บทที่527 จะพึ่งพาได้เมื่อไหร่

บทที่527 จะพึ่งพาได้เมื่อไหร่

ซ่านจินจื๋ออุ้มชิงจือมาไว้ในอ้อมกอดมองไปที่เส้นด้ายในมือก็เหมือนจะเข้าใจอะไร

“ตอนนั้นข้าก็มองด้ายพวกนี้แล้วก็ถึงออกมา มีเพียงท่านแม่เท่านั้นที่ทำรูปแบบนี้”

ชิงจือกำคอเสื้อซ่านจินจื๋อไว้แน่น เอ้อยาที่อยู่ด้านหลังก็เงยหน้ามองชายสูงใหญ่อย่างระมัดระวังแล้วกำมือแน่น: “ข้าไม่สามารถหยุดชิงจือได้ทำได้เพียงตามเขาไป ข้าเห็นว่าด้านนั้นมันดูแปลกๆจึงไม่กล้าให้เขาไป”

“เจ้าทำไม่ผิด” ซ่านจินจื๋อวางชิงจือลงแล้วดันหลังทั้งสองคนเบาๆ: “พวกเจ้าเข้าไปพักในบ้านก่อน รอจนพวกข้ากลับมา”

“ข้ากลับบ้านได้…..”เอ้อยาหน้าเริ่มแดงมองไปยังรองเท้าสกปรกของตนเอง

ซ่านจินจื๋อรู้ว่ากู้อ้าวเวยทำอย่างไรถึงสนิทกับเด็ก ตอนนี้เขาก็เพียงแค่ลูบๆหัวนางแล้วพูดเสียงทุ้มว่า: “ขอบใจที่เจ้าช่วยชิงจือ บางทีเจ้าอาจจะอยู่เป็นเพื่อนกับเขาได้”

เอ้อยาพยักหน้าอย่างใจลอยจากนั้นก็เดินไปข้างซ่านจินจื๋อแล้วกระซิบว่า: “นี่ไม่ใช่เพียงวันแรกที่มีคนจ้องชิงจือ พี่ใหญ่บอกว่าก่อนหน้านี้มีคนให้เงินแล้วสั่งให้ขอทานใกล้ๆช่วยจับตาดูด้วย”

ซ่านจินจื๋อตกใจเล็กน้อยแล้วส่งคนมาคุ้มกันสองคนนี้จากไป แล้วก็พอรู้ว่าทำไมสาวน้อยขอทานนี้จึงมารอชิงจือที่ข้างประตูทุกวันเกรงว่าเพราะอยากปกป้องเขา

ตอนนี้ชิงจืออายุยังน้อยอีกทั้งยังถูกเอาใจ จะรู้ได้ที่ไหนว่าโลกนี้มันโหดร้าย

เขาส่งคนไปตรวจสอบตำแหน่งของกู้อ้าวเวยตอนนี้

ถ้าไม่เพราะกู้อ้าวเวยปรากฏตัวมาแล้วบอกให้เขาไปหาชิงจือ บางทีชิงจืออาจเดินไปกับคนอื่นแล้ว

ผู้คุ้มกันข้างกายเดินรอบๆไปมาเพื่อหาคนที่ต้องการทำร้ายชิงจือ ส่วนตัวเขาเองก็หาร่องรอยของกู้อ้าวเวยอย่างไร้จุดหมายแต่ที่คาดไม่ถึงก็คือตอนนี้ไม่ได้อะไรเลย

ในขณะเดียวกัน กู้อ้าวเวยก็พุ่งเข้าสู่ป่าลึก

นางเพิ่งมาเมืองหลวงไม่นานและก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ตอนนี้ที่เลี้ยวไปเลี้ยวมานางก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน นอกจากนี้ตอนนี้ขาของนางก็เริ่มปวดน้อยๆถ้ายังวิ่งต่อไปก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย

คนที่อยู่ล่างต้นไม้เช็ดฝุ่นที่อยู่บนหน้าแล้วก็พลางด่า: “ผู้หญิงคนนั้นสามารถใช้ยาพิษได้”

“ปริมาณของดินปืนนี้ไม่ได้เยอะเลย หยุดพูดมากแล้วรีบหาได้แล้ว”หนึ่งในนั้นเตะคนชุดดำ คนนั้นก็เดินโซเซไปและอีกหลายคนก็กระจายออกไปอีกครั้ง

กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนต้นไม้สั่นปลายเท้าเบาๆ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ซ่านจินจื๋อหาชิงจือพบหรือยัง

นางต้องหาทางหนีออกจากกลุ่มคนนี้

คิดๆไป นางก็คว้ากิ่งไม้มาสองสามกิ่ง รอจนกระทั่งครั้งที่สามคนชุดดำก็ออกจากที่นี่นางถึงปีนลงมา แล้วก็วางดินปืนที่มีอยู่ไม่มากไว้บนกิ่งไม้สองสามกิ่งจากนั้นก็ราดเหล้ายาที่นางพกมาด้วย

ในเวลาไม่นาน ไฟก็ปะทุขึ้นควันก็ลอยขึ้นสู่ฟ้า

“นางอยู่ตรงนั้น” มีเสียงของคนดังมาจากในป่า กู้อ้าวเวยทำได้เพียงสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายวิ่งไปยังที่ที่นางเพิ่งมา

คนของสำนักเหลี่ยงหยีรู้ว่าจะต้องดับไฟนี้ซะ แต่ถึงกระนั้นควันไฟก็ยังคงลอยขึ้นฟ้า

คนของซ่านจินจื๋อเห็นเขาก็ขี่ม้าออกมา แต่สถานที่นี้เหลือไว้เพียงแต่ไฟธรรมดาที่ถูกดินกลบไว้ ในใจก็จมดิ่งลงและส่งคนค้นหาต่อไป