ตอนที่ 364 ภัยน้ำท่วมและโรคระบาด

ตอนที่ 364 ภัยน้ำท่วมและโรคระบาด

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เพราะเหตุใดกันเมื่อก่อนก็ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น? "

กู้อ้าวเวยตบโต๊ะยืนขึ้น ป้าจางเร่งรีบเข้าไปหยิบบันทึกประวัติท้องถิ่นมา แต่ไหนแต่ไรมานั้นเรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจริงๆ

พูดถึงตรงนี้ พ่อบ้านก็ขมวดคิ้ว "หมู่บ้านในเขตชานเมืองเหล่านั้นล้วนเสียหายจากการระบายน้ำขององค์ชายแปด องค์ชายแปดอายุยังน้อยฝ่าบาทจึงทรงให้ขงพระองค์ตั้งมั่นที่เมืองใกล้เคียง ได้ยินมาว่าสิบวันก่อนเป็นองค์ชายแปดที่ปล่อยระบายน้ำไปยังหมู่บ้านเขตชานเมือง แต่กลับไม่ทำการเตือน อีกทั้งเมื่อปีก่อนหมู่บ้านเขตชานเมืองเพิ่งเกิดหินโคลนพังลงสกัดทางน้ำที่ระบายมาได้พอดี องค์ชายแปดทรงไม่ทราบ ไปกลับเช่นนี้ฉะนั้นจึง..."

อย่าได้มองว่าพ่อบ้านเป็นเพียงหญ้าลู่ลม แต่สำหรับเรื่องเหล่านี้แล้วกลับเข้าใจทะลุปรุโปร่ง

กู้อ้าวเวยปวดหัวจนต้องกุมขมับ "องค์ชายแปดคนนี้มีความเป็นมาอย่างไร? ยามปกติหาได้ตระหนักถึง"

"หากกล่าวว่าอ๋องจิ้งเป็นที่หนึ่ง องค์ชายหกเป็นที่สอง เช่นนั้นองค์ชายแปดผู้อายุน้อยผู้นี้ก็เป็นที่สาม เฉลียวฉลาดแต่วัยเยาว์ เพียงแค่ไม่เชี่ยวชาญด้านการทหาร" กุ่ยเม่ยพูกดเสียงเบาที่ข้างหูกู้อ้าวเวย

"เช่นนั้นเกิดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร! หมูหมาพวกนี้ตายแต่ไม่จัดการย่อมต้องเกิดเรื่องขึ้นอยู่แล้ว ที่เทียนเหยียนล้วนเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่และบุคคลระดับสูง หากเกิดความโกลาหลขึ้นมาจริงๆ คนที่จะตายอย่างน่าสังเวชคงมีเพียงผู้ประสบภัยเหล่านั้น" กู้อ้าวเวยเพียงรู้สึกเดือดดาล เดินไปด้านหน้าพ่อบ้าน พูดเสียงหนัก "น่าจะมีคนที่ติดเชื้อเข้ามาในเมืองแล้ว พาข้าไป"

"หากท่านอ๋องทรงทราบ..."

"พาข้าไป" กู้อ้าวเวยมองเขาอย่างเย็นชา มีดตรงช่องเอวยื่นออกมาสองนิ้วมือ

พ่อบ้านเย็นสันหลังวาบ ด้วยรู้นิสัยของกู้อ้าวเวยดีจึงทำได้เพียงพานางเดินออกไปข้างนอก

ป้าจางนำบันทึกประวัติท้องถิ่นมาก็ไม่เจอผู้ใด กุ่ยเม่ยวางชิงจือลงในอ้อมแขนของนาง แล้วก็พรวดพราดตามออกไปติดๆ

ขณะเดินทางกุ่ยเม่ยเห็นนางโมโหจึงรีบพูด "องค์ชายแปดอายุยังน้อย อาจจะทำอะไรหุนหันพลันแล่นไปบ้าง ตอนนี้ท่านวางแผนเพื่อองค์ชายสาม การทำงานกุศลภายใต้นามพระชายาจิ้งในเวลานี้จะเป็นการสร้างอำนาจให้อ๋องจิ้ง"

กู้อ้าวเวยชะงักฝีเท้า พ่อบ้านที่อยู่ด้านหน้าก็หยุดตาม ไม่เข้าใจว่าเหตุใดกู้อ้าวเวยถึงหยุดกะทันหัน

ทว่าผ่านไปชั่วครู่ กู้อ้าวเวยทำเพียงจำใจ "ชีวิตคนสำคัญที่สุด"

พูดแล้วนางก็ก้าวเร็วๆ ตามการก้าวย่างของพ่อบ้าน แต่กุ่ยเม่ยกลับตบหัวอย่างโง่งม

เขากับกู้อ้าวเวยวางแผนกันไปๆ มาๆ เรื่องชีวิตคนสำคัญที่สุดนี้ทำเอาหลงลืมไปโดยสิ้น

ทั้งสองมาถึงที่คฤหาสน์แห่งหนึ่งที่อยู่ด้านข้างเสี่ยวเจด้วยความรีบร้อน ที่นี่ได้จัดหาที่ให้คนที่ติดเชื้อสิบกว่าคนอยู่ พ่อบ้านกับกุ่ยเม่ยชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดถึงจะให้กู้อ้าวเวยห่อตัวมิดชิดเข้าไป ผู้คนข้างในล้วนนอนอยู่บนเสื่อไม้ไผ่ ท่ามกลางในนั้นยังมีหมอของจี้ซื่อถางอยู่อีกคนหนึ่ง

หมอคนนั้นแวบเดียวก็จำกู้อ้าวเวยที่สวมผ้าคลุมหน้าได้ เพิ่งเดินเข้ามา กู้อ้าวเวยก็พูดเสียงเบา "อย่าได้เปิดเผยว่าข้าเป็นใคร เพียงบอกข้ามาว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร"

"สถานการณ์แย่นัก ผู้ประสบภัยเหล่านั้นถูกเขาโอบล้อม ถึงกระทั่งมีคนกินเนื้อหมูที่ตายไปด้วยไม่รู้ ยังมีเป็ดไก่ที่ติดโรค ขณะนี้หาได้ขาดยาไม่ ทว่าปัญหาอยู่ที่เรื่องนี้จัดการได้ยากยิ่ง" หมอคนนั้นเล่าสถานการณ์บางส่วนอย่างถี่ถ้วน ยังมีคนที่มีอาการแน่นหน้าอกปวดไหล่ สติเลือนลาง

ขอแค่ติดโรคเกี่ยวข้องกับศพ เรื่องราวล้วนยากต่อการจัดการ

โรคระบาดแบ่งออกได้หลายประเภท ทว่าโรคที่เกิดจากการกินเนื้อหมูที่ตายแล้วและเป็ดไก่ที่ติดโรคนับว่าเป็นเรื่องที่จัดการได้ยากที่สุด