บทที่ 918 อธิบายไม่ถูก

บทที่ 918 อธิบายไม่ถูก

ก่อนหน้านี้ก็แค่ปิดบังสายตาชาวบ้าน แต่ตอนนี้กลับยกก้อนหินมาทับขาตนเอง

หลังจากที่กลับจากวังแล้ว ซ่านจินจื๋อมีความรู้สึกว่าคนใบ้กินอึ่งโน้ย ขมแต่พูดไม่ออก ซ่านเชียนหยวนที่ช่วยเขาตามหาแมวในตอนดึกนั้น กลับหัวเราะเยาะ “หากกู้อ้าวเวยรู้เรื่องนี้......”

คำพูดที่เหลือนั้นโดนตีกลับเข้าไปในท้องด้วยตาคมของซ่านจินจื๋อ

ซ่านเชียนหยวนจับจมูกด้วยความรู้สึกผิด บอกว่าจะไปรับฉีหรัวไปที่ตำหนักอ๋องจิ้ง แล้วหายไปเลย ปล่อยเรื่องนี้ให้ซ่านจินจื๋อจัดการคนเดียว ซ่านจินจื๋อจึงขึ้นรถม้า แล้วขยี้เบาๆ ที่ศีรษะ

นี่คงเป็นเวรกรรมตามทันสินะ

ก่อนหน้านี้มีเรื่องกู้จี้เหยาท้องกับคนอื่น แล้วตอนนี้ก็มีหญิงสาวอีกคนที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อ เขากลับอดไม่ได้อยากหัวเราะ หากเขาไม่เอาเรื่องสมรสมาเดิมพันตั้งแต่แรก ตอนนี้ก็จะไม่เป็นเช่นนี้

ในตอนที่กลับไปถึงตำหนัก ฝนก็ตกหนักขึ้น ทหารที่เฝ้าอยู่นอกห้องกู้อ้าวเวยมาทูล “เมื่อครู่แม่นางยู่ชิงไปที่ห้องครัว ตอนนี้กำลังคุยกับแม่ครัวอยู่”

“ในตำหนัก เรียกนางว่าคุณหนู นางชอบให้ผู้อื่นเรียกนางเช่นนี้” ซ่านจินจื๋อยื่นร่มให้บ่าว จากนั้นก็มีสาวใช้มาเช็ดเสื้อผ้าที่เปียกให้เขา นี่เป็นเรื่องธรรมดา แต่เขากลับไล่คนออกด้วยความรำคาญ แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว

ห้องครัวของตำหนักอ๋องจิ้งอยู่ในที่ที่เปลี่ยวที่สุด ตอนที่มาถึงตรงนี้ ซ่านจินจื๋อกำลังฟังเสียงหัวเราะของกู้อ้าวเวย แล้วยังมีสาวใช้อีกสองคนที่เปียกไปทั้งตัววิ่งรอบๆ ตัวนาง และกู้อ้าวเวยก็ช่วยพวกเขาเช็ดผม พร้อมกับพูดกับแม่ครัว “ป้าคะ ข้าจะพาพวกนางไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะเจ้าคะ”

“นี่.....เกรงใจเจ้าค่ะ” แม่ครัวใช้เสื้อผ้าเช็ดมือเล็กน้อย แล้วรีบดึงสาวใช้ทั้งสองเข้าไป จากนั้นจึงเห็นมีคนมองอยู่ทางที่ไม่ไกลมาก จึงรีบดึงเด็กทั้งสองมาแล้วคารวะซ่านจินจื๋อ “ขอคารวะท่านอ๋องจิ้งเจ้าค่ะ!”

สาวใช้ทั้งสองเองก็คุกเข่าแล้วคารวะ จากนั้นก็ไปหลบหลังแม่ครัว

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้อ้าวเวยหายไป หันกลับไปนั้นเห็นคนยืนอยู่ตรงนั้น เก็บผ้าแล้วลุกขึ้น “ป้าคะ ช่วยทำอาหารให้ทานหน่อยนะคะ”

ป้ามองทั้งสองคนสลับไปมา เห็นซ่านจินจื๋อพยักหน้าจึงกลับไปทำกับข้าว แล้วสั่งให้สาวใช้สองคนนี้ไปอยู่ในห้องฟืน โยนผ้าไปให้เพื่อเป็นการไล่

ซ่านจินจื๋อค่อยๆ เดินเข้ามา เห็นนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ แล้วข้างๆ มีฟืนแห้ง ปลายกระโปรงมีรูที่โดนแมวข่วนจนขาด ผมก็ปล่อยอยู่ข้างแก้มด้วยความยุ่ง ไม่เหมือนคุณหนูผู้ร่ำรวยเลยแม้แต่น้อย

“ให้คนส่งข้าวมาก็พอ”

“เกรงว่าจะมีคนวางยา” กู้อ้าวเวยชี้ที่จมูกของตนเอง “หากไม่ใช่เพราะเพิ่มสารลงในโถกำยาน ข้าคงไม่หลับเร็วเช่นนั้น”

ซ่านจินจื๋อจับที่จมูกของนาง แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “หากไม่เช่นนี้ เจ้าจะนอนอย่างสบายใจหรือ?”

“เจ้าวางยาก่อน กลายเป็นมีเหตุผลกว่าสินะ” กู้อ้าวเวยมองบน แล้วหันข้างไปหยิบฟืนแล้วโยนเข้าไปในหลุม จากนั้นก็ปัดๆ ฝุ่นออกแล้วนั่งลง

ซ่านจินจื๋อช่วยนางเช็ดฝุ่นบนใบหน้าออก แล้วนั่งลงสบตานาง “เป็นความผิดของข้า ตอนนี้มีอีกเรื่อง ที่ข้าจะอธิบายให้เจ้า เจ้าอยากฟังไหม?”

“จะอยากหรือไม่อยาก เจ้าก็ต้องเล่าอยู่ดี”

ซ่านจินจื๋อเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบให้นางฟัง คิดว่านางจะกริ้วโกรธ แต่นางกลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเขาตาหยี “ครั้งนี้เจ้าเวรกรรมตามสนองเลยจริงๆ ใครให้เจ้าไปยุ่งกับหญิงสาวพวกนี้กัน”