บทที่ 79 ความจริงของค่ายธารทหาร

บทที่ 79 ความจริงของค่ายธารทหาร

มันเกี่ยวกับคนที่กำหนดกฎเกณฑ์อย่างไรกัน?

คนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก และไม่เอ่ยคำไปชั่วขณะ

กู้อ้าวเวยกลับตอบสนองในทันที ก็แม้กระทั่งเซียวไห่เองยังมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่กี่คนขยิบตาให้กัน กู้อ้าวเวยตัดสินใจว่าจะยังไม่ไปรบกวน ทำเพียงกลับไปรักษาโรคที่ห้องตามเดิม หูสองข้างไม่ฟังเรื่องราวด้านนอก

ช่วงเวลายามสี่เช้า นางเพิ่งจะจัดการเรื่องอลหม่านเสร็จ และลากร่างกายอันเหนื่อยล้าไปที่โต๊ะด้านนอกห้องยา รินน้ำชาด้วยสองมือสั่นระริก เฉิงยีก็ไม่รู้ว่าเข้ามาเมื่อใด และนำภาชนะบรรจุอาหารมาให้นาง สีหน้าไร้ความรู้สึก น้ำเสียงกลับอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง “เพิ่งจะเอามาจากห้องครัวเมื่อครู่นี่เอง”

“ขอบคุณมาก เวลาดึกก็มากแล้ว เจ้าเองก็รีบพักผ่อนเถิด” กู้อ้าวเวยรีบเร่งเปิดกล่องข้าว เริ่มทานอาหาร คนทั้งคนนั้นอ่อนล้าโรยแรง ควรจะพักผ่อนแต่หัววันจึงจะถูก

อิ่มหนำสำราญ เซียวไห่กลับเดินตามซ่านจินจื๋อเข้ามา ทั้งสองมีสีหน้าขึงขัง ทั่วทั้งค่ายธารทหารก็เงียบสงบลงโดยสมบูรณ์ เซียวไห่เห็นว่านางเพิ่งจะได้ทานข้าว จึงประหลาดใจเล็กน้อย “นี่ใกล้จะล่วงเลยยามสี่เข้าให้แล้ว”

“เพิ่งทำธุระเสร็จ” กู้อ้าวเวยวางจานรองกลับเข้ากล่องข้าว ลุกขึ้นยืนพลางลูบหน้าท้อง แต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะนอนพัก แต่กลับใคร่รู้ต่อเรื่องราวของค่ายธารทหารเป็นอย่างมาก “ค่ายธารทหารนี้เป็นสถานการณ์แบบไหนกันแน่”

“ต้นตอนั่นก็คือเรือสินค้าที่แล่นผ่าน แล้วก็คนในยุทธภพที่มาซื้อพิษเหล่านั้น ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังเอาของจากมือพวกโหวเซ่อไปจำนวนไม่น้อย แม่ทัพหลายนายตายติดต่อกันไปไม่กี่ชั่วยามก่อน เรื่องดังกล่าวได้รายงานขึ้นไปให้ฮ่องเต้ทรงทราบแล้ว” ซ่านจินจื๋อเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

เรื่องที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นก็คือเพราะคนในบริเวณดังกล่าวไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านไปเยี่ยมญาติ ด้วยเหตุผลจึงมีนายทหารที่ไม่รู้หนังสือจำนวนไม่น้อยถูกคัดเลือกให้ไปยับยั้งเรือสินค้าโดยใช้นามการฝึกทางทะเลอยู่บ่อยครั้ง เรียกร้องให้ส่งเงินมา ส่วนโหวเซ่อแอบอ้างเอาวัชพืชพิษในยอดเขาของพวกเขารวมทั้งการค้าขายสารพิษดึงเจ้าหน้าที่ชั้นสูงเข้ามาพัวพันจำนวนไม่น้อย ซ้ำยังมอบเงินจำนวนหนึ่งให้ค่ายธารทหารอีกด้วย

