บทที่544 ชดเชยให้เจ้า

บทที่544 ชดเชยให้เจ้า

“รากที่แท้จริงของต้นไม้นี้อยู่ห่างออกไปมากกว่า10ฟุต ในหนึ่งวันไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่จะปีนขึ้นไปหนึ่งนิ้ว เพื่อหารอยแตกร้าวของหินปูน แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องใช้แรงมากเพียงใดที่จะแยกรอยแตกร้าวที่กระจัดกระจายไปทั่วได้ ตั้งแต่นั้นมาก็เห็นแสงสว่าง”

เสียงของชิงต้ายกลับเลือนรางและแผ่วเบาลงในที่สุด

นางเคยเล่าเรื่องต้นไม้แห่งนี้และยังจำได้ว่าตอนนั้นนางเพิ่งจะมาที่นี่ด้วยสภาพที่สิ้นหวังในความไม่คุ้นเคยในชีวิตคน ต้นไม้ต้นนี้เป็นแรงบัลดาลใจให้นางเผชิญหน้ากับมัน

กระดูกมนุษย์และกระดาษสีเหลืองยังคงโบยบินอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน กระดูกมนุษย์และกระดาษสีเหลืองเหล่านี้ทำให้ต้นไม้ที่สูงตระหง่านไม่สามารถแตกกิ่งก้านได้เพราะมีเถ้าถ่านจำนวนมากไปกดทับอยู่บนรากไม้และยังทำให้มีกลิ่นของยา

แม้ว่าตอนนี้จะมีกลิ่นจางๆแต่ว่านางก็ยังได้กลิ่น

หากครั้งหนึ่งนางเคยกินยาที่อยู่ใต้ดินนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็คงไม่สามารถมีลูกได้

จะว่าไป ซ่านจินจื๋อก็ไม่เชื่อนางตั้งแต่แรก จนกระทั่งนำกระดาษสีเหลืองเพื่อไล่ผี

ความฝันนี้โบยบินไปอีกครั้ง ตั้งแต่จังหวะการเต้นของหัวใจในคืนวันแต่งงานไปจนถึงแสงแดดที่สาดส่องก่อนจะหลับไป เมื่อพิจารณาดูแล้วมันทุกข์ทรมานมากกว่าที่อบอุ่นและแทบจะไม่ได้ผ่อนคลายเลยซึ่งมันทำให้นางวิตกกังวล

ซ่านจินจื๋อนั่งรอนางตื่นขึ้นมาที่ขอบเตียงอย่างกังวล

“เจ้าตื่นแล้ว?” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อวางลงบนแก้มของนางอย่างไม่แน่ใจ

“ข้าหลับไปนานเท่าไหร่?” กู้อ้าวเวยหลับตาอีกครั้งและเสียงสั่นเครือ

“สองวันเต็มๆ” ซ่านจินจื๋อเดินไปข้างๆหูของนางแล้วก้มตัวลง “ข้าขอโทษ”

กู้อ้าวเวยขัดขืนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ค่อยๆผ่อนคลายลงหลังจากที่แยกแยะความคิดในใจอย่างละเอียดแล้ว จากนั้นนางก็ลืมตาขึ้น “แม้ว่าข้าจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีต แต่ข้าก็คิดไม่ถึงว่าในเวลานั้นเจ้าจะเกลียดข้าได้ถึงเพียงนี้ เพื่อให้ท่านชายที่เคยชื่นชมข้าได้ลิ้มลอง...”

“ข้าขอโทษ” ซ่านจินจื๋อพูดซ้ำอีกครั้ง

“ข้าคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีความคิดที่สกปรกเช่นนี้ ข้าเสียใจที่ให้ชิงจือไปกับเจ้า” กู้อ้าวเวยหันหัวเล็กน้อยแล้วเบี่ยงปลายนิ้วของเขาออก “สิ่งที่เจ้าทำ มันบ่งบอกว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร”

ซ่านจินจื๋อกลับเพียงมองไปนางอย่างเงียบๆ

ในช่วงเวลาหลายสิบปีของเขา เขาไม่เคยรู้จักการยับยั้งชั่งใจ

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าจะมองข้าต่อจากนี้ได้หรือไม่?” ซ่านจินจื๋อดึงมือแข็งทื่อของเขาออกไป “ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ มีคนอยู่ข้างหลังคอยแก้ปัญหาให้ข้าเสมอ ข้ามักจะทำอะไรตามอำเภอใจโดยไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”

“แม้ว่าข้าจะรู้สึกเสียใจต่อเจ้ามาก แต่ข้าก็ยังอยากที่จะคู่ควรกับเจ้า”

“ได้โปรดมองข้า”

สายตาของกู้อ้าวเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เห็นได้ชัดว่าเจ้าทำผิด ตอนนี้ต่อหน้าข้า เจ้ายังแสร้งทำเป็นน่าสงสาร? ข้าอยากจะตีเจ้าจริงๆ”

ด้วยความขบขันกับสิ่งที่นางพูด ซ่านจินจื๋อเพียงแค่ปีนขึ้นไปบนขอบเตียงด้วยความขี้โกงเขากอดนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา “ข้าทำเรื่องไม่ดีมามากมาย ข้าเพียงต้องการจะอยู่ข้างกายเจ้าเช่นนี้”

“ข้าโกรธมาก” กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นเพื่อผลักเขาลงไป แต่กลับพบว่ามือทั้งสองข้างของตนไร้เรี่ยวแรง

“แน่นอน เจ้าควรจะโกรธ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าร่างกายของเจ้าถึงขีดจำกัดแล้ว”

นางวางนิ้วบนฝ่ามือ ส่วนมืออีกข้างของซ่านจินจื๋อนวดต้นขาของนางเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ไม่เพียงแต่เป็นภาระทางร่างกาย แต่ยังรวมถึงหัวใจด้วย”

“ไม่” กู้อ้าวเวยเอนตัวไปพิงเขา “ข้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีตแต่ข้าก็ยังไม่อยากเห็นหน้าเจ้า ข้าจะไปรับซูพ่านเอ๋อด้วยตัวเอง และเจ้าก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับร่างกายของข้า”