บทที่ 62 การคาดเดาในค่ายทหาร

บทที่ 62 การคาดเดาในค่ายทหาร

นางยักคิ้วขึ้น คนรอบๆเริ่มล้อมวงกันเข้ามา

ลือกันว่าพระชายาจิ้งไม่ได้รับความรักจากท่านอ๋องเลย มาวันนี้พระชายาจิ้งกลับมีเซียวไห่คนสนิทของท่านอ๋องมารับ ยังมีม้าที่ท่านอ๋องเลือกให้เองอีก เช่นนั้นพระชายาได้ความรักหรือไม่ได้กันแน่?

คนรอบข้างต่างพากันซุบซิบนินทา กู้อ้าวเวยเดินไปที่ม้าแดงตัวนั้น ลูบหัวมันเบาๆ: “ให้ข้าเหรอ? เช่นนั้นต่อไปข้าจะขี่มาไปไหนก็ได้ใช่ไหม?”

“ครับ พระชายา”เซียวไห่เห็นกู้อ้าวเวยทำท่าดีใจ

“ดีจังเลย!”กู้อ้าวเวยรีบดึงเชือกและปีนขึ้นไปขี่ ลูบหลังมันเบาๆ: “พุทราในบ้านตัวนั้นมันไม่ชอบข้า เจ้าต้องชอบข้านะ เข้าใจไหม”

ม้าแดงเดินรอบๆ จากนั้นก็เดินไปทางเสียวไห่อย่างระมัดระวัง มันเชื่องกว่าม้าแดงในลานล่าสัตว์กว่าเยอะมาก

“มันยังไม่มีชื่อนะ”เซียวไห่พูด

กู้อ้าวเวยขี่ม้าตามหลังไปช้าๆ ในนี้ยังเป็นเมืองเทียนเหยียน ไม่สามารถขี่เร็วได้ นางก็สบายและตบหลังม้าไปเบาๆ: “เช่นนั้นก็เรียกว่าหยินเอ่อแล้วกัน”

แมวดำเรียกว่าพุทรา ม้าแดงเรียกว่าหยินเอ่อ เซียวไห่ส่ายหัวไปมา

ทั้งสองขี่ออกไปอย่างช้าๆ ซ่านจินจื๋อนั่งอยู่บนม้ารอพวกเขาอยู่นาน พอเห็นกู้อ้าวเวยขี่ม้าลูบหลังม้าและพูดเองคนเดียว เขาก็พูดว่า: “ถ้าไม่เร่งความเร็วล่ะก็ พรุ่งนี้เกรงว่าจะไปไม่ถึงค่ายทหาร”

“ข้าไม่กล้าขี่เร็วหรอกนะ ทำไมต้องพาข้ามาด้วย?”กู้อ้าวเวยกอดคอม้าไว้แน่น

“หรือว่าจะปล่อยให้เจ้าทำร้ายคนในตำหนักข้างั้นเหรอ?”ซ่านจินจื๋อขี่ม้าไปข้างๆนาง: “เจ้ายังจำคำสั่งก่อนหน้านี้ของข้าได้หรือไม่?”

“จำได้ๆ ไม่ให้ข้าเข้าใกล้องค์ชายสี่และแม่หญิงพ่านเอ๋อ”กู้อ้าวเวยมองบน ดึงเชือกแฃะขี่ม้าตัวเองไปเรื่อยๆ ยังไม่ลืมพูดกับม้าตัวเองว่า: “หยินเอ่อ อีกเดี๋ยวเจ้าอย่าโยนข้าลงไปเชียวนะ รู้ไหม?”

ซ่านจินจื๋อทำหน้าโมโห แต่กู้อ้าวเวยที่ไปด้านหน้าแล้วก็หันกลับมามองเขาและพูดว่า: “ทำไมยังไม่ไปเล่า?ไหนว่าเวลามีไม่มากแล้วไง?”

ซ่านจินจื๋อกุมขมับ เซียวไห่กลับตบไหล่เขาเบาๆเชิงให้กำลังใจ จากนั้นก็พาคนตามหลังซ่านจินจื๋อไปทางอำเภอโล่เสีย

อำเภอโล่เสียอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเทียนเหยียน ตำแหน่งอยู่ตรงข้ามแม่น้ำหลังเขา เป็นค่ายทหารที่สำคัณอีกจุดหนึ่งเช่นกัน และพวกเขากำลังเดินทางไป อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งวัน

และตอนนี้ตะวันก็กำลังตกดิน กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนม้าซ่านจินจื๋อเรียบร้อยแล้ว นางขี่ม้าได้ช้ากว่าทุกคน

นางต้องกอดเอวซ่านจินจื๋อเอาไว้ นางมองไปทางหยินเอ่ออย่างเสียดาย พอเวลาพักมันถึงจะเข้ามาข้างนาง กู้อ้าวเวยยื่นมือไปลูบมันและพูดว่า: “หยินเอ่อ ทำไมเจ้าน่ารักเช่นนี้?”

ซ่านจินจื๋ออยากจะโยนนางลงไปเหลือเกิน แต่ก็ต้องขี่ช้าลงเพราะทางขี้นดอย

ฟ้าเริ่มมืด ทางเดินขึ้นดอยลำบากมาก และพวกเขาก็ต้องพักอยู่ในวัดร้างหนึ่งคืน พรุ่งนี้ก็ต้องถึงอำเภอโล่เสียแน่นอน

เดินทางมาทั้งวัน กู้อ้าวเวยหลับลงไปด้วยความเหนื่อยล้า