บทที่140 หอฟังลม

บทที่140 หอฟังลม

ค่อยๆฟื้นขึ้น ได้ยินเพียงเสียงคนพูดคุยขึ้นๆลงๆ ยากต่อการแยกแยะ

ความเจ็บปวดของกราม กู้อ้าวเวยถูกบังคับให้เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นครึ่งหนึ่ง สามารถเห็นเรือนร่างหนึ่งเพียงเลือนราง แต่ข้างใต้ตัวนางดูเหมือนว่าจะเป็นรถม้า สั่นโครงเครงไปมาไม่หยุด

ในเวลาต่อมา เขาคนนั้นถึงปล่อยมือออกจากกรามของนาง ราวกับว่ากำลังเปิดออกสาบเสื้อที่หลวมอยู่แล้วของนาง ดูเหมือนหลังจากที่เห็นอักษรหยุนตรงกระดูกไหปลาร้าแล้ว พึมพำด้วยความพึงพอใจอย่างมาก

ในหัวของกู้อ้าวเวยเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ในความทรงจำของตนยังคงหยุดอยู่ที่ตรอกด้านหลังตำหนักองค์ชายสี่ตอนที่จากมา

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ความโครงเครงไปมาทำให้นางวิงเวียนศีรษะ และถึงแม้จะอยากเป็นลมก็ไม่สามารถทำได้ ในที่สุดก็สามารถดึงทั้งสองให้สบตากัน เห็นเด็กสาวที่นั่งอยู่ต่อหน้าตนเองชัดขึ้น เด็กสาวคนนี้อายุยังน้อยไม่น่าจะเกิน17 หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บนข้อมือยังสามารถเห็นรอยสักที่มีเสน่ห์

“ดูเหมือนว่า ในที่สุดท่านก็ได้สติบ้าง” เด็กสาวเห็นนางมองมาที่ตัวเองเป็นเวลานานแล้ว เพียงลากนางขึ้นมา และดึงให้ไปนั่งลงบนที่นั่งของรถม้า เพื่อให้กู้อ้าวเวยสามารถพิงอยู่บนไหล่ของนางได้

กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าอาการคลื่นไส้รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว เพียงแค่กำลังยกปลายนิ้วขึ้น เด็กสาวคนนั้นก็ใช้โซ่ตรวนคล้องเข้าที่ข้อมือของนาง แล้วยังตบเบาๆที่ใบหน้าของนาง: “ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าทายาทของตระกูลหยุนก็ป่วยเป็น อีกทั้ง ข้อมือของท่านก็ช่างผอมเกินไป ดูเหมือนว่าตำแหน่งพระชายาจิ้งนี้ก็ไม่ได้สุขสบายนัก

เด็กสาวบังคับหันใบหน้าของนางเข้ามาดู ค่อยๆสำรวจไปทั่วใบหน้าแล้วหัวเราะเยาะ

กู้อ้าวเวยรู้สึกเจ็บลำคอ วิงเวียนศีรษะ พักเป็นเวลานานก่อนที่จะเอนพิงไหล่ของหญิงสาวและพูดว่า: “เจ้าเป็นคนของโหวเซ่อ……”

“ดูออกได้อย่างไรกัน?” หญิงสาวดึงเชือกเส้นหนาจากโซ่ตรวน และมองไปที่กู้อ้าวเวยด้วยความสนใจ

“ฟังจากคำพูดของเจ้าก็รู้แล้ว” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เพียงแค่หัวเราะเบาๆ: “ตอนนี้พวกเจ้ากล้าหาญจนสามารถลักพาตัวข้าไปเช่นนี้ ก็คงจะมีความมั่นใจมากมาย ดังนั้น แต่ข้าก็ยังไม่ทราบจุดประสงค์ของพวกเจ้าคืออะไรกันแน่?”

เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วทำเพียงแค่ป้อนบางสิ่งบางอย่างเข้าไปในปากของกู้อ้าวเวย แล้วพูดต่อ: “ท่าน ควรรู้ไว้ว่าตระกูลหยุนของท่านทำเรื่องราวอะไรไว้ต่อตระกูลจูของเราบ้าง? ไม่ทราบว่าท่านแม่และท่านปู่ของท่านเคยพูดถึงให้ท่านบ้างไหม!”

