บทที่408 แผนทีละขั้น

บทที่408 แผนทีละขั้น

บนหนทางยาวไกล คนบนรถม้าไม่ยอมให้สั่นสะเทือนจึงต้องไปอย่างช้าๆ

คืนนี้จึงต้องพักอยู่กลางเขาห่างไกลบ้าน

ในช่วงกลางดึก ผิงชวนกับหลิ่วเอ๋อร์ได้ยินเสียงกระดิ่งเบาๆ ก็ฟื้นขึ้นมาทันทีก็เห็นรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามาในป่าลึกอย่างช้าๆเมื่อรถเพิ่งหยุดลง คนที่มีผ้าปิดหน้าก็รีบกระโดดลงแล้วรีบมาที่ในบ้าน

เมื่อเห็นกู้อ้าวเวยนอนปิดตาสนิทอยู่ที่เตียง คนที่มีผ้าปิดหน้าก็ลุกลี้ลุกลนทันทีรีบจับชีพจรนาง แล้วพูดอย่างโมโหว่า “ยาพิษสองชนิดนี้เป็นยาพิษของตระกูลหยุนของข้า! ซ่านจิงจื๋อหลอกคนเกินไปจริงๆ ตอนนั้นข้าน่าจะลงมือแต่แรก ให้เขากู้เฉิงถูกค้นบ้านแล้วเอาเว่ยเอ๋อกลับมา”

ผิงชวนเห็นว่านางโมโหก็แค่มายืนข้างๆแตะหลิ่วเอ๋อร์เบาๆ

หลิ่วเอ๋อร์ก็จนปัญญาเพียงแค่เดินไปข้างหน้าจับนางไว้แต่พูดเบาๆว่า “เจ้านาย นายหญิงน้อยก็ยังโทษท่านนะ นางอยากพบท่านแต่ท่านกลับไม่ยอม พูดไปพูดมาก็เป็นความผิดของท่าน…..”

“ข้า….”หยุนหว่านไม่มีความหยิ่งยโสเปิดกล่องยาของตนเองด้วยความทุกข์ใจแต่ก็ถูกหลิ่วเอ๋อหยุดไว้ “ยังมีเวลาอีกสองสามชั่วโมงองค์ชายสามก็น่าจะถึง ทำไมท่านไม่ไปรอที่หลิ่งหนานตระกูลหยุนหล่ะ แต่ต้องระวังไม่ให้แม่หม้ายจู้พบ”

หยุนหว่านก็นิ่งชะงักทันที คิดไปครู่ “แต่สองชนิดนี้เป็นยาพิษของตระกูลหยุน ทำไมไปอยู่ในมือซ่านจินจื๋อ ซูพ่านเอ๋อนั่นก็เป็นเด็กผู้หญิงชนบททำเรื่องสกปรกส่วนฝีมือการรักษาโรคของเมี่ยวหาร ยาแกล้งตายนี้มีอุบายซ่อนพิษอยู่ ถือเป็นเคล็ดลับของหมออูเจียงเยี่ยน หรือว่าหมออูเจียงเยี่ยนซ่อนตัวอยู่ในตำหนักอ๋องจิ้ง…..”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หยุนหว่านก็ถอดผ้าคลุมหน้าออก มองไปที่หลิ่วเอ๋อร์อย่างเย็นชา “ข้าจำได้ว่าหมออูนั่นเป็นเด็กที่ไม่เตะตาคนนึงของแม่ทัพอ้าย แยกไม่ชัดว่าชายหญิง ชื่ออะไรก็ลืมแต่วิ่งได้ไวมาก”

“ชื่ออ้ายจือ คนนั้นตอนนี้ออกจากตำหนักอ๋องจิ้งไปแล้วแต่ก่อนหน้านี้เข้ามาที่ตำหนักอ๋องจิ้งได้ยังไงข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ตอนนี้กู้เฉิงยังไม่ตาย ประเทศเอ่อตานนั้นก็ไล่ไม่ปล่อย เจ้านายท่านต้องระวังไว้หน่อย” หลิ่วเอ๋อร์ถอนหายเบาๆ

สองสามคนนั้นยังอยากพูดต่อแต่ผิงชวนที่อยู่ข้างๆก็ลืมตาขึ้นมา “คนขององค์ชายสามจะถึงแล้ว”

“แต่ข้าร้อนใจจริงๆไม่รู้เพื่อความฉลาดหรือความสวยของกู้อ้าวเวย”หยุนหว่านรีบใส่ผ้าคลุมแล้วออกไปทางด้านข้างอย่างเงียบๆแล้วก็เซไปก้าวนึง มองผิงชวนกับหลิ่วเอ๋อร์ที่ส่ายหัวอย่างจนปัญญา ทั้งสองคนมองตากันแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ

องค์ชายสามนี่ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้

แต่ผ่านไปสักพัก ซ่านเซิ่งหานก็รีบพาองครักษ์สองคนกลับมา ดูเหมือนว่าสองสามคนยังเดินวนอยู่ในป่า น่าจะเป็นคนของหยุนหว่านที่คิดวิธีดึงพวกเขาออกไปแล้วก็ให้เจ้านายหยุนหว่านที่ไม่เป็นศิลปะการต่อสู้รีบออกไป

ซ่านเซิ่งหานรีบมองไปที่กู้อ้าวเวยก็พบว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรก็โล่งใจ

สองสามคนก็เร่งฝีเท้า ระหว่างทางนี้ซ่านเซิ่งหานอยู่ในรถม้ากับกู้อ้าวเวยสองคน ส่วนหลิ่วเอ๋อร์ก็ซื้อการแพทย์ข้างทางจำนวนไม่น้อยใส่รถแล้วก็พูดกับซ่านเซิ่งหานว่า “ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องมาด้วยตนเองก็ได้ หลิ่งหนานแม้จะอบอุ่นแต่เมื่อตอนหนาวก็หนาวมาก”

“อยู่เทียนเหยียนกับเหล่าขุนนางสู้กันไปมาสู้มากับเจ้าดีกว่า”ซ่านเซิ่งหานจัดหนังสือการแพทย์ทีละเล่มๆ แล้วก็มองที่กู้อ้าวเวยก็ต้องขมวดคิ้ว “รีบเดินเถอะ ลมหายใจนางอ่อนลง”

ในตอนนี้ ตัวอักษรบนข้อมือของกู้อ้าวเวยได้ลบหายไปหมดแล้ว หลิ่วเอ๋อร์บอกว่าตัวอักษรบนข้อมือเป็นน้ำปนเปื้อนของแมลงที่มีพิษ หลังจากคืนนึงก็จะค่อยๆกัดผิวหนังแล้วหนอนนั่นก็จะมา ดังนั้นตลอดทางที่เดินมาหลิ่วเอ๋อร์กับผิงชวนหางทางแก้การกัดกร่อนพิษนี้ แต่บนข้อมือจะยังทิ้งร่องรอยไว้