บทที่ 732 เครื่องรางรักษาชีวิต

บทที่ 732 เครื่องรางรักษาชีวิต

ตอนนี้ดินแดนแห่งความสุขถูกใช้เป็นสถานที่สงบจิตใจ และมันก็ไม่มีผลกระทบใดๆ ในอดีต ไม่ต้องพูดถึงว่าแม่น้ำที่อยู่ข้างๆ ได้เหือดแห้งไปแล้วครั้งหนึ่ง มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยภาพลวงตาจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะนางและซ่านจินจื๋อเคยอยู่ที่นี่ กลัวว่าจะไม่รู้ว่ามีศาลเจ้าอีกแห่งที่ถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง

เมื่อออกจากหลุมนั้น ทหารหลายนายได้ทำตามที่นางสั่งแล้ว

เมี่ยวหารจับชีพจรให้นาง และขมวดคิ้วขึ้น “เอาพิษสู้พิษ ให้ยาพิษอยู่เสมอ”

“ไม่ต้องสนใจหรอก เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ ข้าแค่อยากจะเข้าใจสิ่งเหล่านี้ให้เร็วขึ้น” กู้อ้าวเวยแอบรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายดาย

หากตอนนี้กู้เฉิงทำทุกอย่างตามซ่านเซิ่งหานจริงๆ แต่เขาสูญเสียป้อมแห่งนี้และตำแหน่งฐานะใดๆ ของแคว้นซินไปแล้ว แล้วจะพึ่งพาอะไรเพื่อมาต่อรองให้ซ่านเซิ่งหานไว้ชีวิตของเขาไว้ได้กัน

ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกที่นางเห็นผิดเพี้ยน ซ่านเซิ่งหานดุเหมือนว่ามีเจตนาที่จะปกปิดอะไรบางอย่าง เฟิงฉีนและเยว่ไม่ห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว นางไม่ได้ยินข่าวใดๆ เกี่ยวกับชายแดนหรือเทียนเหยียนมาหลายวันแล้ว ไม่รับรู้ถึงสถานการณ์ใดๆ ทั้งหมดล้วนไม่สามารถทำการสรุปได้อย่างแน่นอน

“เมี่ยวหารได้ทำข้อตกลงกับองค์ชายสามไว้ เขาจะดูแลรักษาร่างกายของท่านให้ดี เพียงแค่ท่านแบ่งปันวิธีแห่งการเป็นอมตะในวันข้างหน้าให้กับพวกเขา” เฟิงฉีนเดินขึ้นมาด้านหน้า และแยกเมี่ยวหารและกู้อ้าวเวยออกจากกันอย่างไร้ร่องรอย แล้วพูดต่ออีกว่า “ฝ่าบาทบอกเรื่องที่ไปพบเจอมาวันนี้ไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยก็ทำให้เมี่ยวหารวางใจลงได้บ้าง”

กู้อ้าวเวยตวัดสายตาไปที่เมี่ยวหารชั่วครู่ แต่สายตาจ้องมองไปบนตัวของซูพ่านเอ๋อ ยกมือขึ้นต่อนาง “ข้าจะบอกเจ้าคนเดียวเท่านั้น”

“เพราะเหตุใด” เมี่ยวหารดึงซูพ่านเอ๋อมาไว้ด้านหลังตัวเองอย่างระวัง

ซูพ่านเอ๋อก็หดก้าวอย่างระวังในแต่ละก้าว กลัวว่ากู้อ้าวเวยจะทำอะไรกับนางอีก

“เพราะว่าข้าเคยบอกไว้ว่า ข้าชอบผู้หญิงที่ชั่วร้ายอย่างซูพ่านเอ๋อ หากข้าบอกเจ้าตรงๆ ข้าจะระวังได้อย่างไรว่าเจ้าจะวางยาสมุนไพรของข้าในอนาคตหรือไม่” กู้อ้าวเวยยิ้มเยาะ เยว่ที่อยู่ข้างกายก็ยกมือขึ้นจับซูพ่านเอ๋อเอาไว้ นางอดที่จะกังวลไม่ได้ว่าซูพ่านเอ๋อผู้นี้จะถือโอกาสตอนที่ทุกคนไม่ได้เตรียมตัวแล้วฆ่ากู้อ้าวเวยทิ้ง

หลายคนมีความคิดที่แตกต่างกัน เฟิงฉีนก็มองไปที่เยว่อย่างไม่พอใจ แต่คนหลังก็ไม่สนใจ

พาซูพ่านเอ๋อเข้าไปในป่าเขาแถวนั้นเพียงลำพัง กู้อ้าวเวยจับข้อมือของนาง ตอนที่ตรวจสอบชีพจรก็พบว่าร่างกายของนางอ่อนแอกว่าเมื่อก่อนมาก เนื่องจากการตรากตรำในไม่กี่วันที่ผ่านมาตอนนี้เดินไปไม่กี่ก้าวก็เหมือนว่าต้องใช้แรงมากกว่าปกติ ได้แค่หัวเราะเบาๆ “ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”

“ที่แท้เจ้าคิดจะทำออะไรกันแน่” ซูพ่านเอ๋อส่งเสียงคำรามต่ำ แต่ก็ไม่กล้าที่จะทำให้เฟิงเยว่หรือว่าเฟิงฉีนได้ยินตกใจ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นกับตัวเอง

“ข้าเคยบอกไว้แล้วว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ชั่วชีวิตนี้จะไว้ชีวิตของเจ้าเอาไว้ ไม่ว่าเจ้าจะแย่แค่ไหนก็ตาม” กู้อ้าวเวยยิ้มและกอดนางไว้ในอ้อมแขน และตบหลังของนางเบาๆ เหมือนที่ปฏิบัติกับหยินเชี่ยว “ผู้ชายบนโลกนี้ไม่มีคนไหนดีสักคน แค่มองว่าพวกเราเป็นของเล่น เจ้าจะต้องมาเป็นศัตรูกับข้าเพียงเพื่อซ่านจินจื๋อคนเดียว”

ซูพ่านเอ๋อพิงคอและไหล่ของกู้อ้าวเวย เดิมทีก็เกลียดจนอยากจะกัดกินเนื้อและเลือดของนาง

ในเวลานี้อ้อมกอดอันอบอุ่นที่หาได้ยากทำให้นางเคว้งคว้างหวั่นไหวไปชั่วขณะ ได้แค่พูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าคิดว่าเช่นนี้แล้วข้าก็จะเชื่อเจ้า”

“ข้าไม่ต้องการความเชื่อของเจ้า ข้าแค่รับประกันว่าเจ้าจะรอดชีวิตต่อหน้าเมี่ยวหาร” กู้อ้าวเวยค่อยๆ คลายคนออก ปลายนิ้วที่สั่นซ่อนอยู่ด้านหลังตัว แววตาจริงจัง “ไม่ว่าระหว่างเจ้ากับข้า มันเป็นศัตรูกันแบบไหน ตอนนี้คนภายนอกมองว่าเจ้ากับข้าเป็นเครื่องสังเวยเท่านั้น มันเป็นการดีกว่าที่จะร่วมมือกัน ดีกว่าที่จะต่อต้านข้าต่อไป”

ซูพ่านเอ๋อแอบกัดฟัน