บทที่ 72 ข้อถกเถียงของพันธมิตร

บทที่ 72 ข้อถกเถียงของพันธมิตร

บนไหล่เขา กู้อ้าวเวยนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

“พวกเขากำหนดไว้แล้วว่าทางด้านนู้นท่านยังต้องรับอนุ จึงจงใจมาเร่งรัดเวลา” กู้อ้าวเวยปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นึกอยากใช้ต้นไม้ใบหน้าบนพื้นดินมาถักทำเป็นพวงหรีดอย่างไร้ชีวิตชีวายิ่งนัก

“เป็นตัวข้าเองที่ลืมเลือนไปสิ้น” ก่อนจะมา ซ่านจินจื๋อคิดไม่ถึงถึงต้นตอข้อนี้เลย

“อย่างไรเสียเมื่อครู่หลังจากพวกเราทำการแสดงไปแล้ว พวกเขาเพียงแต่คิดว่าท่านกำลังประจบข้า คงไม่งี่เง่าพอที่จะพูดถึงเรื่องการรับอนุอีกแน่นอน เพียงแต่ต่อไป พวกเราจะสืบหาเทพเจ้าภูเขา หรือว่าเลือกสืบเรื่องช่องทางลับก่อนกันแน่” กู้อ้าวเวยก้มหน้างุดจัดแจงดอกหญ้าในมือ และพยายามสานให้เป็นพวงหรีดหนึ่งอันให้สำเร็จจงได้

ซ่านจินจื๋อยืนอยู่ใต้ร่มไม้ มองยังกู้อ้าวเวย “เจ้ามีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องเทพเจ้าภูเขาอย่างไร”

“ข้าไม่เชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้สถานการณ์ที่โหวเซ่อมีส่วนเกี่ยวข้อง บางทีเทพเจ้าภูเขานั่นอาจจะเป็นความเชื่อประเภทหนึ่ง หรือไม่ก็วิธีการที่พวกเขาโหวเซ่อใช้สื่อสารภายในแคว้นชางหลาน ส่วนวัตถุประสงค์ในการมีส่วนร่วมเรื่องนี้ของโหวเซื่อยังไม่เป็นที่รู้ชัด แต่เป็นอันแน่ใจว่าพวกเขาจะต้องทำข้อตกลงที่ไม่เลวกับทหารน้ำโล่เสียอย่างแน่นอน” กู้อ้าวเวยวางผลิตภัณฑ์ที่ล้มเหลวในมือเอาไว้ด้านข้าง ปีนลงจากก้อนหินและตัดสินใจจะเริ่มต้นอย่างที่สอง นางมักไม่ชอบให้มือของตนเองว่างงานเอาเสียเลย

“มีความเป็นไปได้” ซ่านจินจื๋อพยักหน้าเห็นด้วย แม่ทัพเฉิงอาจจะประจวบกับนำเรื่องนี้ไปเจรจามาต่อหน้าพวกเขาแล้วก็เป็นได้

“แต่แม่ทัพเซียวคิดว่าการค้าขายยาพิษไม่ได้ทำเงินเท่าใดนัก และยังคงตรวจสอบสาเหตุที่ลูกหลานเหล่านั้นเข้ามาเพื่อเป็นแม่ทัพเป็นแพทย์ทหารโดยไม่เปิดเผยตัวตนอยู่” กู้อ้าวเวยกล่าวต่อ

แม่ทัพเฉิงพยายามอย่างหนักเพื่อโยนสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ายทหารไปให้เทพเจ้าภูเขาที่ไม่มีอยู่จริง ในขณะที่ทหารคนอื่นๆ มีความอดทนกล้ำกลืนปากเสียงไม่กล้าบอกความจริง แต่เจ้าหน้าที่อาวุโสและลูกหลานเหล่านั้นเสี่ยงอันตรายเพื่อผลิตยาพิษอยู่ที่นี่ จะต้องยังมีสาเหตุอื่นๆ อีกอย่างแน่นอน

ผ่านไปสักพัก ราวกับซ่านจินจื๋อฉุกคิดอะไรขึ้นได้ ก่อนมองทางกู้อ้าวเวย “คืนวานเจ้าวางยาพิษให้เจ้าอ้วนกลมหวางฮุยคนนั้น?”

“ใช่แล้ว ทำไรหรือ” ในที่สุดกู้อ้าวเวยก็เงยหน้ามองเขาด้วยความฉงน

“ทำเพิ่มอีกนิด แล้วทำให้พวกเขาคิดว่ามีคนวางยาพิษ อย่างไรเสียหมอของที่นี่ก็อาจจะเป็นเพียงหมอต้มตุ๋นหรือไม่ก็หมอทำพิษก็เป็นได้ เจ้าสามารถให้ยาพิษที่ใช้กับกว่างเสียนก่อนหน้านี้แก่พวกเขาก็ได้” ซ่านจินจื๋อเดินไปยังข้างกายของนาง

“เข้าใจแล้ว ถึงเวลานั้น พวกเขาจะตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเราและบอกความจริงเอง หากรู้ว่าง่ายขนาดนี้ตั้งแต่แรก คืนวานข้าคงช่วยคนออกมาแล้ว” กู้อ้าวเวยกำหมัดแน่นอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าหากคืนวานเจ้าช่วยคนออกมา บรรดาคนที่รู้ความจริงจะต้องหนีออกไปตลอดทั้งคืน ลอยตามกระแสน้ำไปยังปลายน้ำ ซึ่งไม่ใช่ผลดีอะไรเลยกับพวกเรา” ซ่านจินจื๋อปริปากเอ่ยเสียงทุ้ม แต่เมื่อเปรียบเทียบกับท่าทางแล้วดูเหมือนกับกำลังออกคำสั่งกับเหล่าทหารอารักขาที่ซุกซ่อนอยู่รอบๆ ข้างกาย

กู้อ้าวเวยปีนขึ้นไปบนหยินเอ่อ ลากสายบังเหียนและเดินตามหลังซ่านจินจื๋อด้วยความเร็วไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป

เมื่อครู่ เขากำลังปลอบใจตนเองอยู่หรอ

การเคลื่อนไหวของหยินเอ่อแพร่กระจายตามกีบม้าที่วิ่งลาดเขาลงไปขจัดความคิดของนาง ซ่านจินจื๋อควบม้าตามมาจนถึงข้างกายนางอย่างไม่รีบไม่ร้อน เห็นว่าคางของนางแนบอกแน่นมองลงยังพื้นดิน จึงเอ่ยคำต่อ “ต้องการวัสดุยาอะไร”

“ส่งข้ากลับไปยังเทียนเหยียน รอหลังจากข้าทำเสร็จแล้วจะส่งยากลับมา ให้เวลาข้าสามวัน” กู้อ้าวเวยยังคงจ้องยังปลายเท้าอย่างเอาเป็นเอาตาย กลัวสุดขีดว่าหยินเอ่อที่ไม่ค่อยมั่นคงจะโยนนางเทลงไป

ไปกลับสองวันสองคืนเต็มๆ มีเพียงวันเดียวที่ทำยา อย่างไรเสียที่นี่ยังคงขาดแคลนวัชพืชพิษอยู่เล็กน้อย