บทที่ 698 หนูตะเภาที่มุ่งมั่น

บทที่ 698 หนูตะเภาที่มุ่งมั่น

“ที่จริงก็ใกล้จะคลอดแล้ว”

จางเหยียงซานจับชีพจรให้กู้อ้าวเวย ทันทีที่เงยหน้ามองขึ้นไปก็เห็นหน้าของกู้อ้าวเวยขาวซีดทั้งหน้า ใบหน้าใบหนึ่งก็สลดลงมาทันที พร้อมกับคำกล่าวตักเตือน “เจ้าไม่สบายมากี่วันแล้ว”

“ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีหลังจากกลับมาจากที่ทะเลาะกับเขาครั้งนั้น”

จางเหยียงซานและซ่านจินจื๋อรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดสีเขียวที่หน้าผากของพวกเขา จื่อเหมิงยิ่งจับไปที่หน้าอกเกือบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ โชคดีที่หยุนหว่านกำลังออกไปซื้อยาสมุนไพร ไม่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ที่กู้อ้าวเวยพูดออกมาเบาๆ

“ตัวเจ้าเองก็เป็นหมอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าหลายวันนี้ร่างกายไม่ค่อยสู้ดี ทำไมเจ้าถึงไม่พูด......”

“ไม่มีอะไรนอกจากนอนไม่หลับตอนกลางคืนและขาของเธอก็เจ็บปวดนิดหน่อย” กู้อ้าวเวยถูกจ้องมองโดยคนสองสามคน นางถูปลายจมูกของด้วยความรู้สึกผิด “ข้าไม่มีอะไรจะร้องขอ เจ้าแสดงใบสั่งยาให้ข้าดูตอนนี้ แล้วหลังจากนั้นส่งคนไปขับไล่ชายตัวเหม็นคนนี้ออกไปก็พอ”

“มีโรงเตี๊ยมเล็กๆ อยู่ที่ถนนเส้นนั้น” ซ่านจินจื๋อก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวก่อนแล้วพูดว่า “จำข้อสงสัยของเจ้าในวันนี้ไว้”

“ทำไม วันข้างหน้าเจ้าอยากจะเอาคืนกลับมาหรือ” กู้อ้าวเวยเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “มีเวลาเช่นนี้เจ้าไปหาร่องรอยของเมี่ยวหารหน่อยจะดีกว่า แล้วก็ดูแลความปลอดภัยของชิงจือด้วย”

“ได้” ซ่านจินจื๋อตอบตกลงโดยไม่คาดคิด ก้มตัวลงจูบที่ใต้มุมหน้าผากของนาง ปลายนิ้วสอดเข้าไปในนิ้วของนาง พร้อมกับพูดประโยคเบาๆ ว่า “วันข้างหน้าข้าจะเอามันกลับมาแน่นอน”

กู้อ้าวเวยก็ยิ้มและเงยหน้าขึ้นมา กัดริมฝีปากของเขาถลอกอย่างไม่รู้ตัว เลียเลือดที่ขมฝาดเล็กน้อยและยิ้ม “ข้าจะรอ แต่หากหมดความเชื่อในตัวข้า จะกินเนื้อและเลือดของเจ้าเพื่อปลอบประโลมลูกชายของข้าและชีวิตของชิงต้าย”

“กินเลือดกินเนื้อข้าได้ เจ้าจะทำเช่นนี้กับซ่านเซิ่งหานไมได้” ซ่านจินจื๋อเช็ดเลือดจากริมฝีปากของเขาด้วยหลังมือ และจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

กู้อ้าวเวยโยนหมอนที่อยู่ข้างมือออกไป “ไอ้หน้าด้านไร้ยางอาย”

จื่อเหมิงหลบอย่างระวัง แต่ก็ไม่รู้ว่าอ๋องจิ้งช่างมีความสามารถทำให้คุณหนูโมโหหรือไม่ หรือว่าคุณหนูในตอนนี้เริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ ได้แค่ตามจางเหยียงซานไป รีบพุ่งเข้าไปให้นางอย่าให้มีอารมณ์โกรธ แต่กลับถูกกู้อ้าวเวยจับแยกออกทีละคน “ข้าไม่ได้มีอารมณ์โกรธ พวกเจ้าจำเป็นต้องระวังเช่นนี้ด้วยหรือ”

“งั้นเมื่อครู่นี้เจ้า......”

“หากไม่ให้เขาไป หรือว่าจะให้เขามาเห็นท่าทางที่แปลกๆ นี้ของข้าหรือ” กู้อ้าวเวยถกแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร เผยให้เห็นถึงผิวด้านล่าง เส้นเลือดสีดำเหล่านั้นมีการแตกตัวออกเล็กน้อย

เสียชีวิตจากการกินรากเหง้าถุงน้ำดีหงส์ (ต้นหญ้า) การเสียชีวิตเป็นเรื่องน่าเศร้า

มันน่าจะเป็นความคิดเห็นที่เร่งรีบในหนังสือ แต่จางเหยียงซานก็รู้เช่นกันว่ารอยแตกเหล่านี้จะแตกก็ต่อเมื่อตอนที่กู้อ้าวเวยคลอดลูกใช้แรงมากเกินไปแล้วแตกออก ราวกับถ่านที่ไหม้เกรียมจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

“หากคลอดลูกเช่นนี้......”

“เมื่อถึงเวลาข้าจะถูกห่อด้วยผ้าเนื้อดี และจะไม่มีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้น และข้ายังพูดกับท่านแม่สองสามคำในทุกวันนี้ว่า ทารกตัวเล็ก ตำแหน่งของทารกในครรภ์ถูกต้อง และความเป็นไปได้ที่จะคลอดออกมาได้” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นและตบไหล่ของจื่อเหมิง ปลอบนางด้วยเสียงต่ำ

เส้นประสาทของจื่อเหมิงยังคงตึงเครียด แต่จางเหยียงซานที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ไหมว่าเด็กคนนี้ทำความเสียหายมากแค่ไหนกับอวัยวะภายในของเจ้า ข้ากลัวว่าแม้ว่าเจ้าจะสามารถตื่นขึ้นมาได้ในตอนนั้น มันก็จะไม่ดีขึ้นเช่นตอนนี้......”

“ถ้าคนที่กำลังจะตายยังคงมองไปข้างหน้าและถอยหลัง เขาจะไม่ได้อะไรเลย” กู้อ้าวเวยมองไปที่จางเหยียงซานอย่างจริงจัง “แทนที่จะนั่งรอความตาย ข้าหวังว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่จะออกเดินทางไปยังปรโลก แน่นอนว่า ถ้าตอนนั้นข้ายังหาทางเอาตัวรอดได้ แต่ความเจ็บปวดทั้งตัวก็คงจะไม่สามารถกำจัดไปได้หมด”

นางศึกษาวิชาแพทย์เพื่อชั่วชีวิตคนในชีวิตก่อนหน้า รูปแบบการป่วยหนักเช่นกันทางที่ไม่คุ้นเคยเช่นกัน