บทที่ 767 โซ่ตรวนล็อก

บทที่ 767 โซ่ตรวนล็อก

ก่อนหน้านั้นตอนที่กู้เฉิงเห็นกู้อ้าวเวยพาซูพ่านเอ๋อติดตามมาด้วย คิดว่านั่นคือการแก้แค้นเอาคืนอย่างหนึ่ง

แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาที่จริงจังคู่นั้นอย่างยิ่งของกู้อ้าวเวย กู้เฉิงก็มีแนวโน้มที่จะเชื่อว่านางทำสิ่งนี้จริงๆ มิเช่นนั้นทำไมเขาจึงไม่สามารถชักจูงเมี่ยวหารได้ แม้กระทั่งเมี่ยวหารที่เขาใช้ประโยชน์นั้นหักหลังเขา

“หากข้าเป็นเจ้า เมื่อเทียบกับว่าจะไปจับเมี่ยวหารกลับมา ข้าควรจะพูดคุยข้อตกลงให้เสร็จเสียก่อน” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพิงหัวเตียงด้วยการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวล “ปล่อยชิงจือกับท่านปู่ไป มีข้าที่เป็นตัวประกัน เพียงพอให้เจ้าทำหลายสิ่งหลายอย่าง และยังมีการรับประกันที่เพียงพออีกด้วย”

“นี่เป็นข้อตกลงที่ข้าต้องการคุยกับเจ้าก่อนหน้านี้” กู้เฉิงยกมุมปากของเขาขึ้น และยกมือขึ้นเพื่อจับซ่านต้วนเฟิงมาไว้ข้างมือ “แต่เจ้าจำเป็นจะต้องเป็นคนของเขา ให้กำเนิดลูกเพื่อเขา รอจนกว่าเจ้าคลอดทายาทออกมา ข้อตกลงทั้งหมดของพวกเราก็เป็นอันสิ้นสุด”

ซ่านต้วนเฟิงมองไปที่กู้เฉิงด้วยสายตาที่แปลกๆ “ผู้หญิงคนนี้......”

“มีเพียงนางให้กำเนิดทายาท จึงจะเป็นการรับประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้หญิงคนนี้” กู้เฉิงมองเข้าไปในดวงตาของกู้อ้าวเวย และพูดประโยคนี้ซ้ำสองครั้ง

แม้ว่ากู้อ้าวเวยยากที่จะยับยั้งชั่งใจ แต่นางก็กลับเป็นแม่ที่ดีได้คนหนึ่ง

แก้มที่บวมเล็กน้อยของกู้อ้าวเวย ดูไปแล้วมีความสวยงามขึ้นเล็กน้อย แต่ปลายนิ้วใต้ผ้าปูที่นอนสั่นเล็กน้อย และไหล่สั่นก็ค่อยๆ สั่นขึ้นมาเล็กน้อย “จุดประสงค์คืออะไร”

“ร่วมมือกับซ่านจินจื๋อ และได้รับการสนับสนุนจากเอ่อตาน” แน่นอนว่ากู้เฉิงรู้เรื่องที่ขุนนางของเอ่อตานถูกโจมตีในที่พักคนเดินทาง แม้ว่าความวุ่นวายที่เอ่อตานนั้นล้วนเป็นเพราะเขาจับเอาหยุนชิงหยางและต้วนชิงจือไว้เป็นการส่วนตัว แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขุนนางของเอ่อตานก็อยู่ใกล้แค่เอี้อม เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่ร่วมมือกับคนอื่น

“เจ้าคิดว่าให้ข้าเป็นคนของซ่านต้วนเฟิง ซ่านจินจื๋อก็จะยอมจำนนงั้นหรือ” กู้อ้าวเวยหัวเราะขมขื่น

ดวงตาของกู้เฉิงค่อยๆ หรี่ลง “แม้ว่าจะไม่ยอมจำนน แถมยังมีการเคลื่อนไหวบ้างเล็กน้อยอีกด้วย แต่เมื่อเจ้าถูกควบคุมอยู่ภายในมือของพวกเรา ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

“หมายความว่าอย่างไร” นางคิดไม่ถึงว่านอกจากหยุนชิงหยางและชิงจือแล้ว ยังมีอะไรที่สามารถผูกมัดนางได้จริงๆ

กู้เฉิงหัวเราะเบาๆ และเขียนคำในฝ่ามือที่สั่นเทาของกู้อ้าวเวย

หว่าน

ชื่อของท่านแม่

กู้อ้าวเวยเบิกตากว้างคู่นั้นและมองไปที่กู้เฉิง กำหมัดแน่น “เมื่อไหร่เจ้ารู้......”

“ตอนที่เขาหยินซานเกิดเรื่องผีสางข้าก็ก็รู้แล้ว กู่เซิงสมควรเป็นลูกชายของข้าจริงๆ เมื่อรู้ว่าเขาเป็นแค่ลูกชายที่ถูกข้าทอดทิ้ง หลังจากที่ร่วมมือกับเจ้าในช่วงแรก ยังต้องฟังข่าวคราวข้อมูลจากข้า แต่อย่าลืมว่าเมื่อตอนนั้นเจ้าใช้เงินให้คนของทิงเฟิงเก๋อมาช่วยข้า ข้าจึงต้องตรวจสอบรายละเอียดของพวกเขาเป็นธรรมดา” น้ำเสียงของกู้เฉิงเย็นชา

คำว่าหยุนหว่านสองคำนี้แสดงถึงความหายนะ

หากบอกว่าตอนนี้ทุกคนต่างไม่รู้ถึงความลึกลับของความเป็นอมตะ แต่เมื่อได้ติดต่อกับหยุนหว่านเจ้าของของเชือกทวงชีวิต ผู้ที่ใฝ่หาความเป็นอมตะกลัวว่าจะขุดดินทีละคนและจับหยุนหว่านเอาไว้ และมีเพียงวิธีที่ง่ายที่สุดในการแก้ปัญหาดังกล่าว

ประการแรกคือปล่อยให้ราชวงศ์ตระกูลต้วนเป็นผู้นำ ประหารหยุนหว่านต่อหน้าผู้คนมากมาย

ประการที่สองก็คือหาคนของหยุนหว่านให้ได้ รู้ความลับของความเป็นอมตะนี้ก่อน