บทที่ 653 กองทัพดำที่ลึกลับ

บทที่ 653 กองทัพดำที่ลึกลับ

ไฟป่าเต็มไปหมดเผาไหม้มาตลอดทั้งคืนกว่าจะหยุดลงมาได้

ผู้คนรอบข้างกลับค่อยๆ เบาบางลง ตามคำสั่งของล่ายเสวียนก่อนหน้านี้ที่ให้ไปอยู่ที่พักใหม่ที่ถนนที่นัดหมายกันไปว้แล้ว มีเพียงคนชราส่วนน้อยที่ร้องไห้ไม่ยอมจากไป

กู้อ้าวเวยตื่นขึ้นมาโดยพิงอยู่ที่ไหล่ของซ่านจินจื๋อ จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนหลับไปได้อย่างไร แต่ร่างกายของนางกลับรู้สึกเบามาก หาความเจ็บปวดแม้แต่นิดก็ไม่เจอ เมื่อครู่ขยับคอไปมา แขนข้างหนึ่งยื่นออกมา ค่อยๆ ประคองไหล่ของนางให้แน่น น้ำเสียงยังแฝงไว้ด้วยเสียงแหบๆ “พักอีกสักหน่อยเถอะ เพิ่งจะตื่นขึ้นมาไม่ง่ายที่จะขยับเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว”

“สถานการณ์เป็นอย่างไร” กู้อ้าวเวยขยับเข้าไปในอ้อมแขนของซ่านจินจื๋อ เอาแขนทิ้งวางไว้บนขาของเขา และหลับตาลงอีกครั้ง

“สถานการณ์ของลูกไม่เลวนัก แต่ท้องนี้ของเจ้ากลับเล็กกว่าหญิงมีครรภ์โดยปกติทั่วไปนิดหน่อย กลับดุไม่ออกเลยว่าจะห้าเดือนแล้ว” ซ่านจินจื๋อโอบนางไว้ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้ม ประคองนางไว้ข้างๆ ให้เอนตัวลงมา เอนพิงอยู่ที่ตักของเขา

กู้อ้าวเวยเอามือตบไปที่ข้างเอวของเขา “ที่ข้าถามคือสถานการณ์ในเมืองเป็นอย่างไร เมื่อวานเจ้ายังดูใส่ใจพวกเขาอยู่เลย”

“ในเมื่อเป็นสามีของเจ้า แน่นอนว่าไม่นิ่งดูดายเป็นอันขาด” ซ่านจินจื๋อลูบผมยาวของนางด้วยมือข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกลับทำท่าทางไปที่ผู้ใต้บัญชาข้างกาย ให้คนพาอ้ายจือมา น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “กองทัพของอ้ายจือได้รับความสูญเสียอย่างหนัก บัดนี้เห็นสะพานเส้นนี้กลับไม่กล้าที่จะเหยียบย่ำเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว และทหารที่หนีออกมาในเมืองมีเพียงไม่กี่ร้อยคน เมื่อคืนทุกๆ ชั่วยามล้วนมีทหารพาพวกชาวบ้านหนีออกมาให้ทันเวลา ระเบิดที่อยู่ในเมืองระเบิดมาสองชั่วยามแล้วแล้วจึงหยุดลงอย่างสมบูรณ์

คราวนี้กู้อ้าวเวยจึงวางใจลงได้

“ในเมื่อธุระของเจ้าทำได้เกือบเสร็จหมดแล้ว ก็ควรจะถึงคราวความปรารถนาของข้าแล้วใช่หรือไม่” มือของซ่านจินจื๋อวางบนคางของนาง ค่อยๆ ยกขึ้นเล็กน้อย คนที่อยู่ในอ้อมแขนก็ยกร่างกายขึ้นอย่างเชื่อฟัง

“แม้ว่าเจ้าไม่มา แต่ตราบใดที่เห็นร่างของข้าที่ไม่คล่องแคล่ว คนอื่นก็จะไม่ยอมรับข้าแน่นอน”

