บทที่ 996 ตอบแทนคืนหนึ่งครั้ง

บทที่ 996 ตอบแทนคืนหนึ่งครั้ง

ถูกขังอยู่ภายในวังเย็นรกร้าง เงยหน้ามองดูท้องฟ้ารอบๆด้วยสายตาเฉียบคม

ฮองไทเฮานั่งอยู่ภายในตำหนักเงียบเหงานี้คนเดียว คิดถึงตอนนั้นตอนที่นางยังเป็นพระสนมแล้วถูกใส่ร้าย แล้วเคยได้มาอยู่ที่นี่หลายครั้ง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนตอนนั้น นางมองดูทหารองครักษ์ทั้งยี่สิบคนที่อยู่ในลานด้านนอก

นางไม่คิดเลยว่า ตอนเองจะพ่ายแพ้อยู่ในมือลูกชายของตัวเอง

“ข้าทำเพื่อฮ่องเต้ทุกอย่าง ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็เลี้ยงดูเขาจนได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์….”

น้ำเสียงฮองไทเฮาเยือกเย็น คิดเพียงว่ายังหาตัวยู่จือไม่เจอ ฮ่องเต้ถึงยังไว้ชีวิตนาง

กำลังคิดอยู่อย่างเพลินๆ ประตูวังเย็นก็ถูกเปิดออก

ชุดคลุมลายหงส์กว้างนั้นปรากฏตรงหน้า เส้นด้ายทองถักทอประดับตรงชายเสื้อ ท่าทีสง่าสูงส่ง สมกับเป็นแม่ของแผ่นดิน แต่คนตระกูลตงฟางหน้าตางดงาม ตอนนี้ไม่แต่งหน้าแต่สวมด้วยชุดคลุมลายหงส์หรูหรา ทำให้ดูไม่เข้ากัน

ผู้หญิงสองคนที่มีอำนาจที่สุดในตอนนี้ ตอนนี้มาเจอหน้ากันทั้งคู่กลับหัวเราะ

สายตาฮองไทเฮาหรี่ลง หัวเราะเสียงดังหลายที แล้วพูดว่า “ข้ายุ่งกับเรื่องในวังหลังน้อยมาก ตอนนี้ก็คิดไม่ถึงว่าจะถูกเด็กคนหนึ่งหัวเราะเย้ย”

ตงฟางฮองเฮาเดินมาข้างมาอย่างไม่เกรงกลัว ถวายความเคารพอย่างเรียบร้อย สีหน้าขาวซีดไม่มีเลือดฝาดเลยสักนิด เพิ่งได้สวมชุดหงส์ยังไม่นาน ตอนนี้กลับดูย่ำแย่มาก

“เสด็จแม่ วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่จะได้มาเยี่ยมท่านแล้ว” น้ำเสียงตงฟางฮองเฮาเบาอ่อนโยน

ฮองไทเฮามองดูนาง แล้วก็จำหญิงงามอมยิ้มในตอนนั้นได้ อาศัยดูแลวังหลังจนมาถึงตำแหน่งในทุกวันนี้ คนอื่นมักมองดูตอนที่นางเป็นฮุยเฟยแล้วเป็นที่โปรดปรานยังไง มีเพียงคนเก่าในพระราชวังที่รู้ว่า ลูกชายลูกสาวทั้งคู่ของนางไม่ใช่ลูกแท้ๆ เป็นลูกที่ฮ่องเต้ไปมั่วกับคนอื่นมา

นางกลับรักและดูแลเป็นอย่างดี ประคบประหงมดั่งแก้วตาดวงใจ

ตอนนี้ได้เป็นฮองเฮาแล้ว แต่ฮ่องเต้ก็เห็นแก่อำนาจตระกูลตงฟางที่คอยหนุนหลังนางอยู่เท่านั้น

“หากเจ้าไม่ได้เกิดอยู่ในตระกูลที่ดี ก็จะไม่เป็นเช่นนี้” ฮองไทเฮาโบกมือมองดูนางอย่างขมขื่น

ตงฟางฮองเฮานั่งลง เอาสายเชือกธรรมดาวางบนมือนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ พร้อมยิ้มพูดว่า “ชะตาชีวิตเป็นเช่นนี่”

พูดเสร็จ นางก้มหัวคำนับฮองไทเฮาสามครั้ง แล้วก็เดินจากไป

รอเมื่อดึกดื่นค่ำเงียบสงบ วังเย็นมีเสียงดิ้นรนดังขึ้น สุดท้ายรถขนน้ำคันหนึ่งก็เดินทางออกไปจากวัง

แสงไฟในตำหนักฮองเฮายังสว่างอยู่ นางเอนพิงอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟยอย่างเกียจคร้าน ไม่ใช่คนที่คอยถามว่าคืนนี้ฮองเต้ไปตำหนักไหน พูดขึ้นเพียงว่า “ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว…แต่ฮองเฮาเหนียงเหนียง หากฮ่องเต้รู้เรื่อง….”

“ชีวิตของข้านี้ ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว” ตงฟางฮองเฮาวางหัวลง แล้วก็นอนหลับไป

……

ซ่านจินจื๋อถูกปฏิเสธให้อยู่ด้านนอกพระราชวัง คืนวันที่สองแล้วก็ยังนอนไม่หลับ

ตงฟางซวนเอ๋อที่ไม่ได้เจอมานานยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ไกล กำหมัดแน่นจนเลือดไหล เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “เสด็จป้านาง…”

“ชีวิตของนาง ไม่ว่ายังไงก็จะมีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงซ่านจินจื๋อแหบแห้ง

ตอนนั้นนางสมรู้ร่วมคิดกับฮองเฮาองค์ก่อน ตอนนี้จะต้องไม่ยอมปล่อยฮองเฮาคนใหม่คนนี้ไปแน่ เขาคิดถึงหวางกงกงที่เป็นไส้ศึกถูกเปิดเผยแล้ว ฮ่องเต้ไม่เชื่อถืออีกแล้ว แต่ก็ยังสามารถติดต่อกับฮองเฮาได้

เสด็จพี่ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?

วังที่กว้างใหญ่ในตอนนี้กลายเป็นสถานที่ที่ไปมาได้ตามใจ เขาไม่สนใจสถานการณ์ในตำหนักอื่น และก็ไม่สนใจคนสนิทที่หักหลัง แม้แต่คนข้างหมอนก็วางไว้ที่ที่อันตรายที่สุด