บทที่530 รู้จักท่านพ่อ

บทที่530 รู้จักท่านพ่อ

ไม่ทันรอให้ซูพ่านเอ๋อพูดต่อทหารสองร้อยนายนอกเมืองก็ไหลเข้ามาจนนับไม่ถ้วน

บนพรมแดงเต็มไปด้วยทหารม้าเหล็ก ธงของแคว้นใหม่ก็ให้ความรู้สึกแปลกตาส่วนแม่ทัพที่อยู่ในตำแหน่งหน้าก็พลิกตัวลงม้าหลังจากทำความเคารพกู้อ้าวเวยแล้วก็พูดเสียงดังว่า: “ซูพ่านเอ๋อเป็นองค์หญิงของแคว้นใหม่ของข้า เป็นธิดาฮัวหลีของฮ่องเต้แคว้นใหม่ของข้า มาวันนี้เพียงแค่หวังว่าจะพาคนกลับไป”

สีหน้าของฉูหลี่ไม่เปลี่ยนแปลง ในใจก็ไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยไปหาคนของแคว้นใหม่มาจากที่ไหน

หยุนหว่านซ่อนตัวในฝูงชน ตกใจมากที่กู้อ้าวเวยยังคงตอนต่อกับกู้เฉิงแต่ซ่านจินจื๋อที่อยู่ข้างๆก็พูดเสียงต่ำว่า: “นางอยากแก้แค้นให้ท่าน”

หยุนหว่านไม่พูดอะไรอีกเพียงแค่ดึงปลายหมวกลงมาแล้วพูดเสียงต่ำว่า: “หวังว่าเจ้าจะรักษาคำมั่นสัญญา ข้าไม่ยอมเห็นกู้เฉิงใช้ประโยชน์จากเว่ยเอ๋ออีก”

“ข้าจะทำ” ซ่านจินจื๋อพยักหน้าแล้วหันไปมองที่แท่นอีกครั้ง

ทุกๆคนเริ่มกระซิบกระซาบตั้งแต่อยากรู้ในตัวองค์หญิงท่านนี้แต่แรกจนถึงความวุ่นวายในตอนนี้

แม้แต่โอกาสที่จะวนกลับมาครั้งสุดท้ายยังไม่มีซูพ่านเอ๋อก็จำเป็นต้องเดินไปข้างหน้าแต่ก็เห็นกู้อ้าวเวยเดินมาถึงข้างตัวแล้ว: “ตอนนี้ทหารแคว้นใหม่ชางหลานอยู่ที่นี่ทั้งหมด ถ้าหากข้าพูดสิ่งที่เจ้าเคยทำทั้งหมดเกรงว่าแม้แต่การคุ้มครองของแคว้นใหม่ก็จะไม่มี”

“เจ้าพอจะให้ทางหนีทีไล่ข้าไหม?” ซูพ่านเอ๋อพูดเสียงเย็นชากำหมัดแน่น

“ข้าให้เจ้าไปหลบภัยที่แคว้นใหม่แล้วก็ให้เจ้าหาทางโค่นกู้เฉิง ตราบใดที่เจ้าสามารถแก้ไขเรื่องกู้เฉิงได้ข้าไม่เพียงแต่จะยกซ่านจินจื๋อให้เจ้า แม้แต่บัลลังก์ชางหลานข้าก็จะช่วย”

พูดจบกู้อ้าวเวยก็เดินไปจากข้างกายนางแล้วมองด้วยรอยยิ้ม: “แคว้นใหม่สั่งให้เจ้าไปเป็นสายลับแคว้นอื่นหรือ? องค์หญิง?”

องค์หญิงตอนนี้ถูกเยาะเย้ยซะมาก

ตอนนี้ซูพ่านเอ๋อกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพียงแค่ขบฟันแน่นแล้วทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ว่า: “ที่ดีที่สุดจงจำสิ่งที่เจ้าพูดวันนี้”

“เจ้ายังมีวิธีอื่นอีกหรือ?” กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆแล้วหายไปจากบนแท่นอย่างไวแล้วทิ้งทั้งหมดไว้ให้ซูพ่านเอ๋อกับฉูหลี่จัดการ

หลักจากที่นางจากไปซูพ่านเอ๋อก็ประกาศเสียงดัง

“ข้าไม่ใช่ธิดาของฝ่าบาท ที่มาแคว้นเอ่อตานก็เพียงเพื่อชี้แจงเรื่องนี้……”

พยายามพูดเหมือนตนเองเป็นคนที่ไม่รู้ความจริง

พยายามกำจัดความสงสัยของคน

แต่กู้อ้าวเวยไม่เคยไปสนใจพวกนี้ ต่อหน้าประชาชนนางไม่มีทางเห็นอารมณ์อายจนกลายเป็นโกรธใดๆของซูพ่านเอ๋อ ดังนั้นนางจึงยืนรออยู่ปากประตูเมืองข้างรถม้า

กู้เฉิงส่งแม่ทัพมาตรงหน้านางแล้วมอบจดหมายให้ฉบับหนึ่ง: “ฮ่องเต้ตรัสว่าจะทำทุกอย่างตามประสงค์ของท่าน หวังว่าจะมีสักวันที่ท่านอภัยให้เขาแล้วนำตำรายากลับมาแคว้นใหม่”

“จะมีสักวันที่ข้าจะไปด้วยตนเองรอจนข้าหาตำรายาพบ ข้าก็จะดูซูพ่านเอ๋อตายไปต่อหน้าต่อตาข้าเอง” กู้อ้าวเวยมองดูทั้งหมดที่กู้เฉิงเก็บกวาดเรียบร้อยอย่างรอบคอบ ตลอดจนถึงของขวัญมากมายกับเงินสองหมื่นของนาง พูดเสียงต่ำว่า: “นอกจากนี้ ช่วยฝากบอกกู้เฉิงด้วยว่าให้ระวังซูพ่านเอ๋อในใจนางเชื่อเพียงแค่ซ่านจินจื๋อผู้เดียว อย่าเชื่อ”

“ข้าจะบอกฮ่องเต้ด้วยคำพูดท่านอย่างครบถ้วน”

“ไม่เพียงเท่านี้ เอาตำรายานี้ให้แก่เขาบอกเขาว่า เลือดมังกร(ต้นหญ้า)กับถุงน้ำดีหงส์นั้นสำคัญมาก”กู้อ้าวเวยเอาสูตรยาที่เขียนไว้เรียบร้อยแล้วส่งให้แก่ทหาร

ทันใดนั้นกลางเมืองก็มีเสียงเกรี้ยวกราดเกินขึ้น กู้อ้าวเวยถึงเงยหน้าขึ้นไปมองทางแท่นสูง

คนที่สวมชุดสวยหรูถูกเหล่าทหารแคว้นใหม่ล้อมลงจากแท่น ขณะเดียวกันนางก็สูญเสียความเชื่อถือการปกป้องที่ชางหลานมีต่อนาง ซูพ่านเอ๋อทำได้เพียงหลบอยู่ด้านหลังคนแปลกหน้าก้มหัวอนทนต่อสายตาของผู้อื่น