แพทย์ทหารที่เพิ่มออกมาเหล่านั้น แต่ละคนมีภูมิหลังไม่ธรรมดา มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ต้องการซื้อพิษกับโหวเซ่อ ส่วนคนที่เหลือนั้นเข้ามาตักตวงผลประโยชน์เพียงอย่างเดียว ส่วนทุ้งโจวแรกเริ่มเองก็สืบสวนถึงเรื่องราวหญ้าพิษชนิดต่างๆ ของโหวเซ่อ ภายหลังจึงถูกกักขังหน่วงเหนี่ยว

“ปัญหาใหญ่ขนาดนี้ อยู่ภายใต้จมูกของพระเจ้าแท้ๆ” กู้อ้าวเวยลูบไล้ปลายคาง เดินวนไปมารอบหนึ่ง กลับหันหลังกลับมาอีกครั้ง “แต่ว่าเรื่องนี้บานปลายไปมาห ซ้ำยังอยู่ในค่ายธารทหารโล่เสียแบบนี้อีก ฮ่องเต้จะมิอาจจัดการใหญ่โตเป็นแน่ คงทำได้เพียงขจัดปัญหาโดยหยิบยืมโอกาสอื่นๆ กำจัดพวกเขาทีละคนกระมัง”

เซียวไห่ที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า กระตุกมุมปากขึ้น ประสานมือต่อกู้อ้าวเวย “นอกจากนี้ ขอบคุณพระชายาที่ช่วยชีวิตทุ้งโจวด้วย”

“อย่างไรก็ดี เพียงแต่พวกเรามาค่ายธารทหารแห่งนี้เสียเที่ยวแล้วหนึ่งรอบ เคราะห์ดีที่นายทหารในบริเวณดังกล่าวยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย ข้าเองก็เบาใจแล้ว” กู้อ้าวเวยหาววอดอย่างเกียจคร้าน และวกกลับเข้าห้องเพื่อนอนพักผ่อน

อย่างไรเสียแม่ทัพบริเวณดังกล่างแทบจะตายกันเป็นเบือ กองกำลังของค่ายธารทหารก็ถูกชำระล้างจนสิ้น ถึงเวลานั้นฮ่องเต้คงจะเรียกไปคิดบัญชีทีละคน พวกเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องแสดงละครว่ารักกันปานจะกลืนกินขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว

แต่นางก็ตื่นจากความฝันหลังจากที่นอนหลับไปได้เพียงสองชั่วยามเท่านั้น ในฝันนั้นสายลมกรีดกระดูก เลือดนองเป็นบ่อ

นางมิอาจลืมเลือน นางเองก็วางยาพิษ ซ้ำยังวางพิษให้แก่คนทั้งค่ายธารทหารแห่งนี้

ถึงแม้คนที่ฆ่าตัวตายจะถูกกำจัดจนสิ้นซากตั้งแต่แรก แต่นางยังคงสามารถจินตนาการถึงฉากหลุมฝังศพอลหม่านอันน่ากลัว

นางตัวสั่นงันงก ปีนป่ายลุกขึ้นจากเตียง ผลัดอาภรณ์สมถะสะอาดสะอ้าน เริกม่านกั้นสีน้ำเงินเข้มและผลักเปิดประตูออก ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว แม่ทีพที่ซ่านจินจื๋อนำมาก่อนหน้านี้ได้ควบคุมค่ายธารทหารอย่างเป็นทางการแล้ว มาชำระล้างครั้งใหญ่ ยุ่งเสียจนครึกครื้น

นางเปิดบานประตูออก เดินตรงไปจนถึงในห้องครัว คนในห้องครัวเห็นนางก็แย้มรอยยิ้มพิมพ์ใจ “ไฉนพระชายาอ๋องจิ้งถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้ คืนวานยุ่งจนถึงดึกดื่นเพียงนั้นเชียว”