บทที่ 651 เสียงฆ้อง

บทที่ 651 เสียงฆ้อง

“เจ้าทำได้ไหม” กู้อ้าวเวยปล่อยเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาจากรูจมูก “ข้ายังมีชีวิตอยู่ดี”

“แม้ว่าจะอยู่ที่นี่ บัลลังก์ที่เมืองเทียนเหยียนข้าก็สามารถแย่งชิงมาได้ ตอนนั้นจะไม่มีใครยับยั้งข้า เจ้าน่าจะยังจำได้ว่านายทหารผู้ช่วยของข้าพวกนั้นล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วก็น่าจะจำได้ด้วยว่าข้ามีข้อตกลงบางอย่างกับฮองเฮา” ซ่านจินจื๋อชี้มือไปที่ข้างหนึ่ง คนที่สวมเสื้อผ้าชุดคนรับใช้เสี่ยวเอ้อในฝูงชนได้เดินเข้าไปหาฝูงชนแล้ว

ครั้งนี้กลายเป็นกู้อ้าวเวยที่ตกใจ

สติปัญญาในหัวกลับช่วยบรรเท่าความเจ็บปวดได้บ้างลมหายใจของนางก็มั่นคงขึ้นเช่นกัน มันเป็นเพียงความเจ็บปวดเล็กน้อยที่กระตุ้นให้นางคิดว่า “ข้าลืมลูกน้องนายทหารของเจ้าไปแล้ว ผ่านมานานแล้วเจ้าก็ยังไม่วางมือ ขุนนางที่ต่อต้านเมิ่งซู่ตอนนั้นเกือบทั้งหมดล้วนเป็นคนของเจ้าล่ะสิ”

“ไม่ใช่เกือบทั้งหมด แต่คือทั้งหมดเลย แม้จะมอบอำนาจทางทหารให้องค์ชายหกและหยวนเอ๋อ ข้าก็มีส่วนร่วมด้วย ใครเรียกให้เสด็จพี่ของข้าเชื่อใจข้าเช่นนี้เล่า” มือข้างหนึ่งของซ่านจินจื๋อรวบเขาไว้ หันหน้าไปมองชายชรารูปร่างผอมบางที่คนรับใช้เสี่ยวเอ้อคนนั้นนำออกมาจากฝูงชน จากนั้นก็พูดต่อว่า “แต่ข้าเชื่อครอบครัว แต่กลับไม่เชื่อกษัตริย์ ก็เลยทำได้เพียงเผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้”

“มิน่าเจ้าถึงกล้าไล่ตามข้ามาถึงนี่” กู้อ้าวเวยหัวเราะเย็นชาหนึ่งคำ “ตอนนั้นให้องค์ชายสี่ไปอินโจวก็ดี ช่วยองค์ชายหกก็ดี หรือแม้กระทั่งช่วยเขาซ่านเซิ่งหานแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ความจริงแล้วเจ้าต่างเพียบพร้อมไปด้วยคนที่เหมาะสมในตำแหน่งต่างๆ ข้าเคยสงสัยมาก่อนว่าทำไมเจ้าไม่เพียงแต่ไม่ตรวจสอบสถานที่ที่เจ้าใช้ในการจัดกองทัพใหญ่ ในทางกลับกันยังเก็บรักษาเอาไว้ อย่างไรก็ตามตำบลเหยสุ่ยถูกโยนออกมา ความหมายก็คือจะผลักตำบลเหยสุ่ยออก และเจ้าจะนำทหารลับนี้ไปเผชิญหน้ากับการแย่งชิงรัชทายาทและกดดันวังหลวงใช่ไหม”

ซ่านจินจื๋อกลับไม่พูดอีก ได้แต่หัวเราะครึ่งๆ กลางๆ อย่างคนได้รับความไม่เป็นธรรม จูบไปเบาๆ ข้างหูของกู้อ้าวเวย “เรื่องพวกนี้ตอนนั้นแม้แต่คนที่ข้ารักที่สุดยังไม่รู้เลย เพราะข้ารู้ดีว่าบนโลกนี้คนที่น่าเชื่อถือมากที่สุดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มีแต่ตัวเองเท่านั้นแหละ”