หากไม่มีซ่านจินจื๋ออยู่ข้างกาย นางก็อาจจะไม่สามารถรับมือกับควันไฟป่าได้แน่นอน แม้แต่กุ่ยเม่ยก็ยังถูกนางทิ้งเอาไว้ที่อื่น ในเมืองนี้ไม่มีใครไว้วางใจได้แม้แต่คนเดียว

“ต่อจากนี้ข้าหรือว่ากุ่ยเม่ย ยังไงก็ต้องมีคนที่คอยอยู่ข้างกายเจ้า” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อกดลงเข้ากับริมฝีปากที่แห้งๆ ของนาง “ลุกขึ้นมากินอะไรสักหน่อยแล้วพวกเราก็ยังออกเดินทางกันต่อ”

“อืม” กู้อ้าวเวยตบมือของเขาให้ออกไป ได้เพียงพักผ่อนอยู่บนต้นขาของเขาชั่วครู่ก่อนที่จะลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก หน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยนี้เป็นภาระของนางเสมอ แต่เมื่อเทียบกับผู้หญิงท้องใหญ่คนอื่นๆ นางก็นับได้ว่ามีท้องที่เล็กมากเลยทีเดียว

แต่ดูข้าวต้มจืดๆ และกับข้าวไม่กี่จานเล็กๆ ที่อยู่ในกล่องอาหารนี้ กู้อ้าวเวยกำลังรู้สึกแปลกใจ แต่เห็นรถม้าที่สวยงามในป่าเขาที่อยู่ใกล้ๆ เข้ากันไม่ได้กับสถานที่แห่งนี้ซึ่งควันและฝุ่นฟุ้งกระจายไปหมด

นางเหลือบมองไปที่ซ่านจินจื๋ออย่างสงสัย ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้ว่าเขามีความสามารถครอบงำดินแดนของผู้อื่นได้มากแค่ไหน

เพิ่งจะกินข้าวต้มไปครึ่งชาม ก็ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ดังมา เสียงด่าว่าของอ้ายจือก็ดังมาจากด้านหลังของลำต้น “วันหลังช่วยอ่อนโยนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง”

แววตาของกู้อ้าวเวยเย็นชาไปหลายเท่า

เมื่อวานอ้ายจือรู้อย่างแจ่มแจ้งว่าในร่างกายของนางมีพิษมากน้อยแค่ไหน และเขาก็จะบอกซ่านจินจื๋อแล้ว

อ้ายจือปัดฝุ่นที่อยู่บนตัวไปมา บาดแผลของเมื่อคืนยังไม่ได้รับการเปลี่ยนยา บัดนี้เดินมาที่ข้างกายของกู้อ้าวเวย ตอนที่คุกเข่าลงกับพื้นจับชีพจรให้นางนั้น ในใจก็รู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก

แววตาของกู้อ้าวเวยเมื่อคืนนั้นราวกับว่าจะฆ่านางให้ตายอย่างนั้น แต่นางก็ยังไม่รู้ เหตุใดกู้อ้าวเวยรู้สภาพร่างกายของตนเองเป็นเช่นนี้ ยังเต็มใจที่จะตั้งครรภ์เดินำที่ประตูนรก ในขณะเดียวกัน นางก็ไม่ค่อยแน่ใจกับเรื่องนี้

ร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป

คำพูดนี้กลับถูกสายตาเย้นชาของกู้อ้าวเวยคู่นั้นปิดกั้นกลืนเข้าไปในลำคอ ไอเบาๆ สองสามครั้งแล้วจึงพูดว่า “ทารกในครรภ์มีเสถียรภาพมากขึ้น แต่ในอนาคตเจ้าควรหาสถานที่ที่ปลอดภัยดูแลร่างกายให้ดีๆ ท่านซูได้แสดงความจริงใจออกมาแล้ว เมื่อสามารถเรียกกองกำลังของล่ายเสวียนให้ไปได้ เขาก็ไม่สนใจข้าอีก ข้าสามารถไปถอนพิษกับเจ้าได้”

“หลังจากรอข้าคลอดลูกถอนพิษแล้ว ของที่เจ้าอยากได้ข้าก็จะช่วยเจ้าให้ได้มันมาเอง” กู้อ้าวเวยดึงข้อมือของตนกลับไป บนใบหน้าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับน้ำ