กู้อ้าวเวยรู้สึกสบายมากขึ้นแล้วเล็กน้อย แล้วเอนตัวเข้ามุม มองไปที่นางด้วยความแปลกใจ

เด็กสาวตรงหน้าถึงเผยปากเล่าว่า นางชื่อจูเซ เป็นเด็กสาวในบ้านของโหวเซ่อ ตั้งแต่เด็กนางก็ได้ฟังเรื่องราวมาจากผู้อาวุโส ตระกูลหยุนเคยเป็นเจ้านายของตระกูลจู แต่กลับไม่เคยมองว่าตระกูลจูเป็นคน เพียงแค่ใช้คนของตระกูลเพื่อทดลองตัวยาเท่านั้น แล้วยังใช้ตระกูลจูให้ปกป้องตระกูลหยุน

หลังจากลูกหลานของตระกูลจูได้รับรู้ความจริงแล้วก็ได้แยกย้ายจากไป และสาบานว่าจะล้างแค้น แต่ว่าเลือดของตระกูลจูยังคงมีพิษตกค้างจากการทดลองครั้งก่อน ไม่ว่าจะเป็นคนประเภทใดก็ไม่สามารถแก้ไขได้ และคนที่มีอายุยืนที่สุดก็มีชีวิตไม่เกินสี่สิบห้าเท่านั้น

“แต่ผู้คนต่างก็บอกว่าโหวเซ่อมีทักษะทางการแพทย์โด่งดังเทียบเท่าตระกูลหยุน เช่นนี้แล้ว ตระกูลจูของพวกเจ้าก็คือหัวขโมย” กู้อ้าวเวยกลับยกมุมปากขึ้น ยังไม่ทันจะพูดประโยคต่อจากก่อนหน้าก็ต้องแลกมาด้วยรอยตบบนใบหน้าจากจูเซ

จูเซดวงตาแดงก่ำ: “เจ้าไม่รู้อะไรเลย! ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมตระกูลหยุนถึงเลือกให้เจ้ามารับช่วงของสืบทอด

ปวดร้าวไปทั้งแก้ม เห็นดาวระยิบระยับ กู้อ้าวเวยขยับเล็กน้อย มองไปที่จูเซอีกครั้ง: “ตั้งแต่ต้นข้าก็ไม่เคยรู้อะไรเลย แต่ทั้งตระกูลหยุนและโหวเซ่อต่างก็ดึงข้าให้มาเกี่ยวข้อง พูดก็พูด ผู้ที่บริสุทธิ์ที่สุดก็คือข้า”

“ท่านเป็นคนนั้นที่จะได้รับทุกอย่าง! ตระกูลหยุนตอนนี้ถูกใช้โดยราชวงศ์ชางหลาน แต่พวกข้าตระกูลจูกลับต้องระหกระเหินทั่วสี่ทิศเพื่อไม่ให้ถูกหาเจอ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านคือพระชายาจิ้ง ฐานะสูงส่งทะนงตน……”

เพื่อรอให้นางพูดจบ กู้อ้าวเวยกลับยกมุมปากขึ้นเพื่อเยาะเย้ยตนเอง

ในรถม้าตอนนี้มืดไปทุกด้าน ถนนหนทางเพิ่มความโครงเครงมากขึ้น เห็นได้ชัดว่าออกจากเมืองเทียนเหยียนมานานแล้ว และคนพวกนั้นที่ปกติเห็นนางออกจากเมืองก็ยังขัดขวางอย่างผู้เฝ้าประตูเมืองกลับไม่เห็นพวกเขากั้นให้หยุดลง มิฉะนั้นรถม้านี้ก็คงจะไม่ได้ผ่านออกมาง่ายดายเช่นนี้

จูเซปิดปากลงทันที และดูเหมือนว่าก็เริ่มรู้สึกตัว จึงยกม่านขึ้นเหลือบมองหนึ่งครั้ง: “พระสวามีของท่าน ไม่ได้มีความรักต่อท่านเลยแม้แต่น้อย”