรับปากข้า ก่อนที่จะออกรบจะต้องบอกข้าก่อน”

“อันนี้ได้แน่นอน” ซ่านจินจื๋อพยักหน้าตอบรับ เห็นแววตาของนางสว่างขึ้น เขาก็ว่างใจลง

ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันทุกวันแบบนี้ทั้งสองคนก็ไม่เบื่อ

ทั้งสองคนก็คิดถึงช่วงเวลาที่ไม่ถูกกัน แต่ตอนนี้กลับมาพนันกัน กู้อ้าวเวยก็กล้าตอบรับ แต่นางไม่ยอมให้เขาไปตายพร้อมกับซูพ่านเอ๋อ ซ่านจินจื๋อเองก็ไม่ยอมให้นางถูกคนอื่นบังคับ

สารท้ารบถูกส่งไปแล้ว ซ่านจินจื๋อนึกว่าวันนี้จะมีอะไรดีหน่อย แต่ได้รับคำพูดของนางว่า “ข้าจะนอนกับจื่อที่นี่ เจ้าไปนอนเองเถอะ..........”

“ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบทั้งหญิงทั้งชายนะ” ซ่านจินจื๋อโมโหดึงนางเข้ามาใกล้ แล้วก็อุ้มนางกลับห้องตนเองโดยไม่สนใจใคร ทะเลาะกันยกใหญ่จนเอานางนอนที่เตียงได้

สองวันผ่านไปไม่นาน มากพอที่จะให้กู้อ้าวเวยเย็บหมอนใบใหม่ได้ แต่เสียดายที่คนที่นี่ไม่มีใครเชื่อว่าสิ่งนิ่มๆนี้มันจะเป็นหมอนเอาไว้หนุน กลับไปเรียกมันว่าถุงผ้าลายดอกไม้

เรือจอดเทียบท่า กู้อ้าวเวยพอลงเรือมาก็เท้าเอว นางคิดว่าบนเรือมันโคลงเคลง ลงมาเหยียบพื้นดินสบายกว่า แล้วนางก็รู้สึกว่ามีคนมาตีที่เอว “เสียมารยาทน่า”