บทที่550 สิ่งที่ขาดหายไป

บทที่550 สิ่งที่ขาดหายไป

คิดไม่ถึงว่าจะยังมีเรื่องมากมายที่บ่อน้ำพุร้อน

ร่างกายของกู้อ้าวเวยส่วนใหญ่จมอยู่ในน้ำร้อน นางเอนกายบนก้อนหินอย่างเกียจคร้าน จากนั้นก็ค่อยๆผ่อนคลายแล้วมองไปที่รอยแผลเป็นตื้นลึกของตัวเอง

นอกห้อง ซ่านจินจื๋อรีบแช่สมุนไพรที่นางเตรียมไว้ จากนั้นเช็ดตัวให้สะอาดแล้วก็เดินออกไปหาเฉิงเอ้อโดยสวมชุดบางๆ

“ให้สายลับของแคว้นซินเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของกู่เซิง จากนั้นค่อยไปหาองค์ชายสามและองค์ชายหก และไม่อนุญาตให้

ซูพ่านเอ๋อเข้าแคว้นชางหลาน จากนั้นส่งนางกลับมาที่แคว้นซินในฐานะคนมีโทษ”

เฉิงเอ้อสั่งเรื่องนี้โดยด่วน

ซ่านจินจื๋อไม่สามารถปล่อยให้ซูพ่านเอ๋อมีพฤติกรรมเช่นนี้ได้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่ากู้อ้าวเวยกระจายพวกเขาไปรอบๆเพื่อฟังข่าว

แต่ด้วยสถานการณ์โดยรวม นางไม่สนใจว่านางจะปลอดภัยหรือไม่

เขาจึงสามารถช่วยได้เพียงลับๆเท่านั้น เพื่อป้องกันในสิ่งที่ไม่คาดคิด

ขณะที่เขากำลังคิดว่านางจะหลับในบ่อน้ำพุร้อนหรือไม่ เขาก็ได้ยินเสียงอู้อี้มาจากข้างใน

“บัดซบ!” ซ่านจินจื๋อเตะประตูให้เปิดออก

นักฆ่าที่ข้ามกำแพงไม้ไผ่สวมชุดสีดำ ใบมีดในมือถูกโยนทิ้งไป และกู้อ้าวเวยก็มีเวลาเพียงสวมเสื้อที่เปียกชุ่มเท่านั้น แต่ก็สามารถปกปิดสิ่งสำคัญไว้ได้

ซ่านจินจื๋อจะให้คนนอกเห็นสิ่งนี้ได้อย่างไร เขาจึงยกมือห้ามคนข้างหลังที่กำลังวิ่งตามเข้ามา และโยนมือสังหารเข้ามาทีละคนอย่างไร้ความปราณี

ผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างนอกชุลมุนวุ่นวายจนมัดมือสังหารเหล่านั้นได้

กู้อ้าวเวยดูหวาดกลัวมาก และแก้มของนางยังคงแดงจากความร้อน

ภายใต้เสื้อที่เปียกยังสามารถมองเห็นไหล่ของนางที่ช้ำราวกับเพิ่งโดนชน

ซ่านจินจื๋อตาแดงก่ำแต่ก็ต้องกลั้นความโกรธเอาไว้ จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมแล้วห่อตัวนางไว้แน่นและเมื่อยังเห็นว่าริมฝีปากของนางยังคงเป็นสีดำคล้ำ เขาก็คิดว่านางคงจะตกใจมากแน่ๆ เขาจึงกอดนางและปลอบนางเบาๆ “ยังเจ็บตรงไหนอีกไหม?”

“มีกระแทกที่ด้านหลัง” กู้อ้าวเวยรวบรวมเสื้อผ้าบนร่างกายของนางและใช้เวลานานกว่านางจะมีสติกลับมา จากนั้นนางก็เลือกที่จะฝังตัวเองไว้ที่หน้าอกของซ่านจินจื๋อแล้วปล่อยให้เขาแบกกลับไปที่ห้อง

ซ่านจินจื๋อนำนางมานอนบนเตียงที่นุ่มและผ้าห่มที่อบอุ่น จากนั้นเขาก็ช่วยนางเก็บมุมผ้าห่ม “ตกใจไหม?”

“นิดหน่อย” กู้อ้าวเวยลูบหน้าผากด้วยอาการปวดหัว “ตอนนั้นข้าเวียนหัวนิดหน่อย แล้วก็ได้ยินเสียงแปลกๆ จากนั้นข้าก็รีบวิ่งไปแล้วก็ชนเข้ากับเขา ตอนนั้นข้าค่อนข้างมีสติ แต่หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมขาทั้งสองข้างถึงไม่ขยับ......”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

ซ่านจินจื๋อลูบไหล่ของนาง “ข้าอยู่นี่”

ไม่ว่านางจะเข้มแข็งเพียงใด แต่นางก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่บอบบาง

กู้อ้าวเวยเบิกตาโพลง หลังจากนั้นไม่นาน แววตาของนางก็เปลี่ยนไป “คนพวกนั้น......”

“เป็นพวกเดียวกันกับที่ไล่ล่าจี้เล่ยในวันนี้ เมื่อมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นดูเหมือนว่าจะต้องการให้เจ้าไปทำร้ายจี้เล่ย” ปลายนิ้วของซ่านจินจื๋อเข้าไปในผ้าห่ม จากนั้นค่อยๆพลิกตัวนางเพื่อดูรอยช้ำบนไหล่และกระซิบว่า “ข้าจะช่วยเจ้าถูรอยช้ำออก”

“ทำทีจะบุกโจมตีด้านทิศตะวันออกแต่กลับบุกด้านทิศตะวันตก?” กู้อ้าวเวยบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ก็ยังดึงเสื้อออกแล้วปล่อยให้ซ่านจินจื๋อถูเบาๆที่รอยช้ำ “จี้เล่ยมาที่นี่เพื่อแจ้งข่าว แล้วทำไมต้องตามฆ่าเขาด้วย?”

“บางทีเขาอาจจะพบบางอย่าง แต่เขาไม่ได้คิดจะทำ” ซ่านจินจื๋อก็รู้สึกแปลกๆ