บทที่156 บัณฑิตขี้โรค

บทที่156 บัณฑิตขี้โรค

ออกจากตำบลซ่านหลินหนึ่งลี้ยังมีจวนหลังใหญ่หนึ่งหลังอยู่ในป่า

ป้ายแผ่นใหญ่บนหน้าประตูเขียนว่าจวนเมิ่งสองพยางค์ กู้อ้าวเวยตามหลังเฟิงเมี่ยวเดินเข้าข้างใน จวนเมิ่งนี้ยังให้ความรู้สึกผ่อนคลายและขลัง เมื่อเทียบกับการตกแต่งของที่อื่นๆ หน้าต่างของเขาใส่ใจในการแกะสลักทั้งหมด ค่อยๆเข้าไปข้างใน จะเห็นสี่ฤดูในหนึ่งปี สิบสองเดือนบนหน้าต่างแต่ละอันที่ไม่เหมือนกัน

เมื่อเดินมาถึงในห้องโถง แม่บ้านในจวนก็ทักทายขึ้น: “นายท่านซู๋ ฮูหยินซู๋ คุณหนูซู๋”

แม่บ้านแสดงออกถึงความสุข ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกับดวงตาโตหนึ่งคู่ อายุมากแล้วจึงทำให้พูดจาดูมีจริตจะก้าน

“อั๊ยโหย หญิงงามท่านนี้คือใครกัน? เป็นคนที่นายท่านซู๋หามาเพื่อเป็นคนรักคุณชายน้อยของข้าใช่หรือไม่?” แม่บ้านเมื่อเห็นกู้อ้าวเวยตรงหน้าชัดๆ เห็นรูปร่างผอมบางของนาง ก็เปลี่ยนหัวข้อทันใด: “แม่นางนี่คือไม่ทานข้าวหรือ ยัยไง่หงรีบไปจัดกับข้าวเพิ่มไป!”

“ใช่!” หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างปิดปากหัวเราะเบาๆ แล้วรีบเดินออกไป

กู้อ้าวเวยรู้สึกกระอักกระอ่วน ฉับพลันก็ถูกแม่บ้านท่านนี้ผลักเบาๆให้ไปนั่งลงบนเก้าอี้ แม้แต่จะแนะนำตัวก็ทำไม่ได้

ผ่านไปสักพัก บนโต๊ะก็วางเต็มไปด้วยกับข้าว ซู๋โหย่วเว่ยพาทุกคนนั่งลงบนที่นั่ง โดยไม่รอเจ้าบ้านมาก็จับตะเกียบขึ้น ทำเหมือนที่นี่เป็นบ้านของตนเอง ซู๋โหย่วเว่ยก็อธิบายว่า: “นายท่านเมิ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้า ลูกชายคนโตของเขาออกไปค้าขาย ลูกชายคนเล็กเต็มไปด้วยพรสวรรค์ แต่ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิด ฮูหยินเมิ่งก็ล้มป่วยเพราะคลอดบุตร วันๆยังซึมเศร้าเพราะอาการป่วยของบุตรชายคนเล็ก

“ดังนั้นก่อนมาครั้งนี้ ท่านจึงอยากให้ข้าช่วยรักษาฮูหยินเมิ่งและคุณชายเมิ่ง?” กู้อ้าวเวยก็จับตะเกียบมากินด้วย ทุกอย่างรวดเร็วเสมือนพายุหอบเอาปุยเมฆทำให้แม่บ้านและยัยไง่หงที่อยู่ข้างๆพูดไม่ออก

“ใช่ ข้าได้ดูใบสั่งยาของเจ้าแล้ว ประโยชน์ยังไม่ต้องพูดถึง แม้ว่าครอบครัวของข้าจะฝึกฝนแพทย์มาหลายชั่วอายุคนก็ไม่กล้าจ่ายใบสั่งยาพวกนี้ของเจ้า”

“ท่านไม่กลัวว่าข้าจะทำอันตรายพี่น้องของท่านหรือ? ข้าเป็นแค่คนที่มีที่มาไม่ชัดเจน” กู้อ้าวเวยวางลงตะเกียบพร้อมถ้วยที่ว่างเปล่า

เมื่อถูกถามเช่นนี้ ซู๋โหย่วเว่ยเพียงแค่จับที่ปรอยผม เฟิงเมี่ยวที่อยู่ข้างกันจึงพูดด้วยเสียงต่ำ: “สามีข้าก็เป็นหมอเช่นกัน หากเจ้าคิดจะลงมือกระทำ ก็ต้องผ่านความสัมพันธ์ของพวกข้าด้วย”

“ฮูหยินช่างเป็นคนที่พูดตรงนัก” กู้อ้าวเวยเพียงแค่ค่อยๆพยักหน้า ดูแล้วสามีภรรยาตระกูลซู๋ก็ไม่ใช่ไม่มีการระวัง พูดเสร็จนางก็ลุกขึ้น แล้วยืนตรงประตูมองไปในที่ไกลๆ เหม่อลอยเล็กน้อย

แม่บ้านเก่าแก่เพียงส่งสายตากับยัยไง่หง ยัยไง่หงนั่นก็เข้าใจได้จึงเดินไปข้างหน้า: “แม่นางเหตุใดมายืนอยู่ตรงนี้ ตรงนี้เป็นช่องรับลม”

“เพิ่งทานข้าวแล้วไม่ควรนั่งนาน” และข้อมือของนางและหน้าอกเจ็บอีกครั้ง หายใจไม่สะดวกเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงนี้คือกำลังดี

ซู๋โหย่วเว่ยเฟิงเมี่ยวยังไม่ทันทานเสร็จ ก็เห็นชายในชุดสีน้ำเงินเข้มเดินมาตามระเบียงทางเดินข้างๆ ใบหน้าซูบผอม ร่างกายทั้งผอมทั้งอ่อนแอไม่มีที่เปรียบ ทุกก้าวที่ก้าวเท้าออกกลับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก เป็นอาการที่ป่วยหนักจริงๆ

“กู้อ้าวเวยเองก็มองตาม สายตาสบกัน นางกำลังคิดว่าผู้ชายคนนี้เหมือนได้รับพิษ แต่ผู้ชายอ่อนแอนั่นเมื่อเห็นนางกลับชะงัก แล้วเร่งฝีเท้าเดินมา ถามไปยังยัยไง่หง: “ปล่อยให้หญิงสาวเข้ามาตามอำเภอใจได้อย่างไรกัน”

“คุณชายน้อย ท่านนี้ไม่ใช่หญิงสาวอย่างว่า แต่เป็นหมอที่นายท่านซู๋พามาด้วย บอกว่าจะมาช่วยรักษาอาการป่วยของท่านและฮูหยินเพื่อหาเงินค่าเดินทางเพคะ” ยัยไง่หงกลับดึงคุณชายน้อยเข้ามาในห้องโถงใหญ่แทน

คุณชายน้อยโค้งคำนับให้กับพวกของซู๋โหย่วเว่ยแสดงถึงความเคารพนับถือมากมาย

“ข้าคือเมิ่งซู่ ไม่ทราบว่าแม่นาง……”

“เอ่อร์ชิง เพราะมีเหตุบางอย่างทำให้ต้องตกอับอยู่ที่นี่ ตั้งใจใช้นามแฝงเพื่อไม่ก่อให้เกิดปัญหา” กู้อ้าวเวยสามารถดูออกว่าซู๋โหย่วเว่ยและคุณชายตรงหน้าต่างเป็นคนที่มีความคิดละเอียดอ่อน จึงได้บอกที่มาบางส่วนของตนเองออกไป