ตอนที่ 186
บทที่186 ข้าไม่เคยทำ
October 22, 2026
บทที่186 ข้าไม่เคยทำ
ลมโชยพัดผ่าน เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงปิดตาคน
กลางลานในเวลานี้ ซ่านเซียนหยวนพาลี่วานเข้ามาด้วยความเร่งรีบ กลับเห็นว่าดาบเล่มยาวที่ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วนของซ่านจินจื๋อจ่ออยู่ตรงลำคอของกู้อ้าวเวย และจากนั้นเพียงแค่ไอออกมาสองสามครั้ง ยิ้มอย่างขมขื่น: “ท่านคิดว่าข้าจะฆ่าซูพ่านเอ๋อหรือ?”
”ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นข้าที่มองเจ้าผิดไป เจ้ามันนางอสรพิษ!”
ซ่านจินจื๋อไม่ได้ลดดาบลงแม้แต่น้อย มืออีกข้างกลับบีบเข้าที่ลำคอของนาง กดนางเข้ากับเสาต้นข้างๆ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ แรงทั้งหมดที่มีใช้มันเกือบจะทั้งหมด
กู้อ้าวเวยหน้ามืด จิตใต้สำนึกทำให้นางจับเข้าที่แขนของซ่านจินจื๋อ กลับไร้เรี่ยวแรง
”ข้าไม่ได้……”
“เจ้าอิจฉาที่ข้าทุ่มเททั้งใจต่อซูพ่านเอ๋อ ดังนั้นจึงได้กระทำเช่นนี้! ใช่หรือไม่! เจ้าคิดว่าถ้าหากข้าไม่มีซูพ่านเอ๋อแล้วจะปฏิบัติกับเจ้าอย่างดีหรือ!” ซ่านจินจื๋อกระแทกนางลงกับพื้น
กู้อ้าวเวยรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ไหล่และหลังของนาง อวัยวะภายในดูเหมือนจะถูกบีบเข้าด้วยกัน
”เสด็จอา! ท่านกำลังจะทำอะไร” ซ่านเซียนหยวนรีบวิ่งเข้าไปกอดแขนของซ่านจินจื๋อไว้: “มีเรื่องอะไรกันถึงได้ไม่สามารถพูดกันดีๆ!”
ในเวลาต่อมา ดาบเล่มยาวในมืออีกข้างของซ่านจินจื๋อก็ได้แทงเข้าไปที่หัวไหล่ของกู้อ้าวเวยแล้ว
“อ๊าก~~!” กู้อ้าวเวยร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด ตรงหน้าดำมืดโกรธจนจวนจะหมดสติ
ทำเอาซ่านเซียนหยวนตกใจผงะ ขนาดใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกลับยากที่จะเขย่าซ่านจินจื๋อให้แยกออกมาได้ ซ่านจินจื๋อดวงตาทั้งสองข้างแดงเถือก น้ำตานั้นที่รินไหลออกมาเหมือนดั่งโลหิต เขาตะโกนออกมาสุดเสียงพร้อมวาดเอาดาบเล่มยาวกลับคืน ไม่ได้ใส่ใจร่างกายของกู้อ้าวเวยที่เด้งออกไป จากนั้นก็กระแทกกับพื้นอย่างแรง เพียงใช้สายตาที่สับสนมองมาที่เขา
“ข้าเชื่อเจ้า……แต่ซูพ่านเอ๋อเป็นคนรักเพียงคนเดียวของข้า……”
”เหอะ……” กู้อ้าวเวยรู้สึกว่าตรงหน้ามืดสนิท แต่ยังคงฝืนใจเกร็งตัวลุกขึ้นยืน คายเลือดออกมาจากปาก แต่ก็เพียงแค่เอามือกุมบาดแผลบนไหล่บางไว้แน่น เนื้อตัวสั่นไม่หยุด: “พูดมาเช่นนี้ ข้าที่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครรักและดูแลก็สมควรตายด้วยน้ำมือของท่าน!”
นางเดินโซเซตรงเข้าไปหาซ่านจินจื๋อ ชายหนุ่มที่ปกติสีหน้าเย็นชาตอนนี้กลับบ้าคลั่งดั่งสัตว์ป่าดุร้าย
และทั่วตัวของนางเต็มไปด้วยเลือดสีแดง ใบหน้าเปื้อนเลือด กลับยังคงฝืนลมหายใจเฮือกสุดท้ายเดินไปตรงหน้าของเขา น้ำตาไหลเป็นสาย: “ข้าไม่ได้วางยาพิษ! ข้าก็ไม่ต้องการตำแหน่งพระชายานี่! ข้าต้องการเพียงแค่ความปลอดภัยของตระกูลหยุนของข้า! ข้าต้องการเพียงแค่เดินทางไปทั่วเพื่อรักษาคน! เป็นท่านที่ติดหนี้ข้า!”
“เจ้ามันคนช้ำต่ำ!” ซ่านจินจื๋อคำรามเสียงต่ำออกมาจากลำคอ ดาบในมือของซ่านจินจื๋อยกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
กู้อ้าวเวยเดินโซเซไปไม่กี่ก้าว แสงสีเงินของใบมีดเหมือนดั่งฉากหนึ่งในฝันร้าย
”ความฝันเป็นจริง……”
เสียงพูดพึมพำกับตนเอง มีดของซ่านจินจื๋อฉับพลันกลับค้างอยู่กลางอากาศ โดยไม่คาดคิดก็กระแทกกับพื้นตรงหน้า
กู้อ้าวเวยก็ล้มลงกับพื้น ชิงต้ายใช้แขนขาคลานเข้ามาแล้วกอดนางไว้ในอ้อมแขน สองมือที่สั่นเทายื่นไปกุมบาดแผลของนางไว้: “ท่านอ๋อง! พระชายาไม่มีทางวางยาพิษแม่นางพ่านเอ๋อแน่นอน! นางไม่มีทางทำเรื่องอย่างนี้แน่นอน!”
”ใช่แล้วเสด็จอา เรื่องนี้ต้องสอบสวนดีๆ ไม่แน่อาจจะเป็นคนของโหวเซ่อที่คอยบงการอยู่ข้างหลัง!”
”หลบไป” ซ่านจินจื๋อเพียงผลักออกซ่านเซียนหยวนที่เข้ามาข้างตัว มีดในมือก็โยนทิ้งแล้ว
กระชากนางออกมาจากอ้อมแขนของชิงต้าย: “ยาถอนพิษ! เอายาถอนพิษออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
กู้อ้าวเวยอ้าปากพะงาบๆ กระอักเลือดออกมาอีกไม่น้อย
ชิงต้ายรีบแย่งกู้อ้าวเวยมาจากอ้อมแขนของซ่านจินจื๋อ แล้วกอดกระชับไว้ในอ้อมอก: “ท่านอ๋อง! ร่างกายของพระชายาอ่อนแอ หากว่ายังทุบตีนางอีก……”
”ไป……” กู้อ้าวเวยไร้สติพยายามผลักนางออกไป