บทที่541 ไม่ช่วย

บทที่541 ไม่ช่วย

ท่าทีของซ่านเซิ่งหานเปลี่ยนไปในทันที

เฉิงยีนำคำพูดกลับมา

ซ่านจินจื๋อตะคอกแล้วส่งสมุดบัญชีให้รองแม่ทัพ “เขาหลอกคนอย่างเวยเอ๋อได้ แต่ถ้าหากตอนนี้เขาไม่กลับตัวกลับใจ ข้าก็จะบอกเรื่องนี้กับเสด็จพี่”

เฉิงยีซ่อนตัวอยู่ในความมืด ในขณะที่เฉิงซานกำลังติดตามซ่านจินจื๋อ “องค์ชายสาม ไม่ได้บอกเรื่องของหยุนหว่านฮูหยินกับผู้อื่น ดังนั้นเขาจึงไม่ควรร่วมมือกับกู้เฉิงอีกต่อไป”

ซ่านจินจื๋อหยุดเดินพร้อมกับสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อย “หากเขาช่วยเวยเอ๋อล่ะ?”

“ท่านหมายความว่าองค์ชายสาม มีความจริงใจต่อฝ่าบาท?” เฉิงซานก็ผงะเล็กน้อย

“เขาไม่ได้รับสิ่งของอะไรมากมาย” ซ่านจินจื๋อรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้

เมื่อถึงข้างสนามฝึก กู้อ้าวเวยก็ถือขนมเปี๊ยะสดที่เอามาจากครัวไว้ในมือ พร้อมทั้งกินไปด้วยและสอนเขียนตัวอักษรไปด้วย

ซ่านจินจื๋อเดินมาหานาง จากนั้นทหารก็ยืนทำความเคารพ กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วกินขนมเปี๊ยะสดอย่างสบายใจ “เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?”

“ต้องรออีกสองสามวัน แคว้นซินต้องการจะส่งคนมา” ซ่านจินจื๋อโบกมือไปมาแล้วนั่งลงข้างๆกู้อ้าวเวยจากนั้นก็มองดูชื่อที่

คดเคี้ยวบนเศษกระดาษข้างๆเขา

ทหารแต่ล่ะคนนั่งหลังตรง แต่กู้อ้าวเวยกลับสนใจแต่เรื่องของตนเอง “ส่งใครมา?”

“ก่อนคนนั้น” เนื่องจากมีผู้คนจำนวนมากมาย ซ่านจินจื๋อจึงต้องอ้างอิง

กู้อ้าวเวยเลิกคิ้วแล้วมองไปที่เขา “เจ้ารู้ข่าวอะไรอีกบ้าง? นักเดินทางไม่ควรรู้หลังจากที่ออกเดินทางไปแล้วใช่หรือไม่?”

หลังจากที่ถูกกู้อ้าวเวยสอบสวน แต่ซ่านจินจื๋อก็ยังคงเงียบ

กู้อ้าวเวยวางขนมเปี๊ยะสดที่อยู่ในมือลงแล้วหันหน้าไปมองเขา “ข้าได้รับข่าวบางอย่างที่เกี่ยวกับเจ้า”

“ฮะ?” ซ่านจินจื่อมองกู้อ้าวเวยขยับเข้ามาแล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา

“คนในตำหนักอ๋องจิ้งถูกล้างไพ่ภายในครึ่งปี ซึ่งกู้จี้เหยาเป็นคนทำ”

โดยปกติข่าวของกู้อ้าวเวยจะมาจากทิงเฟิงเก๋อ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรื่องของกู้จี้เหยาถูกตรวจสอบ นางนึกถึงความร่วมมือระหว่าง

กู้จี้เหยากับฉางอีฉินและยังคิดจะทำร้ายตัวเอง ยิ่งทำให้ผู้คนค้นหาข่าวของกู้จี้เหยา

เพิ่งจะได้รับข่าว

ซ่านจินจื๋อมองไปที่เฉิงซาน เฉิงซานขมวดคิ้วแล้วออกไปจัดการกับเรื่องนี้

“กู่เซิงไปหาซูพ่านเอ๋อที่คุกใต้ดินแล้วพานางออกไป กู้เฉิงคิดว่าซูพ่านเอ๋อใช้เคล็ดลับความงามแล้วไปอยู่ที่โรงเตี๊ยม” ซ่านจินจื๋อพูดเสียงเบาแต่ระยะห่างของทั้งสองก็ไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่นัก

“เรื่องของนาง” กู้อ้าวเวยโบกมืออย่างเกียจคร้าน แต่กู้เฉิงก็ได้ทำเรื่องที่อยากทำล่วงหน้าแล้ว

ซ่านจินจื๋อต้องสงบสติอารมณ์โดยอ่านหนังสือที่อยู่ในมือกู้อ้าวเวย

......

ไม่กี่วันต่อมา กู่เซิงก็มาที่นี่ทั้งวันทั้งคืน

คนสนิทของกู้เฉิงตามมาสองสามคน กู้อ้าวเวยต้องซ่อนตัวที่หลังฉากกั้นแล้วนำเรื่องนี้ไปบอกซ่านจินจื๋อกับซ่านเซิ่งหาน

กู่เซิงแสดงเจตจำนง “ตอนนี้ซูพ่านเอ๋อน้องสาวคนเล็กของข้าคือพระชายาจิ้งแห่งแคว้นชางหลาน แม้ว่าตอนนี้นางจะไม่มีอำนาจ แต่นางก็นับว่าเป็นมิตรภาพของทั้งสองแคว้น ที่มาในวันนี้ ข้าต้องการจะพูดเกี่ยวกับทั้งสองแคว้น”