ตอนที่ 31 ไม่อยากมีปัญหา

ตอนที่ 31 ไม่อยากมีปัญหา

กุ้อ้าวเวยกำลังพูดคุยปรึกษาหารือเซ็งแซ่กับเหล่าหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง

คุณหนูสองสามคนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ร่วมเดินทางเฉกเช่นเดียวกับกุ้อ้าวเวยทั้งนั้น เป็นคนที่ชอบโยนหินลงไปในบ่อ (เอารักเอาเปรียบผู้อื่น) อยู่ไม่น้อย แล้วก็ยังปั้นเรื่องขึ้นมา ปล่อยข่าวลือออกไปอีกด้วย โดยส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวผู้ดูแลบ้าน แต่ตำแหน่งทางราชการของผู้เป็นบิดาไม่สูงนัก จึงต้องพึ่งพากุ้อ้าวเวยแม่นางแห่งจวนเฉิงเสี้ยง

ถึงแม้ว่ากู้อ้าวเวยเจ้าตัวจะมีนิสัยอ่อนโยนก็ตาม แต่กลับเป็นคนที่มีดวงตาเฉียบคมมาก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กล่าวปฏิเสธตรงๆก็ตาม แต่กลับมีวิธีการหลบหลีกได้ เกรงว่าหญิงสาวผู้ดูแลบ้านไม่น้อยที่ไม่ค่อยยินดีนัก แต่กุ้อ้าวเวยก็มักจะชื่นชอบให้มีคนมาพึ่งพาตนเอง ปากก็มอมเมา เล่นสนุกด้วยกัน มักจะนำเอาความหยิ่งผยองของแขกมาเยาะเย้ย

“ไม่มีใครรู้ว่าอ๋องจิ้งจะซ่อนแม่นางผู้เลอโฉมไว้ในห้องที่งดงาม แล้วเราจะได้ดูแลปรนนิบัติพระชายาจิ้งได้ที่ไหนกัน” หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของกุ้อ้าวเวย ได้หัวเราะออกมา หญิงสาวคนอื่นๆอีกลายคนต่างก็พากันหัวเราะก๊ากออกมา

ดูเหมือนว่าเรื่องที่ยังมีแม่นางที่น่าโปรดปรานผู้หนึ่งในตำหนักอ๋องจิ้งจะกลับเป็นกลายเป็นที่รู้โดยทั่วไป

"ทำไมถึงได้พูดเช่นนี้ละ ตอนนี้ท่านพี่ก็ได้เป็นพระชายาจิ้ง ไม่เหมือนเฉกเช่นเมื่อก่อนแล้ว" กุ้อ้าวเวยได้พูดออกมาด้วยอารมณ์ที่ยากจะเข้าใจ แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับยังคงฉายแววเหยียดหยามอยู่ไม่น้อย

หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

กุ้อ้าวเวยมักจะขี้เกียจให้ความสนใจกับคนเมาเหล่านี้นัก ถึงอย่างไร พยาบาลคนก่อนก็มักจะทะเลาะโวยวายเสียงดังถึงแม้ว่าจะในตอนที่ไม่มีเรื่องในห้องทำงานเสมอ นางจึงได้เรียนรู้ที่จะปิดหูไม่ฟัง จากนั้นก็มองไปรอบๆ แล้วเดินเล่นไปเรื่อยๆเท่านั้น

หญิงสาวผู้ดูแลบ้านหลายคนต่างมองหน้ากัน กุ้จี้เหยาจับหมวกในมือไว้แน่น ด้วยความโกรธเคืองในใจ

กุ้อ้าวเวยผู้นี้ยังเป็นคนที่ไม่สนใจใครอยู่ในสายตาเฉกเช่นเดียวกับอดีต

เพียงแค่กุ้อ้าวเวยไม่อยากรับฝีปากกับพวกนางก็เท่านั้น ภายใต้คำชี้แนะของเฉิงยี เมื่อนางมายังข้างกายของซ่านจินจื๋อ กลับเห็นเขากำลังพูดคุยและหัวเราะสนุกสนานกับซูพ่านเอ๋ออยู่ จึงได้แยกตัวไปเดินเล่นอีกครั้ง

