บทที่154 นามแฝงเอ่อร์ชิง

บทที่154 นามแฝงเอ่อร์ชิง

“อะไรที่เรียกว่าไม่มีข่าวคราวเลย”

ซ่านจินจื๋อหันไปมองคนข้างหลังอย่างกุ่ยเม่ยเฉิงซาน พวกเขาไม่สามารถค้นเจอร่องรอยของโหวเซ่อเลย

ซ่านเซียนหยวนที่นำกำลังออกไปตามหาก็ล้มเหลวกลับมาเช่นกัน ทุกอย่างไร้ประโยชน์

องค์ชายหกก็ลงแส้ม้าเร็วตอบกลับข้อความ เพื่อแสดงออกว่าร่องรอยของโหวเซ่อสูญหายแล้ว ค้นหาไม่พบจริงๆ แล้วย้ำกับคนของตนอย่าได้คลาดกันเด็ดขาด” เซียวไห่เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ

ซ่านจินจื๋อหายใจหนึ่งเฮือก หากว่าตอนนั้นเขาไม่กลับมาเพียงเพราะซูพ่านเอ๋อ ไม่แน่ว่า……

ทหารนายหนึ่งจากข้างนอกรีบวิ่งเข้ามา สองมือกำเข้าหากัน

“ท่านอ๋อง! องค์ฮ่องเต้ได้ยินข่าวเรื่องนี้แล้ว มีรับสั่งว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของตระกูลหยุนและราชวงศ์ อย่าได้ให้ลุกลามใหญ่โต แล้วได้ส่งคนของรัชทายาทและคนขององค์ชายสามออกค้นหาแล้ว ท่านอ๋องได้โปรดอย่าได้ร้อนใจ

ซ่านจินจื๋อหลังผ่อนคลายกำปั้นออกเล็กน้อยก็กลับกำแน่นขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายทำได้เพียงพยักหน้า: “ส่งคนออกตามหาต่อไป อย่างเงียบๆ”

“เสด็จอา! ไม่ว่าท่านพ่อจะรับสั่งอย่างไร แต่นั่นก็คือชีวิตหนึ่งชีวิต!” ซ่านเซียนหยวนก้าวมาข้างหน้าแล้วพูด ซ่านจินจื๋อกลับเพียงแค่ดึงประตูปิดแน่นเสียงดังปัง แล้วไม่พูดอะไรอีก

ทุ้งโจวเองก็ยังไม่ทันได้ดูแลคู่ข้าวใหม่ปลามัน หลังจากที่ต้องรีบร่ำลาภรรยาแล้วก็ออกไปค้นหากู้อ้าวเวยเช่นกัน

แต่ซ่านเซียนหยวนที่ยังไม่ทันเดินออกจากตำหนักอ๋องจิ้ง ก็เห็นลี่วานที่สวมใส่ชุดจีนโบราณทั้งตัวกำลังยืนอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นซ่านเซียนหยวน ก็เดินเข้าไปหาพร้อมสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลัง: “องค์ชายสี่ เมื่อสักครู่พระมารดาได้ให้คนมาส่งข่าว”

“พระมารดารับสั่งว่าอย่างไร?” ดวงตาซ่านเซียนหยวนอ่อนลงเมื่อพูดถึงพระมารดา ขณะที่ลี่วานรับผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือแล้วซับเหงื่อตรงหน้าผาก

หลังจากการอภิเษกแล้ว พวกเขาได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน พอเจอหน้ากันซ่านเซียนหยวนกลับทำเป็นมองไม่เห็นนาง ทำให้นางต้องเพิ่มความกล้าอย่างมากที่จะพูดออกไป: “พระมารดารับสั่งว่าให้ท่านไม่ต้องไปสนใจเรื่องนี้แล้ว และยังบอกว่า……แทนที่จะใช้เวลาไปกับเรื่องนี้ ไม่ดีกว่าหรือที่จะต่อสู้เพื่อครองบัลลังก์”

ลี่วานยิ่งพูดน้ำเสียงยิ่งเบาลง ดูเหมือนประโยคนี้รู้สึกว่ายากที่จะพูดออกจากปาก

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่นางเคยยั่วโมโหซ่านเซียนหยวนแล้ว ก็รู้ได้ว่าบางคำพูดก็ไม่ควรพูดออกมา

สีหน้าของซ่านเซียนหยวนเปลี่ยนทันที แต่เพราะเป็นคำพูดของเสียนเฟย(พระสนม) เขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ จึงพูดเพียง: “ฤดูร้อนอากาศค่อนข้างร้อน เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ รอให้เรื่องนี้จบลง ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวพักผ่อนกันสักพัก ไปผ่อนคลายอารมณ์”

“เพคะ” ลี่วานพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วรีบหลบทางให้

กระทั่งซ่านเซียนหยวนออกจากที่นี่แล้ว สาวใช้ที่ยืนข้างลี่วานก็พูดเสียงเบา: “ฟูเหริน องค์ชายสี่ดูเหมือนจะไม่มีความสนใจในราชบัลลังก์แม้แต่น้อย พระสนมเสียนเฟยหวังลูกให้เป็นมังกร พวกเราควรจะโน้มน้าวใจอย่างไรดี?”

“ยังไม่ต้องรีบ ข้ายังไม่ได้รับความไว้วางใจจากเขา เรื่องรายละเอียดการหายตัวไปของพระชายาจิ้งเขาก็ไม่เคยบอกข้า เกรงว่าอาจเพราะกลัวว่าข้าจะนำไปบอกกับพระมารดา เพราะพระมารดาเกลียดนางจิ้งจอกนั่นอย่างมาก” ลี่วานพลันใบหน้าเย็นชาลง แล้วหันหลังเดินจากไป

พระชายาจิ้งคนนี้ หากว่าวันข้างหน้ากลับมาไม่ได้คงจะดี

ถ้าไม่มีพระชายาจิ้งคอยจัดการแล้ว ขอเพียงแค่พระมารดาและครอบครัวของตนร่วมมือกัน องค์ชายสี่ก็จะไม่คิดอีกต่อไปว่าที่อ๋องจิ้งดีต่อเขานั้นคือความจริงใจ องค์ชายสี่คือคนที่อ๋องจิ้งสนิทใจที่สุด เช่นเดียวกัน ก็เป็นใบมีดคมที่ไว้ฆ่าอ๋องจิ้ง

สิ้นแล้วอ๋องจิ้ง องค์ชายสี่ถึงจะมีวันที่ได้ขึ้นครองบัลลังก์