บทที่ 770 ยากที่จะทนได้

บทที่ 770 ยากที่จะทนได้

เมื่อตื่นขึ้นมาก็อยู่ในสถานที่แปลกๆ อีกแห่งหนึ่ง แต่กู้อ้าวเวยเคยชินแล้ว

แต่วันนี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของสาวใช้ตัวน้อยที่ดูแลตัวเองในปกติ ดันนั้นก็ลุกขึ้นและพูดว่า “มีใครอยู่ไหม”

ประตูถูกผลักเปิดออก และสาวใช้ที่มีอายุมากกว่าสองคนก็รีบเข้ามา

และเสียงร้องไห้เอะอะก็ดังขึ้นหลายเท่า

“เพ่ยเอ๋อทำเรื่องอะไรหรือ ต้องได้รับโทษเช่นนี้เลยหรือ” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นและลูบหน้าผาก การมองเห็นที่อยู่ตรงหน้ายังคงเบลอ และแยกแยะไม่ได้ว่าใครคือสาวใช้กันแน่ ร่างกายเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็ยากที่จะทนได้

“เป็นฝ่าบาทเขาที่ดื่มเหล้าเมา เมื่อครู่ได้สัมผัสกับผู้หญิงที่มีบุคลิกแข็งแกร่งที่หอนางโลม กลับมาดูเพ่ยเอ๋อในเวลานี้ นี่เพิ่งจะ......”

ทันใดนั้นสาวใช้ที่ตอบคำถามเงียบลง แต่เสียงร้องไห้นั้นก็รุนแรงขึ้น กู้อ้าวเวยเหล่ตาและมองไปอย่างระมัดระวัง เพื่อให้รู้ว่ามันเป็นเวลากลางคืนในเวลานี้ เมื่อฟังเสียงกรีดร้องของเพ่ยเอ๋อ นางก็ทนไม่ได้ “พวกเจ้าไม่มีใครหยุดยั้งบ้างหรือ”

“ข้าน้อยไม่กล้า......” สาวรับใช้สองคนอ้าปากพะงาบๆ

กู้อ้าวเวยทำได้แค่ให้คนไปบอกซ่านต้วนเฟิง หวังว่าซ่านต้วนเฟิงจะเลกทำเรื่องเละเทะเหล่านี้อยู่ข้างๆ นาง ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเพ่ยเอ๋อเพิ่งผ่านวันเกิดปีที่สิบแปดไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา สารกรมธรรมยังสองปีก็จะหมดอายุแล้ว หากถูกซ่านต้วนเฟิงรังแก ในอนาคตจะดำเนินชีวิตยังไงได้

แต่ก็ไม่ได้แลกความสงบสุขของเพ่ยเอ๋อมา ซ่านต้วนเฟิงที่เมาแล้วกลับดึงผมของเพ่ยเอ๋อ และลากนางเข้ามา กลิ่นเหล้าเข้าจมูก กู้อ้าวเวยก็ไอสองสามครั้ง ดวงตาคู่นั้นมองไปที่ซ่านต้วนเฟิง “ในฐานะที่เป็นองค์ชาย เมื่อเมาเหล้าก็ไม่แยกแยะตำแหน่งฐานะของผู้หญิงเช่นกัน ในอนาคตถ้าสาวใช้คนนี้ตั้งครรภ์กับเจ้า เจ้ายังต้องเลี้ยงดูเด็กที่มีเลือดชั้นต่ำคนนั้นอีกหรือ”

เดิมทีเพ่ยเอ๋อยังอยากขอความเมตตาแต่กลับตกตะลึงกับคำพูดของกู้อ้าวเวย นางดิ้นไปมาหน้าซีดทันที ใบหน้าที่แดงและบวมของนางทำให้เสียงของนางอู้อี้และฟังดูน่าสงสารมาก

ซ่านต้วนเฟิงปัดเพ่ยเอ๋อทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ไยดีด้วยความโกรธ และสาวใช้ตัวน้อยก็รีบไปที่มุมและไม่กล้าขยับ

สาวใช้อีกสองคนไม่กล้าลุกขึ้น มีเพียงดวงตาของกู้อ้าวเวยเท่านั้นที่สะท้อนร่างของซ่านต้วนเฟิง เมื่อเห็นคนผู้นั้นเข้ามาใกล้ทีละคืบๆ นางก็กระชับกำปั้นของไว้ใต้ผ้าปูที่นอน ดูซ่านต้วนเฟิงล้มลงบนเตียงของนาง เหล้าครึ่งแก้วไหสาดเต็มไปทั้งเตียง แต่นางไม่พูดอะไรสักคำ

จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังออกมาจากลำคอของซ่านต้วนเฟิง จากนั้นเขาก็พูดว่า “ก็ไม่รู้ว่าเจ้าที่แท้แล้วเจ้าทำอะไรไปบ้าง...... คิดไม่ถึงว่าพี่น้องที่สนิทของข้าและเสด็จอาต่างพากันเชื่อคำพูดของเจ้า”

นี่มันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ

กู้อ้าวเวยคิดแบบนี้ ขยับร่างกายของนาง และแทบจะหมดเรี่ยวแรงทั้งหมดถึงจะพยุงเขาขึ้นมาได้เลย “เกิดอะไรขึ้น......ห๊ะ”

แล้วถูกเขาผลักกลับไปที่เตียงอย่างฉับพลัน สายตาของคนขี้เมาที่ควรจะเป็นหมอกกลับสดใสและน่ากลัวในเวลานี้

กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าหลังของนางถูกสวมลงบนเตียงเพื่อให้นางเจ็บ แต่การโจมตีซ้ำๆ ของซ่านต้วนเฟิงทำให้นางเคยชินกับมันแล้ว แต่ความเจ็บปวดและความกลัวในใจทำให้นางหายใจลำบากเป็นครั้งแรก และเหงื่อบางๆ เปียกโชกก็ปรากฏขึ้นที่เสื้อด้านหลังนาง มือทั้งสองข้างวางบนไหล่ของซ่านต้วนเฟิง และเขย่าเบาๆ “โวยวายพอแล้วหรือยัง”

“ยัง” ซ่านต้วนเฟิงคำรามอย่างดุร้ายมาหนึ่งคำ และยู่หงก็เดินเข้ามาจากด้านนอกประตู สังเกตการณ์ทุกอย่างอย่างไม่แยแส