กู้อ้าวเวยไม่สงสัยในความสามารถใดๆ ของเขาอีก

อำนาจทางการทหารส่วนใหญ่และเกือบขึ้นของขุนนางอยู่ในมือของซ่านจินจื๋อ แม้แต่กองขององค์ชายหลายพระองค์ก็ยังถูกควบคุมโดยซ่านจินจื๋อ และก็ไม่น่าแปลกที่องค์ชายหกถูกลดระดับลงในตอนนี้ อีกทั้งยังฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง กลัวว่าจะกลายเป็นหุ่นเชิดของซ่านจินจื๋อ หากเขาจริงใจต่อองค์ชายสี่ด้วยใจจริง ตอนนั้นคนที่เป็นสายให้อินโจวก็กลับเป็นเขา

ยืมความไว้วางใจของฮ่องเต้ทำทุกอย่าง แต่ฮ่องเต้กลับสนใจเกี่ยวกับความไว้วางใจในความเป็นพี่น้องกัน หากในราชวงศ์ปกติ ราชวงศ์เช่นนี้น่าจะล่มสลายไปนานแล้ว

หลังจากหมอที่คนรับใช้เสี่ยวเอ้อผู้นั้นเรียกมาจับชีพจรให้กู้อ้าวเวย ก็ยักไหล่แล้วพูดว่า “ทารกในครรภ์ไม่มีอันตรายใดมาก แค่เป็นเพราะอารมณ์ของใต้เท้าขึ้นๆ ลงๆ ประกอบกับควันที่อบอ้าวไปหมด”

ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ครึ่งตัวมีอิทธิพลของอารมณ์ต่อคนรอบข้างไม่น้อยจริงๆ

ให้คนรับใช้เสี่ยวเอ้อคนก่อนโยนหมอผู้นี้กลับเข้าไปในฝูงชนใหม่อีกครั้ง ซ่านจินจื๋อกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมว่า “จะระเบิดกำแพงเมืองเมื่อไหร่”

“มันขึ้นอยู่กับความกล้าหาญของทหารอ้ายหยินว่าเป็นอย่างไร” กู้อ้าวเวยจับเขาแน่น “เมื่อเทียบกับสิ่งนี้ เจ้าแค่ใช้ความไว้วางใจของเสด็จพี่เจ้าที่มีต่อเจ้า”

“ตราบใดที่เขายังเชื่อใจข้า วันข้างหน้าตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็จะปกป้องเขาในทุกด้านเอง” ซ่านจินจื๋อรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำพูดของหมอเมื่อครู่นี้ แต่ตาของเขาตกลงบนไหล่ของนางโดยไม่รู้ตัว พูดด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “กล่องในมือของข้าไม่ใช่ยาบำรุงครรภ์ เป็นยาถอนพิษ”

กู้อ้าวเวยแสดงรอยยิ้มที่น่าสังเวช “ทำไมเจ้าถึงรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของข้าได้ตลอดเวลา อีกทั้งยังมักจะใช้คนอื่นมาข่มขู่ข้าอีก”

“ผู้หญิงเช่นเจ้า ผู้ชายที่ไร้ประโยชน์กลัวว่าจะได้แค่ถูกจูงจมูกเอา” ซ่านจินจื๋อคลายนางออกเล็กน้อย อีกทั้งยังเปลี่ยนผ้าคลุมที่สะอาดให้นาง

ป่าเขาที่อยู่นอกกำแพงเมืองถูกไฟไหม้ ควันและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วเมืองพร้อมกับความร้อนที่แผดเผา

ซ่านจินจื๋อปกป้องกู้อ้าวเวยไว้ในอ้อมแขนของเขา รู้ว่าไฟป่าครั้งนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุ และแม้ว่าเขาจะมีความสามารถในการชิงบัลลังก์และอำนาจทางทหารได้ แต่ในสถานที่เช่นแคว้นเจียงเยี่ยน เขาไม่สามารถปกปิดท้องฟ้าด้วยมือเดียว

ในขณะที่สติของกู้อ้าวเวยค่อยๆ หลุดลอยไป คิดแต่เพียงว่าทำไมตัวเองถึงได้ดื้อดึงเช่นนี้ ในขณะที่นางคิดถึงความผิดพลาด กลับได้ยินเสียงฆ้องดังขึ้น เสียงนี้ดังสนั่นเข้ามาในหู กู้อ้าวเวยรีบผลักซ่านจินจื๋อที่อยู่ตรงหน้าออกไป ค่อยๆ ยืนขึ้นและมองไปในที่ที่ไม่ไกลนัก

เสียงของเกือกม้าค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา สองพันคนไม่สามารถหยุดกองทัพแปดพันคนได้