บทที่159 วิ่งทั่วสี่ทิศ

บทที่159 วิ่งทั่วสี่ทิศ

“ตำหนักอ๋องจิ้งและตำหนักองค์ชายสี่นี้ช่างน่าสนใจจริงๆ”

หลังจากได้รับข้อความจากฉีหลินแล้ว ซ่านเซิ่งหานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เพียงมองจดหมายในมือ ก็เหม่อเล็กน้อย

กลับคิดไม่ถึงว่ากู้อ้าวเวยคนนี้ถึงไม่มีใครช่วยเหลือ ก็สามารถหนีออกมาจากเงื้อมมือของโหวเซ่อได้ ทำให้เขารู้สึกถึงความแปลกใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าจริงๆ แต่ในเวลานี้ เขายังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ต้องจัดการ

สายตาเย็นชาส่งไปยังเยว่ที่อยู่ข้างๆ ซ่านเซิ่งหานพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและเย็นชามาก: “เจ้า เป็นคนสุดท้ายที่เห็นกู้อ้าวเวย เหตุใดรู้เห็นเหตุการณ์แล้วไม่รายงาน? ตั้งใจปล่อยให้นางถูกคนของโหวเซ่อจับตัวไป?”

เยวนิ่งชะงัก หรือว่าวันนั้นตอนที่ถูกพาไปกู้อ้าวเวยเหลือบมาเห็นนางแล้ว?

คิดมาถึงตรงนี้ นางจึงได้รีบคุกเข่าลง: “ข้าเพียงแค่ไม่อยากให้เรื่องราวของกู้อ้าวเวยมาเปิดเผยแผนการของท่าน ตอนนี้ท่านกำลังยุแยงให้องค์ชายทั้งหลายแตกความสัมพันธ์กัน หากว่าเวลานั้นยื่นมือช่วยพระชายาจิ้ง จะต้องกลายเป็นหนามยอกอกของคนอื่นๆ

“แม้ว่าข้าไม่ยื่นมือช่วย ก็ควรแจ้งตำหนักอ๋องจิ้งให้ยื่นมือช่วย เจ้าก็รู้ดีว่าตัวหมากรุกชิ้นดีอย่างกู้อ้าวเวยเช่นนี้มีไม่มากแล้ว”

ซ่านเซิ่งหานจ้องมองด้วยความโกรธ จึงเอาจดหมายในมือโยนไปตรงข้างๆเท้าของเยว่ แล้วพูดต่อ: “ข้าก็แค่หลอกลวงเจ้า กลับคิดไม่ถึงว่าวันนั้นเจ้าจะเห็นจริงๆ!”

เยว่แดงไปทั้งใบหน้า โขกศีรษะกับพื้นด้วยความแรงสองครั้ง ทำให้เกลียดชังกู้อ้าวเวยมากยิ่งขึ้น

“คุกเข่าจนพระอาทิตย์ตก นอกจากนี้ รีบส่งใครสักคนให้ไปรายงานเรื่องนี้กับเสด็จพ่อทันที ให้เสด็จพ่อไปจัดการเรื่องนี้” ซ่านเซิ่งหานโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแทบควบคุมไม่ได้

เยว่คือผู้ที่เขาฝึกฝนด้วยมือตนเพื่อให้ภักดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า นางกลับแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน หรือคิดจริงๆว่าเพราะเขาชอบในตัวกู้อ้าวเวยจึงได้ใส่ใจเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักดูแลผลประโยชน์โดยรวมก่อน

ในช่วงเวลาที่กำลังโกรธกริ้ว ฉางอีฉินก็เดินเข้ามาพร้อมกับขนมว่าง: “เตี้ยนเซี่ยนี่เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงให้น้องเยว่คุกเข่าอยู่ด้านนอก?”

“นางทำผิดพลาด จำเป็นต้องลงโทษ วันนี้ข้าจะอยู่ห้องหนังสือ พวกเจ้าไม่จะจำเป็นต้องรอข้าแล้ว”

คืนนี้ ซ่านเซิ่งหานจะส่งคนออกไปสอดแนมข่าวคราวจากทุกๆทาง ที่สำคัญต้องไปดูที่ตำบลซ่านหลิน ว่ากู้อ้าวเวยเป็นหรือตายกันแน่ หรือว่า ข่าวนี้จะเป็นของปลอม

หากว่ากู้อ้าวเวยตายแล้ว เขาก็ไม่มีใครที่สามารถฝังตัวอยู่ในตำหนักอ๋องจิ้งคอยเป็นสายลับแล้ว

ฉางอีฉิงในแววตาอ้างว้าง ได้วางของลงแล้วจากไป ขณะที่เดินผ่านเยว่ ก็ถูกเยว่ดึงรั้งที่ปลายชุด

“เกิดอะไรขึ้น?” ฉางอีฉิงจึงรีบนั่งยองๆมองไปที่นาง

เยว่นัยน์ตาแดงก่ำ สีหน้าซีดขาว พูดด้วยเสียงเบาๆ: “องค์ชายสามไม่รู้ว่าถูกกรอกด้วยซุปเสน่ห์หาอะไร เมื่อสักครู่เพิ่งตำหนิข้าเพียงเพราะเรื่องของพระชายาจิ้ง กล่าวว่าตอนที่ข้าจากมาพบเห็นพระชายาจิ้ง เหตุใดถึงไม่ปกป้อง……”

“นี่……พระชายาจิ้งและเตี้ยนเซี่ยคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน” ฉางอีฉินรู้สึกว่าเรื่องราวไม่ถูกต้อง

“ทำไมจะไม่มีความเกี่ยวข้อง ข่าวลือก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ของปลอม ท่านพี่อีฉิง ท่านเองก็ต้องระวัง” เยว่พูดแล้ว ในใจก็รู้สึกน้อยใจยิ่งขึ้น สิบกว่าปีที่อยู่เคียงข้าง ก็ยังเทียบไม่ได้กับคนๆเดียวอย่างกู้อ้าวเวย

ฉางอีฉินไขว้เขวตาม เมื่อรับฟังเรื่องราวแล้ว ก็ส่งคนไปตามหาข่าวคราวของพระชายาจิ้งเป็นการส่วนตัว

รอจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน เยว่ก็อดทนไม่ไหวแล้ว ซ่านเซิ่งหานถอนหายใจต่อตัวนาง นางก็เพียงแค่หัวเราะเยาะเย้ยในใจ

เตี้ยนเซี่ยถูกคนล่อลวงให้หลงใหลแต่กลับไม่รู้ตัว

……

วันที่สอง ฮ่องเต้อยู่ที่ตำหนักของเสียนเฟยทรงโกรธกริ้วเป็นอย่างมาก มีคำสั่งให้เรียกตัวอ๋องจิ้งและองค์ชายสี่เข้าวัง