บทที่ 664 กู่เซิงต้องสงสัย

บทที่ 664 กู่เซิงต้องสงสัย

ทั้งสองเมืองของแคว้นซินถูกโจมตี กู้เฉิงกลับหน้าไม่เคยเปลี่ยนสีเลย

ไผ่เขียวสีสันสดใสใต้ปลายพู่กัน ตวัดจบเส้นสุดท้าย กู้เฉิงจึงเงยหน้าขึ้นมาเนิบนาบ ก่อนวางพู่กันลงในที่สุด

“ถึงสองเมืองนี้จะไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ด้วยความเร็วเช่นนี้ ไม่ต่างจากให้ผู้คนเกล้าก้มประนมกราบเลยสักนิด”

กู้เฉิงเดินอ้อมโต๊ะ แล้วยืนเอามือไพล่หลัง

กู่เซิงและลูกชายหลายคนที่อยู่ด้านข้างต่างพากันมุ่นคิ้ว กลับไม่ได้เอ่ยคำสักแอะ คล้ายกับว่าไม่รู้สาเหตุของเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ

กู้เฉิงในตอนนี้ไม่ใช่เฉิงเสี้ยงในปีนั้นอีกต่อไป ตอนนี้สลัดภาพเสแสร้งแล้ว กลับกันยิ่งทำให้คนผู้คนเข้าใจยากขึ้นกว่าเดิม กู่เซิงไม่คิดจะออกหน้ารับแทนพี่น้อง แต่กลับได้ยินกู้เฉิงปริปากอีกครั้ง “กู่เซิง ข้ากลับได้ยินมาว่าจี้เหยาหายตัวไปแล้ว?”

เขาเข้าใจกู้เฉิงไม่ได้สนใจลูกสาวหลายคนเหล่านี้แล้วเสียอีก

กู่เซิงหยัดกายขึ้นมา “หายไปราวๆ หลายวันก่อน ผู้ติดตามและสาวใช้ข้างกายต่างพูดว่า จี้เหยาทะเลาะกับพี่สาวพี่ชายหลายคน คราวนี้ถึงได้จากไปอย่างฟัดเฟียด โดยเหลือไว้เพียงจดหมายหนึ่งฉบับก่อนหายตัวไป”

“หลายวันก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะเป็นช่วงที่ทางฝั่งเย่นเจียงออกจดหมายปิดผนึกพอดี” ดวงตาของกู้เฉิงกรุ่นด้วยความมืดหม่น กู่เซิงจึงรีบกล่าว “ลูกจะส่งคนไปจับนางกลับมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”

“เอาเถิดเอาเถิด ก็แค่สตีนางหนึ่ง คงเป็นพิษภัยอะไรไม่ได้หรอก” เวลานี้กู้เฉิงกลับโบกมืออย่างเกียจคร้าน ก่อนหมุนกายไป ดวงตาสองข้างมองสำรวจลูกชายหลายคนที่อยู่ที่นี่ด้วย ในที่สุดกลับโปรยสายตามามองที่ตัวของกู่เซิงเพียงคนเดียว

ถึงแม้เขาจะทิ้งลูกชายลูกสาวไว้ไม่น้อย แม้ว่าจะมอบเงินทองและคฤหาสาน์ให้พวกเขาต่างกัน ทว่าแต่ละคนกลับไร้ซึ่งประโยชน์ คนเดียวที่ได้ดั่งใจเขาก็มีแต่กู่เซิงลูกชายคนนี้เท่านั้น

ทว่าหากยิ่งใหญ่เพียงคนเดียว กลับจะไม่มีข้อดีอะไรเลย

“เจ้าว่ามาสิ กู้จี้เหยาคนนี้ใช่คนทรยศหรือไม่กันแน่” กู้เฉิงชี้นิ้วแบบสุ่มๆ ไปที่ลูกชายคนหนึ่ง

ลูกชายคนนั้นหยัดตัวลุกขึ้นยืนและเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา แต่สิ่งที่เขาพูดมาในเรียวปากนั้นกลับอึกๆ อักๆ ไม่มีประโยชน์อะไร

ตัดบทลูกชายอย่างหงุดหงิด กู้เฉิงถามอีก “กู่เซิง เจ้าลองว่ามาสิ ซ่านต้วนเฟิงไม่มีฮองเฮาคอยช่วยแล้ว ซ้ำตอนนี้ยังอยากให้พวกเราเคลื่อนทัพออกศึกอีก ทัพนี้ ควรเคลื่อนออกไปหรือไม่กันแน่”

“ลูกคิดว่าไม่ต้องเคลื่อนทัพ” กู่เซิงหย่อนตัวนั่งลงอีกครั้ง “เป็นเช่นนี้แล้ว สถานการณ์ถูกทำลาย พวกเราควรพักผ่อนเอาแรงก่อน รอจังหวะที่ดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องส่งกองกำลังไปช่วยองค์ชายที่อาจจะสูญเสียอำนาจก่อนศึกสงคราม เช่นนี้ก็ไม่ต่างกับเราเปิดโปงอยู่ใต้กรงเล็บของเจียงเยี่ยนและเย่นเจียงเลย”

“ถ้อยคำมีเหตุผล เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าพูด อำนาจเบ็ดเสร็จเรื่องนี้มอบให้เจ้าจัดการ” กู้เฉิงขยิบตาให้กู่เซิงก่อนเดินออกไป

กู้เฉิงเริ่มสงสัยเขาแล้ว

ทว่าเวลานี้หากเผยพิรุธออกมาปุบปับ กู่เซิงเกรงว่าแม้แต่คูเมืองแห่งนี้ก็จะออกไปไม่ได้ ในใจหวังเพียงว่ากู้จี้เหยาจะสามารถนำสิ่งของที่เขาต้องการกลับมาได้

……

ฝนตกปรอยๆ เป็นสิ่งที่กู้อ้าวเวยซึ่งมีท้องโย้ในตอนนี้ชอบมากที่สุด จะได้สอนเด็กๆ ร่ำเรียนหนังสือในห้องเรียนเล็กๆ แห่งนี้ เด็กน้อยตัวอ้วนนุ่มนิ่มหลายคนร้องตะโกนให้คนในบ้านมาอวยพรต่ออาจารย์สักหน่อย ตอนนี้รวมตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน กันพื้นที่ครึ่งส่วนให้คนงานเหล่านั้นเข้ามาเขียนหนังสือด้วย

ช่วงเวลาศึกษาร่ำเรียนได้ผ่านไปแล้ว เหล่าเด็กน้อยหลายคนต่างพากันนั่งเล่นถักเชือกอยู่ด้านข้าง