ตอนที่ 521
บทที่521 พักผ่อนสักครู่
October 22, 2026
บทที่521 พักผ่อนสักครู่
บาดแผลจากการลงแส้ด้านหลังกับแผลที่ใต้ไหปลาร้าดีหมดแล้ว เหลือเพียงแต่รอยแผลเป็นน่ากลัวที่ยังไม่หายไป
เมื่อดูอย่างละเอียดบนตัวกู้อ้าวเวยยังมีบาดแผลเล็กๆน้อยๆอีกมาก แต่บาดแผลหนักๆแทบจะทั้งหมดนั้นมาจากตำหนักอ๋องจิ้ง ซ่านจินจื๋อเปลี่ยนยาให้นางอย่างเงียบขรึมแล้วค่อยๆใส่เสื้อผ้าให้
“ถ้าข้าเป็นเจ้าจะไม่มีทางให้โอกาสผู้ชายได้เข้าใกล้เช่นนี้”
กู้อ้าวเวยรู้สึกแปลกใจกับคำพูดของซ่านจินจื๋อก้มหัวลงจัดการปกเสื้อตนเอง: “ความรักเป็นสิ่งแปลก วันนี้ถ้าท่านเกิดเปลี่ยนใจไปจากข้า ข้าก็จะไม่พูดอะไร”
“แต่โอกาสนี้ช่างล้ำค่ายิ่งนัก”ซ่านจินจื๋อโอบนางเข้าอ้อมแขน: “ข้าไม่รู้ว่าจะชดใช้ให้เจ้าอย่างไรดี”
“งั้นก็บอกข้าเรื่องข่าวองค์ชายสามตีเมือง”กู้อ้าวเวยผลักเขาออกแต่ก็ยังข้ามตัวเขาแล้วใส่รองเท้าให้เรียบร้อย: “ข้ารู้ว่าเมื่อวานเย็นฉูห้าวจากไปแล้วแต่พวกท่านก็ไม่มีใครยอมบอกข้าเรื่องแนวตะเข็บชายแดน”
“ข้าถามหมอแล้วว่าอาการปวดหัวอาจเป็นเพราะเจ้ากดดันมากไปต้องพักผ่อน”ตอนนี้ซ่านจินจื๋อเหมือนกับหมาตัวใหญ่ที่เกาะคนหนึบ โอบเอวกู้อ้าวเวยจากด้านหลังแล้วคลอเคลียเบาๆ: “นอนอีกสักพักไหม?”
“ครั้งนี้ข้านอนนานพอแล้ว” กู้อ้าวเวยหันข้างมือข้างหนึ่งก็กดหน้าเขาไว้: “การเดินทางกลับมาของพวกเราครั้งนี้ใช้เวลาไปไม่น้อยแต่ข้ากลับไม่ได้เสียงลมใดๆนี่ใช่การชดเชยที่เมื่อก่อนท่านพูดไม่ดีหรือไม่?”
“นับว่าใช่ก็ได้”ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นยืนแต่สองมือก็ยังไม่ออกจากเอวของอีกฝ่าย: “รอจนพวกเขาทำให้สถานการณ์มั่นคงแล้วค่อยว่ากันอีกทั้งข้าก็จะให้กู้เฉิงรู้ถึงสาเหตุที่องค์ชายสามเคลื่อนพลนั้นเป็นเพราะซูพ่านเอ๋อคอยประสานงานอยู่ในแคว้นเจียงเยี่ยน”
“ดูเหมือนท่านตั้งใจจะจัดการเขาจริงๆ” กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆโดยไม่สนใจว่าข้างหลังยังมีผีเกาะอยู่เพียงแค่ไปล้างหน้าล้างตาเดินอ้อมฉากกั้นแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆก่อนจะออกประตู: “เรื่องพวกนั้นยกให้ท่านจัดการข้าจะไปหาชิงจือ”
“ได้” ซ่านจินจื๋อยังคงอยู่ในเสื้อผ้ายืนอยู่หน้าอ่างเพื่อล้างหน้า
หลังจากที่ทานข้าวเช้าแล้วกู้อ้าวเวยก็ยิ่งแน่ใจว่าทุกคนไม่ยอมให้นางรู้เรื่องสงครามแม้แต่กุ่ยเม่ยตอนนี้ก็ปิดปากเงียบ เขาเพียงแต่อุ้มชิงจือเดินดูของ มองถนนการค้าที่สงบสุขแล้วก็หอมหน้าผากชิงจือ: “เจ้าชอบคนที่ถูกโซ่ตรวนหรือไม่?”
“ข้าไม่เคยเห็น”จิงชือไม่ค่อยเข้าใจความหมาย
“งั้นเจ้ารู้สึกว่าชิงจื๋อชื่อนี้เพราะไหม??” กู้อ้าวเวยลูบหัวเขาเดินไปทางที่พักและโรงเรียนของเมืองตะวันตก
ชิงจือลูบหัวฟังกู้อ้าวเวยอธิบายความหมายของคำพูดนี้อยู่นานสุดท้ายก็พยักหน้าแล้วตบมืออย่างดีใจ: “ชอบ”
“งั้นวันนี้พวกเราไปฟังชื่อกันดีไหม?” สายตาของกู้อ้าวเวยหยุดอยู่ที่ประตูโรงเรียน สถานที่นี้เป็นที่ที่ฉูหลี่ใช้ชั่วคราว ตอนที่ทหารสองสามนายเห็นนางก็เพียงแค่เปิดทางให้เดิน
“ดี”ชิงจือพยักหน้าอย่างน่าเอ็นดูขืนตัวจะลงจากอ้อมกอดของกู้อ้าวเวยแล้วจับแขนเสื้อนางเดินเข้าไป
ทาสนับพันที่แคว้นเจียงเยี่ยนส่งมาเพิ่งมาถึงเช้านี้
ฮ่องเต้แคว้นเจียงเยี่ยนแม้จะสั่งให้เตรียมชุดที่เหมาะกับพวกเขาแต่โซ่ตรวน ที่ควรถูกปลดออกตอนนี้ยังคงติดแน่นอยู่บนข้อมือของพวกเขา เด็กที่อายุไม่เยอะมีสองสามร้อยคนทั้งหมดถูกจัดให้อยู่ในโรงเรียนที่ค่อนข้างเล็กแทบจะเบียดแน่น
แต่พวกเขาก็เบียดอยู่ด้วยกัน ไม่ไปแตะชิงจือกับกู้อ้าวเวยหัวก็ก้มลงไม่กล้าเงยขึ้น
ส่วนผู้ชายสองสามท่านในโรงเรียนตอนนี้ก็กลุ้มใจแล้วก็คำนับกู้อ้าวเวย: “ฝ่าบาท”