บทที่ 725 แก้แค้น

บทที่ 725 แก้แค้น

แสงจันทร์สาดส่องดวงดาวเลือนราง แสงไฟที่จุดไว้กระจายอยู่ในอารามไป๋หม่า

ดวงตาของกู้อ้าวเวยไม่สามารถมองเห็นได้ แต่นางกลับยังไม่อยากนอนหลับ และยังคงใช้มือแยกแยะวัตถุดิบสมุนไพรในมืออย่างอดทน แล้วส่งให้เฟิงฉีนชั่งน้ำหนัก จากนั้นส่งให้เยว่มาบด ในขณะที่ซูพ่านเอ๋อทำแต่เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ช่วงเวลายามสาม เสียงร้องไห้สะอื้นของซูพ่านเอ๋อทำลายบรรยากาศความสงบเงียบยามค่ำคืน “กู้อ้าวเวย สายตาของเจ้ามองก็ไม่เห็น การต้องมาทำวัตถุดิบยาพวกนี้ก็เป็นเพราะเพื่อทำลายพวกเข้าใชาไหม”

“ข้านอนหลับมากเกินไปจริงๆ คิดว่าอาจจะอยู่ได้สักสองคืน แล้วก็รออีกเป็นเวลาหลายชั่วโมงบนรถม้า” กู้อ้าวเวยตอบกลับโดยไม่เงยหน้าขึ้น และค่อยๆวางตัวยาลงในถุงกระดาษที่อยู่ด้านข้าง และพูดอีกว่า “หากเจ้าไม่อยากทำสิ่งนี้ ก็เปิดหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าข้า แล้วไปคุกเข่าอยู่นอกประตู แบบนี้จะได้ไม่ต้องเหนื่อย”

“กู้อ้าวเวย!”

เจ้าคิดว่าข้าเป็นท่านพี่จื๋อของเจ้าหรือไง” กู้อ้าวเวยหยุดมือนิ่งไม่เคลื่อนไหว ในที่สุดก็เดินหันไปทางที่เสียงของซูพ่านเอ๋อดังออกมา แล้วทำความสะอาดเศษต่างๆที่อยู่ในมือ “เยว่ เอายาที่อยู่ในมือให้กับนาง มัดไว้ด้วยเชือกแล้วนำตัวออกไปคุกเข่าให้เรียบร้อย”

เยว่ทำเช่นนั้นด้วยใบหน้าที่สงบ แม้หลังจากกินยาเสร็จก็ปิดปากของนาง แล้วมัดให้ดีจากนั้นก็โยนลงไปในลาน

ในเวลายามสาม เฟิงฉีนขมวดคิ้วและเริ่มรู้สึกง่วง การเคลื่อนไหวในมือช้าเล็กน้อย แต่กลับได้ยินเสียงอู้อี้เล็กๆจากนอกหน้าต่าง นางและเยว่เงยหน้าขึ้นมองในเวลาเดียวกัน ก็ได้เห็นซูพ่านเอ๋อล้มลงบนก้อนหิน ตัวสั่นไม่หยุดไปทั้งร่าง

“นี่ไม่ใช่ยาพิษ แต่นางเอายาลับของตระกูลหยุนของข้าไป ยาพงกนี้มีความขัดแย้งกันอยู่แล้ว” ดวงตาของกู้อ้างเวยปิดตา แต่มือยังเคลื่อนไหวไม่หยุด ค่อยๆลูบหมึกบนกระดาษ แล้วพูดเสียงต่ำ “ถ้ายาลับของตระกูลหยุนคือความเป็นอมตะด้วย อย่างนั้นก็คงไม่สามารถจะเข้าถึงยาที่ขัดแย้งกันได้ และยาลับนี้มาพร้อมกับเสียงของคนคนหนึ่ง ดังนั้นยาลับของตระกูลหยุนจึงไม่ใช่ยาครอบจักรวาล”

ประโยคนี้พูดเหมือนบ่นพึมพำ มือของเยว่ยังคงขยับต่อไป และเสียงอู้อี้ด้านนอกประตูก็ดังขึ้น และได้ยินเสียงสิ่งของบางอย่างกระทบกับหิน

เยว่หันมองไปดู สีหน้าเปลี่ยนไป “นางใช้หัวกระแทกกับพื้น”

“อย่างนั้นดูเหมือนว่าเจ้าชั่งปริมาณน้อยไปครึ่งหนึ่ง” กู้อ้างเวยปรบมือ ขยับปลายจมูกเล็กน้อย “แม้ว่าฤดูหนาวใกล้เข้ามา แต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงจะมีฝนตกสองครั้ง แต่ไม่รู้ว่าวันนี้จะตกลงมาหรือไม่ ข้าก็จะลองดูพอดี”

“องค์หญิง ท่านหมายถึงอะไร”

“สมุนไพรเมื่อกี้นี้เป็นเพียงรสชาติที่เรียบง่ายที่สุด หากฝนตกลงมา และให้ซูพ่านเอ๋อจิบสักสองสามครั้ง ก็จะไม่รู้สึกไม่สบายแล้ว” กู้อ้าวเวยพูดด้วยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย พูดแบบค่อนข้างจะจริงจัง แต่กลับยังคิดอยู่บ้างส่วนหนึ่ง เดินกลับไปมาอยู่สักพักและกลับไปที่โต๊ะอีกครั้ง “หยุดทุกอย่างในมือพวกเจ้าก่อน มาลองใช้ยาสูตรอื่นอีกครั้ง”

ซูพ่านเอ๋อที่อยู่กลางลานได้ยินดังนี้ กลับรู้สึกสิ้นหวัง

บางทีมันอาจจะเป็นคำทำนายของกู้อ้าวเวย ก่อนที่วันนั้นจะใกล้เข้ามา มีสายฝนโปรยปรายลงมาตรงขอบฟ้า เยว่ถอดผ้าที่ปิดปากนางออก แต่ซูพ่านเอ๋อไม่มีแม้แต่แรงเรียก เพียงแต่กลืนฝนเม็ดน้อยลงไปในท้อง

เฟิงฉีนเฝ้าดูทั้งหมดนี้อยู่เงียบ ๆ “นี่เป็นการแก้แค้นซูพ่านเอ๋อของท่านใช่ไหม”

“นี่เป็นผลร้ายจากการไม่รู้จักเคารพครูอาจารย์ของนางและเมี่ยวหาร” กู้อ้าวเวยยังคงนับวัตถุดิบยาในมืออย่างระมัดระวัง พูดจากด้านข้า “ไปตามเรียกเมี่ยวหารมา ข้าอยากเห็นว่าเขาจะจัดการกับซูพ่านเอ๋ออย่างไร”

คำพูดนี้ปนรอยยิ้มเล็กน้อย