นางใกล้จะลืมความสุขและความสามัคคีที่แสร้งทำก่อนที่จะกลับไปหมดแล้ว เพียงแต่ว่าเพื่อให้ได้รับสิ่งนั้นมาจากหยุนชิงหยาง ตอนนี้ซ่านจินจื๋อที่ได้รับสูตรลับจึงไม่จำเป็นจะต้องเล่นเกมส์กับนางอีก นางกระตุกมุมปากยิ้ม จากนั้นก็แยกตัวจากไปยังไกลๆเมื่อหยินเชี่ยวเห็นนางแยกตัวจากไปอย่างเงียบๆ จึงได้รีบตามไปติด ๆ : “คุณหนู ! ท่านคือพระชายาจิ้ง ทำไมถึงได้วิ่งออกมาละเพคะ”

“ไม่อยากมีปัญหา” สายตาของกุ้อ้าวเวยไปหยุดลงตรงม้าที่ยืนอยู่ ณ ที่ไกลๆ

นางเพิ่งคิดขึ้นได้ว่านางไม่เคยขี่ม้ามาก่อน น่าจะต้องตั้งใจเรียนสักหน่อย ดังนั้นนางจึงได้จ้ำอ้าวเดินตรงไปทันที

“พระชายาเพคะ หากท่านจะทรงม้า ไม่ว่าจะเป็นคุณท่านหรือท่านอ๋องก็ล้วนแล้วแต่จะต้องเอ็ดท่านนะอย่างแน่นอนเพคะ! ” ชิงต้ายรีบเข้าไปดึงนางจากอีกด้าน

“ใช่เพคะ!ไม่ว่าจะยังไงพระชายาก็มิอาจหุนหันพลันแล่นได้ ท่านอ๋องชอบแม่นางที่ดูอ่อนหวานบริสุทธิ์นะเพคะ” หยินเชี่ยวเองก็รีบเข้าไปรั้งนางไว้แน่นเช่นกัน

ถึงแม้จะกล่าวว่าแคว้นชางหลานไม่อนุญาตให้หญิงสาวขี่ม้าก็ตาม แต่หญิงสาวที่ขี่ม้ามากมายก็ล้วนแล้วแต่เป็นนางสนองพระโอษฐ์หรือไม่ก็เด็กวัยรุ่นทั้งนั้น มีพระชายาผู้สง่างามที่ไหนจะขี่ม้าด้วยเหตุผลของตัวเองกัน

“ไม่เป็นไรหรอกหน่า ข้าขี่เพียงครู่เดียวเอง” กุ้อ้าวเวยยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ถือโอกาสช่วงที่ทั้งสองคนกำลังอึ้งรีบยกชายกระโปรงวิ่งพุ่งไปทันที ชิงต้ายและหยินเชี่ยวมองตากัน จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วทำได้เพียงแค่ตามไปเท่านั้น

เมื่อทหารม้าอาวุโสผู้หนึ่งเห็นพรชายาจิ้ง จึงได้รีบเข้ามาต้อนรับในทันที : “ พระชายามารับม้าให้แก่ท่านอ๋องหรือพะยะคะ ? ”

“ข้าไม่ได้มารับม้าให้แก่ท่านอ๋อง ข้าจะมาเรียนเอง ท่านอาวุโสช่วยหาม้าที่มีม้าล่อนุ่มๆให้ข้าได้ไหม ?” กุ้อ้าวเวยรีบเสนอไปทันที

ทหารม้าอาวุโสอึ้งไปเล็กน้อย เขาเคยถูกเรียกว่าท่านอาวุโสที่ไหนกัน อีกทั้งพระชายาจิ้งผู้นี้ยังดูท่าทางสดใสมากอีกด้วย เขาจึงพยักหน้า จากนั้นก็จูงม้าตัวสีแดงๆออกมาจากด้านข้างของคอกม้า เมื่อมันมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาง มันได้ยกกีบม้าขึ้นมาพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา

หยินเชี่ยวรีบถอยไปด้านหลังของชิงต้ายทันที。

“ม้าตัวนี้มีนิสัยที่อ่อนโยนมากพะยะคะ พระชายาทรงลองได้ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปเรียกทหารม้ามาสอนพระชายานะพะยะคะ” ทหารม้าอาวุโสลูบม้าตัวสีแดงที่อยู่ด้านหน้าเบาๆ ม้าสีแดงตัวนั้นก็ได้ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาทางรูจมูก แล้วเดินไปมารอบๆทิศทาง ก่อนจะมาหยุดอยู่ด้านข้างของกุ้อ้าวเวย แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างมองไปทางนาง