บทที่ 723 คาดคะเน

บทที่ 723 คาดคะเน

กู้อ้าวเวยเกือบจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน　

ภายในสามวัน เยว่ไม่เคยออกห่างจากตัวนางเลยแม้เพียงครึ่งก้าว และในทุกวันกู้อ้าวเวยจะลุกขึ้นมาบดยาให้ตัวเอง ไม่เคยพูดคุยอะไรกับตนเองสักคำ แม้ว่าจะไม่มีหิมะอยู่รอบกาย ใบหน้าของนางก็ยังคงไม่แสดงออกถึงความรู้สึกอารมณ์ใด ๆ

แม้ว่ายามวิกาล ย่างก้าวของนางก็ดูไม่เร่งรีบร้อนรน เป็นเรื่องยากเสมอที่ทั้งสองมือจะสัมผัสสิ่งของต่าง ๆได้อย่างแม่นยำ แต่ในคืนที่สามกลับสามารถเดินไปอย่างโต๊ะได้อย่างถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน

ดวงตาของนางยังไม่มีการดีขึ้น และสำหรับความมืดอันเงียบสงัดเช่นนี้ นางก็สามารถอดทนรับมือได้เป็นอย่างดี

สิ่งที่เยว่ไม่คาดคิดก็คือ ซ่านเซิ่งหานอยู่กับไทเฮาเป็นเวลาสามวันเต็ม และยังไม่พูดถึงสิ่งที่ต้องทำเลยสักครั้ง แต่กลับใช้ความคิดอย่างมากมายในการเอาใจไทเฮา

เสียงปลุกจากไก่ขันในวันนี้ กู้อ้าวเวยได้สนใจจึงกลับไปนอนต่อบนเตียง และงอตัวอย่างเจ็บปวด ทำพฤติกรรมไม่เหมาะสมด้วยการยกขาข้างหนึ่งวางบนม้านั่ง แขนทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นกู้อ้าวเวยกลับหัวเราะให้กับสิ่งนี้ หยุนอี้ที่อยู่ที่เอวได้ถูกเปิดไว้เหมือนกับถุงเล็ก ๆที่ข้อมือไม่มีผิด

หากไม่มองใกล้ๆให้ละเอียด จะไม่มีใครสามารถเห็นบาดแผลใต้รอยดำเหล่านั้นเลย

ม่านตาของเยว่หดลงเล็กน้อย เกือบจะเปิดโปงว่าตัวเองยังอยู่ ได้แต่ทำตัวแข็งทื่อ

มองกู้อ้าวเวยที่เพียงแค่เฉือนถุงกระเป๋าที่แขน หลังจากใช้กระดาษเช็ดทำความสะอาดแล้ว ปกคลุมด้วยหมึกดำ จากนั้นก็ทาด้วยยาอีกที ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หวังว่าในสองสามวันนี้คงจะไม่เจ็บขึ้นมาอีกนะ” กู้อ้าวเวยพูดแบบนี้จบ ก็ปัดผิวหนังบนปกคอเสื้อ ยืนยันว่าถุงเล็ก ๆนั้นไม่ได้ปูดโปนออกมาจนถึงจุดชีวิต สิ่งเหล่านั้นทำให้นางถอนหายใจด้วยความโล่งใจ รวบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กลับไปยังเตียงนอนและหลับนิ่งไปอีกครั้ง

ตั้งแต่ต้นถึงตอนนี้ เยว่ได้เห็นนางทำอย่างนี้เพียงครั้งเดียว

ดูเหมือนว่า กู้อ้าวเวยคงจะต้องถึงแก่ชีวิตในอีกไม่นานนี้จริง ๆ และนางยังพยายามที่จะปิดบังมัน

จนกระทั่งสาวใช้รีบเข้ามาล้างหน้าล้างตาให้นาง เยว่จึงรีบก้าวออกไปอย่างรีบร้อน รายงานเรื่องที่พบเห็นเมื่อคืนให้ซ่านจินจื๋อฟังทีละเรื่อง มือข้างหนึ่งค้ำไว้บนพื้น เงยหน้าขึ้น “นางมีเหตุผลในการภักดีต่อท่าน”

เพราะมีเพียงซ่านเซิ่งหานเท่านั้นที่จะได้รับความไว้วางใจจากเมี่ยวหาร

เยว่คิดแบบนั้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ได้เห็นเมี่ยวหารที่กำลังกอดตัวของซูพ่านเอ๋อ ยืนอยู่ด้านข้างซ่านเซิ่งหาน และมีเฟิงฉีนยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมี่ยวหารมีการสนับสนุนจากที่ไหนกัน การสนับสนุนของเขานั้นมีแต่ซ่านเซิ่งหานเท่านั้นที่ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน

“แต่ท่านไม่สามารถจะถอนพิษทั้งหมดให้นางได้” เยว่รีบพูดเสริมอย่างรวดเร็ว

“ข้ารู้” ซ่านเซิ่งหานพยักหน้า มองไปยังเมี่ยวหารด้วยสีหน้าเย็นชา “มีวิธีบรรเทาอาการของนางหรือไม่”

“มีแน่แท้ แต่ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดมีไหวพริบดีเท่ากู้อ้าวเวย ไม่แน่ว่าหลังจากที่เจ้ามอบทุกอย่างให้กับนาง นางก็อาจจะทรยศเจ้าได้เร็วมากขึ้น และกลับสู่อ้อมกอดของซ่านจินจื๋ออีกครั้ง” แขนของเมี่ยวหารโอบกอดรอบเอวของซูพ่านเอ๋อแน่นขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าของซูพ่านเอ๋อที่ดูอ่อนโยน กลับได้แต่เพียงยกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นบนใบหน้าของนาง ซูพ่านเอ๋อรีบผลักเขาออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เฟิงฉีน เจ้าคิดว่ายังไง” ซ่านเซิ่งหานยกมือขึ้นมาไว้ตรงคาง

“ข้าน้อยคิดว่า ไม่ว่ากู้อ้าวเวยจะน่าเชื่อถือหรือไม่ นางก็ไม่น่าจะถูกใครควบคุม นางไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ควรยุ่งมากเกินไป ไม่มีใครล่วงรู้เจตนาของนาง ข้าน้อยก็หวังเช่นกันว่าองค์ชายท่านจะคิดทบทวนให้ดีก่อนจะลงมือ” เฟิงฉีนคุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะให้ต่ำลง

ไม่มีใครกล้าที่จะเชื่อกู้อ้าวเวย

ซ่านเซิ่งหานคิดเป็นเวลานาน เช่นเดียวกันก็ไม่สามารถจะเข้าใจทัศนคติของกู้อ้าวเวยได้ ได้แต่เลือกที่จะเก็บไว้เป็นมือสุดท้าย

หลังจากจัดการแก้ปัญหาเรื่องซ่านจินจื๋อแล้ว ไม่ว่ากู้อ้าวเวยจะหลงใหลเขาเพียงใดก็ไม่อาจจะพึ่งพาวิธีการของซ่านจินจื๋อได้ อีกทั้ง หากกู้อ้าวเวยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอ๋องจงผิง ถึงเวลานั้นก็อาจจะมอบความไว้วางใจให้กับอ๋องจงผิงก็เป็นได้

“เมี่ยวหาร เจ้าต้องภักดีต่อข้า อย่าให้นางต้องตาย” ซ่านเซิ่งหานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่สายตาของเขามองไปยังซูพ่านเอ๋อ แตะปลายนิ้วลงบนที่เท้าแขน “ก่อนหน้านี้ คนที่เจ้ารักได้รับการดูแลจากเยว่”