บทที่435 วางแผน

บทที่ 435 วางแผน

ในยุคโบราณ มีตำราพิชัยสงครามของซุนวู กู้อ้าวเวยกลับมีความทรงจำที่ต่างยุคสมัย

ก่อนหน้านี้ในครอบครัวของนางทำในสิ่งที่คนอื่นไม่เคยทำมาก่อน โดยมากก็จะเป็นเรื่องประวัติศาสตร์ โบราณคดี หรือประเภทปรัชญาและการแพทย์ สำหรับตำราพิชัยสงครามของซุนวูนางก็เคยเรียนมาก่อน แต่สำหรับการต่อสู้ที่หลากหลายในประวัติศาสตร์ คนรอบตัวก็ล้วนมีความคิดเห็นที่หลากหลาย และนางก็ยังเคยอ่านเรื่องราวพงศาวดารท้องถิ่นของชางหลานทีละเรื่อง ไม่ต้องพูดถึงข่าวจากทิงเฟิงเก๋อ นางย่อมรู้มากมายแน่นอน

แม้ว่านางจะรู้เรื่องที่ซ่านจินจื๋อไม่รู้ นางก็มีวิธีการโน้มน้าวฮ่องเต้ให้สั่งองค์ชายสามออกเดินทาง

แต่น่าเสียดายที่หากเทียบกับซ่านจินจื๋อแล้ว นางดูจะด้อยกว่าเล็กน้อย

ซ่านจินจื๋อมีชื่อเสียงโดดเด่นในนามเทพเจ้าแห่งสงคราม แม้ว่าคนที่ไม่รู้วรยุทธ์ก็ยังต้องทำตามแบบอย่างของซ่านจินจื๋อ และจะเต็มใจไปสนามรบเพื่อองค์ชายสามได้อย่างไร แม้ว่าจะยินดี แต่ผู้คนจำนวนมากก็คงขุ่นเคือง

หากกลับมาโดยไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อกลับมาก็ได้ยินซ่านเซิ่งหานพูดว่า “ข้าบอกเสด็จพ่อว่าข้าจะเป็นแม่ทัพ วันพรุ่งนี้เกรงว่าจะต้องพาเจ้าขึ้นศาลด้วยสักหน เพียงแต่โน้มน้าวเสด็จพ่อได้ เรื่องทุกอย่างก็คงจะมีการเปลี่ยนแปลง”

สีหน้าของกุ่ยเม่ยเปลี่ยนไปทันที กู้อ้าวเวยรีบหยุดเขาทันที “ข้าแค่ไปที่ศาล หลังจากปลอมตัวแล้วไม่มีใครจำได้หรอก”

“วิชาแปลงกายของข้าไม่ใช่จะทำได้ทุกอย่างนะ” กุ่ยเม่ยไม่พอใจ “ข้าจะไปฟ้องฮูหยิน”

กู้อ้าวเวยถึงกับสำลัก มองหน้าเขาอย่างขมขื่น “ข้ายังสงสัยว่าเจ้าเป็นแม่ข้าหรือไง”

กุ่ยเม่ยส่งเสียงฮึย่างเยือกเย็น ดูเหมือนจะไม่ปฏิเสธคำเรียกดังกล่าว

แววตาของซ่านเซิ่งหานก็เปลี่ยนไป พากู้อ้าวเวยเข้าไปข้างใน ปิดประตูเพื่อจะคุยเรื่องนี้กับนาง “ข้าก็ไม่มีวิธีที่จะพูดแบบนั้น หากเจ้าต้องการ ข้าก็จะหาคนอื่นมาแทนที่เจ้า”

“เพียงแต่กลัวว่าจะไม่มีใครกล้าสบตาของซ่านจินจื๋อ” กู้อ้าวเวยโบกมือปฏิเสธ “ไม่ว่าใครจะไป ก็ต้องต่อสู้กับซ่านจินจื๋อ หากประมาทเพียงเล็กน้อย คงจะถูกเปิดเผยทั้งหมดแน่ แต่ข้ายิ่งมั่นใจ ว่าจะไม่ถูกค้นเจอ หลบซ่อนไว้ ก็จะยิ่งง่ายต่อการที่ถูกผู้คนดูออก”

ซ่านเซิ่งหานรู้สึกเพียงความน่าปวดหัว “เป็นเพราะข้าไร้ความสามารถ จึงไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของชายแดน”

“ไม่ต้องมาพูดอะไรแล้ว เจ้าวางเฉยมานานเกินไป การที่ไม่ใช่อำนาจแทรกซึมเข้าไปก็เลยเป็นเหตุให้มาจนถึงตอนนี้ เพียงแต่เมิ่งซู่และขุนนางชั้นผู้ใหญ่มัวแต่พูดอะไรกัน” กู้อ้าวเวยโบกไม้โบกมือ เพื่อหยุดเขาในการพูดถึงเรื่องไร้สาระพวกนี้

“เมิ่งซู๋ให้เสด็จอาผู้กล้าหาญและดุดันออกไปรบ นอกจากนั้นยังให้ส่งขุนนางเสนาบดีอีกจำนวนหนึ่งไปเจรจาสร้างความน่าเชื่อถือ ยังมีพวกขุนนางอื่น ๆที่ไม่ได้มีกองกำลังก็ต่างมีความคิดเห็นในทางของตนเอง จึงกลายเป็นความสับสนวุ่นวาย จนล่วงเลยมาถึงบ่ายเพิ่งจะได้กลับมา” ซ่านเซิ่งหานนึกถึงเรื่องน่าปวดหัวที่เกิดขึ้นในศาลวันนี้

ไตร่ตรองอยู่สักพักหนึ่ง กู้อ้าวเวยก็ปลอบโยนเขา “ในเมื่อเมิ่งซู่ยืนอยู่ข้างซ่านจินจื๋อในการศึกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ยังสามารถจะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้ มันเป็นเกียรติของข้ากู้อ้าวเวยเช่นกัน พรุ่งนี้ ต้องรบกวนองค์ชายแล้วล่ะ”

พูดจบ ไม่ทันรอให้องค์ชายตอบกลับ กุ่ยเม่ยก็เข้ามาอย่างหน้าดำคร่ำเครียด พากู้อ้าวเวยออกไปแล้ว

ในขณะนั่งอยู่คนเดียวในห้อง เยว่ก็ได้เข้ามา นำขนมและน้ำชาเข้ามาวาง “ดูเหมือนว่านางกับกุ่ยเม่ยจะไปไม่ไกล ขอองค์ชายโปรดวางใจ”

ซ่านเซิ่งหานมองไปยังถ้วยชา แล้วพูดเรียกสติตนเอง “นางยิ่งกล้ามากเท่าไร ข้าก็ยิ่งอยากจะได้อยู่ข้างกายนาง”

เยว่หยุดนิ่งไปพักหนึ่ง ในใจเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

กู้อ้าวเวยมีคุณธรรมมีความสามารถอะไร ถึงได้ทำให้ผู้ชายมากมายตกหลุมรักนาง